ถงชุนซู่ปั่นจักรยานพาคนมาจนถึงคอมมูน เหนื่อยแทบหมดแรง
เขาจอดพักริมทางอยู่ครู่หนึ่ง
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งปั่นจักรยานผ่านมาข้าง ๆ
ตอนแรกถงชุนซู่แค่เหลือบมอง ก่อนจะหันกลับไป
แต่ไม่นานเขาก็หันไปมองอีกครั้ง
“เป็นอะไรไป?” ถงชุนจิ่งมองตามสายตาของเขาไป เห็นเพียงแผ่นหลังของชายวัยกลางคนที่กำลังปั่นจักรยานจากไป
ถงชุนซู่มีสีหน้าสงสัย เขาส่ายหน้าแล้วพูดว่า “สงสัยฉันจะมองผิดไป!”
ไม่อย่างนั้นเขาจะเห็นจักรยานเก่า ๆ ที่บ้านทำหายไปได้ยังไง?
บังเอิญว่าใต้เบาะจักรยานคันนั้นก็ผูกเชือกสีเขียวไว้เหมือนกัน...
คงแค่บังเอิญน่ะ!
ไม่อย่างนั้นจักรยานที่ถูกขโมยไปจะบินข้ามระยะทางไกลแสนไกลมาถึงนี่ได้ยังไง?
พอหันกลับมา ถงชุนซู่ก็เห็นผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าที่ดูคล้ายกับตัวที่แม่ของเขามีอยู่ตัวหนึ่งด้วย
ตอนนี้เสื้อผ้าก็ดูเหมือนจะมีแบบคล้าย ๆ กันไปหมด...
ถงชุนซู่หาเหตุผลมาปลอบตัวเองจนได้ “ไปกันเถอะ!”
กู้ซือได้ยินว่าคนที่มาคือพี่น้องตระกูลถง
เขาจึงไม่ได้สั่งให้ใครไล่พวกเขาไป
หลี่กานซื่อพาถงชุนจิ่งกับถงชุนซู่ขึ้นไปทีละชั้น
ถงชุนซู่มองคนที่นั่งทำงานอยู่ในสำนักงานด้วยความอิจฉา
ไม่เหมือนพวกเขาที่ต้องลงไปทำงานในนา
เหนื่อยแทบตาย แต่ยังเก็บแต้มค่าแรงได้ไม่กี่แต้ม
ที่จริงแล้ว...
ถ้าถงฮว่ากับกู้ซือได้คบกันจริง ๆ ก็ดีเหมือนกันไม่ใช่หรือ?