หญิงชรากวนปลอบเขา “คิดเสียว่าใช้ของไร้ประโยชน์ให้เกิดประโยชน์ก็แล้วกัน เธออยู่บ้านคุณ ก็ต้องทำงานสิ”
ถงต้าหลายขมวดคิ้ว “หวังฟางอยากให้เธอไปเป็นลูกบุญธรรมแทนถงฮว่า เพื่อยกให้เป็นน้องชายของเธอ ไม่แน่ว่าจะมาอยู่บ้านผม”
หญิงชรากวนว่า “ถึงจะรับเป็นลูกบุญธรรมแล้วจะเป็นอะไรไปล่ะ? จะกลับมาดูแลแม่แท้ ๆ ไม่ได้หรือไง?
ถ้าเธอไม่ดูแลแม้แต่แม่แท้ ๆ ลุงของเธอจะชอบหลานสาวอกตัญญูแบบนี้ได้ยังไง?”
พอหญิงชรากวนเรียบเรียงเรื่องเหล่านี้ให้ฟัง ทุกอย่างก็เหมือนจะง่ายขึ้นมา
ถงต้าหลายรู้สึกอึดอัดใจ ไม่อยากให้ป้าญาติผู้พี่จากไป “ป้าครับ... อยู่ต่อไม่ได้เหรอ?
ผมจะเก็บนังลูกนอกคอกนั่นไว้ ให้มันทำงาน! ให้มันคอยรับใช้หวังฟาง!”
หญิงชรากวนเองก็มีสีหน้าอาลัย “ป้าคนนี้ไม่มีประโยชน์ ไม่มีความสามารถพอจะคอยหนุนหลังเธอ ป้าคงทำได้แค่ไม่เห็นก็สบายใจ
ไม่อย่างนั้น ถ้าต้องเห็นหน้าหวังฟางทุกวัน พอนึกถึงสิ่งที่มันทำกับเธอ ป้าคงตบมันวันละสามรอบแน่!”
ถงต้าหลายซาบซึ้งจนขอบตาแดง ในโลกนี้มีเพียงป้าญาติผู้พี่ที่เข้าใจความเจ็บปวดที่เขาได้รับ
ท้ายที่สุด ถงต้าหหลายก็ยอมให้หญิงชรากวนจากไปตามที่เธอยืนกราน
ก่อนจากกัน ถงต้าหหลายไปขอเงิน 50 หยวนจากถงชุนเหลย แล้วตัวเองก็หยิบมาอีก 50 หยวน รวมเป็น 100 หยวนมอบให้หญิงชรากวน
ตอนหญิงชรากวนจากไป ถงต้าหหลายยืนกรานจะนั่งรถเข็นไปส่ง
พอรถไฟเคลื่อนออกไป หญิงชรากวนก็ยื่นหน้าออกมาโบกมือให้เขา “ต้าหหลาย! กลับเถอะ! ดูแลตัวเองให้ดีนะ!”
รถไฟแล่นไกลออกไปเรื่อย ๆ ถงต้าหหลายก็ร้องไห้โฮ
ชื่อเสียงของเขาป่นปี้ ร่างกายก็พังยับเยิน