ถงฮว่าทบทวนเส้นทางรอบ ๆ อีกครั้งจนคุ้นเคยดีแล้ว ถึงค่อยกลับหอพัก
ทันทีที่ก้าวเข้าหอพัก ถงฮว่าก็สังเกตเห็นว่าคนในห้องต่างมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ
บางคนมองด้วยแววดูแคลนอยู่หลายส่วน
บางคนก็ห่างเหินเย็นชา
ส่วนบางคนเห็นได้ชัดว่าไม่ชอบเธอ
สวี่เยี่ยนมองถงฮว่า คล้ายอยากพูดแต่ก็ลังเล ไม่รู้จะพูดอย่างไร
ถึงจะเป็นเยาวชนมีการศึกษาเหมือนกัน แต่เธอกับถงฮว่าไม่ได้สนิทกัน
เธอสนิทกับข่งมี่เสวี่ยมากกว่าเยอะ
อีกทั้งข่งมี่เสวี่ยยังใจกว้าง มอบของดี ๆ ให้เธอไม่น้อย
เพราะอย่างนั้น ตอนข่งมี่เสวี่ยพูดถึงถงฮว่าต่อหน้าคนอื่น เธอจึงไม่ได้ออกหน้าช่วยพูดแทนถงฮว่า
ตอนถงฮว่าออกไปก่อนหน้านี้ ในหอพักยังไม่มีคนมากนัก เธอเลือกที่นอนตรงมุมในสุด
แต่ตอนนี้ที่ตรงมุมในสุดมีคนจับจองไปแล้ว
ถงฮว่าไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบสัมภาระที่วางกินที่ของเธอไปไว้ข้าง ๆ ทันที
จากนั้นก็ยกสัมภาระของตัวเองที่วางอยู่ข้างกันขึ้นไปจัด
สวีต้าเจียวมาทีหลัง ตอนเธอมาถึง สัมภาระของข่งมี่เสวี่ยก็วางอยู่ด้านบนแล้ว
“เธอเป็นอะไรของเธอเนี่ย? หน้าตาก็ดูสวยดี ทำไมถึงไม่รู้จักทำตัวให้ดี ยังมาแย่งที่นอนคนอื่นอีก?”