ถงชุนจิ่งพูดอย่างยากลำบากว่า “พ่อ หลังจากน้องสาวลงชนบทไปแล้ว ผมดูแลเธอได้ไม่ดี...”
ถงต้าหลายพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “เธอก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ถึงเวลาต้องเรียนรู้ที่จะเติบโตด้วยตัวเอง”
ถงชุนจิ่งพูดเสียงอ่อนแรง พลางสารภาพตามตรงว่า “เธอมีเรื่องขัดแย้งกับพวกเรา เลยไม่ค่อยติดต่อกัน
ผมพูดอะไรเธอก็ไม่ฟัง
ผมกลัวว่าเธอจะจงใจคบกับกู้ซือเพื่อแก้แค้นกู้จินเยว่
กู้ซือรับราชการ ให้ความสำคัญกับชื่อเสียง
เขาไม่มีทางแต่งงานกับผู้หญิงที่ชื่อเสียงไม่ดี
ยิ่งไปกว่านั้น ผู้หญิงคนนั้นยังเป็นอดีตคู่หมั้นของหลานชายเขาอีกด้วย”
ถงต้าหลายขมวดคิ้วถามว่า “หลังจากเธอลงชนบทไปแล้ว ลูกไม่ได้ช่วยทำงานอะไรให้เธอเลยหรือ?”
ถงชุนจิ่งพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “...ไม่ได้ช่วยครับ”
ถงต้าหลายถามอย่างประหลาดใจ “แล้วเธออยู่ในชนบทผ่านมาได้ยังไง?”
ถงชุนจิ่งยิ่งก้มหน้าไม่ลง
ตอนที่เขาลงชนบท ครอบครัวส่งทั้งเงินและคูปองให้
กลัวว่าเขาจะลำบาก จึงส่งของไปให้เป็นครั้งคราวด้วย
แต่ตอนถงฮว่าลงชนบท ครอบครัวกลับเกิดเรื่องขึ้น
พอครอบครัวตั้งหลักได้ ดูจากท่าทีของแม่เขาแล้ว คงไม่ได้ส่งอะไรไปให้ถงฮว่าเลยสักอย่าง
“เป็นพี่ชายอย่างผมที่ทำหน้าที่ได้ไม่ดี” คำพูดของกู้ซือราวกับเสียงกลองหนัก ๆ ที่กระแทกปลุกสติเขา
หลังถงฮว่าลงชนบทไป เขาก็ไม่ได้ทำหน้าที่พี่ชายให้ดีจริง ๆ