กลับมาถึงจุดพักเยาวชนมีการศึกษา
ตอนสวี่ม่านหยิบเมล็ดแตงโมออกมา เธอถึงเพิ่งรู้ว่าในก้นกระเป๋ายังมีครีมบำรุงผิวอีกกระปุก!
จมูกของสวี่ม่านพลันแสบขึ้นมา เธอลูบใบหน้าหยาบกร้านของตัวเอง น้ำตาเกือบจะร่วงลงมา
ตั้งแต่ครอบครัวสวี่ม่านตัดเงินช่วยเหลือ ครีมบำรุงผิวของเธอก็ขาดไปสามเดือนแล้ว
ถงฮว่าดีขนาดนี้!
พวกผู้ชายเฮงซวยนี่ตาบอดกันหมดหรือไง?
กลับมองถงฮว่าเป็นผักหญ้า!
แล้วกลับเทิดทูนข่งมี่เสวี่ยราวกับของล้ำค่า!
ต่อไปนี้ถงฮว่าจะเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเธอ!
น้องสาวแท้ ๆ ของเธอ!
เธอจะปกป้องเอง!
พอสวี่ม่านออกมา ก็ชนเข้ากับถงชุนจิ่งพอดี
ถงชุนจิ่งกำลังจะพูดกับเธอ
เขาตั้งใจจะฝากให้สวี่ม่านช่วยดูแลถงชุนซู่กับคนอื่น ๆ สักหน่อย
อย่างไรสวี่ม่านก็เป็นเยาวชนมีการศึกษาที่มาถึงก่อน ย่อมรู้เรื่องรู้ราวมากกว่า
สวี่ม่านกลอกตาใส่ ก่อนจะเบียดถงชุนจิ่งแล้วเดินจากไปทันที
ถงชุนจิ่ง: “...”
เขาไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจหรือไง?
“สหายสวี่!”
หากเป็นเมื่อก่อน สวี่ม่านคงหยุดเดินแน่
แต่ตอนนี้เธอไม่สนใจแล้ว!
ถงชุนจิ่งจึงเรียกอีกครั้ง “สหายสวี่ม่าน!”
“สวี่ม่าน!”
ปกติถงชุนจิ่งเรียกชื่อเธอทีไร สวี่ม่านก็จะดีใจ ต่อให้มีธุระมากแค่ไหนก็ยังหยุดเพื่อมาหาเขา
แต่ตอนนี้ไม่ว่าถงชุนจิ่งจะเรียกเธออย่างไร
สวี่ม่านก็ไม่สนใจเขาเลย