ถงชุนจิ่งบอกว่า “กลับไปค่อยคุยกัน”
ใครจะคิดว่าพอถงชุนจิ่งกลับไป เยาวชนมีการศึกษาทุกคนที่จุดพักต่างพากันตกใจว่าเขากลับมาได้ยังไง
ถงชุนจิ่งหันกลับไปมองถงเหล่าซื่อ
ก่อนออกมาเขาบอกถงเหล่าซื่อไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า เรื่องกลับเข้าเมืองยังไม่แน่นอน ห้ามเอาไปพูดให้ใครฟังเด็ดขาด
แต่ตอนนี้เยาวชนมีการศึกษาทั้งจุดพักต่างก็รู้กันหมดแล้วว่าเขากลับเข้าเมืองไม่สำเร็จ!
ถงชุนซู่มีสีหน้ากระอักกระอ่วน เขาเองก็ไม่รู้ว่าพี่รองจะกลับมาอีก
ข่งมี่เสวี่ยเห็นถงชุนจิ่งกลับมาอีกครั้ง สีหน้าก็แปลกไปเล็กน้อย
เธอเองก็คิดว่าถงชุนจิ่งคงไม่กลับมาแล้ว
ตอนนี้เธอกังวลว่าถงเหล่าซื่อที่ไม่ค่อยใช้สมองจะเอาเรื่องระหว่างพวกเขาไปบอกถงเอ้อร์
“พี่รอง! ยินดีต้อนรับกลับมานะคะ!” ข่งมี่เสวี่ยยื่นมือออกไปช่วยเขาขนสัมภาระ
ถงชุนจิ่งหลบมือเธอ “ผมจัดการเอง”
หลังจากถงชุนจิ่งหาเหตุผลมาอธิบายว่าทำไมถึงไม่ได้กลับเข้าเมืองจนทุกคนเข้าใจแล้ว ในห้องก็เหลือเพียงพวกเขา
“มี่เสวี่ย มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องถามให้ชัด” ถงชุนจิ่งมองข่งมี่เสวี่ย
หัวใจข่งมี่เสวี่ยกระตุกวูบ เธอเผลอมองถงชุนซู่โดยไม่รู้ตัว
หรือว่าไอ้โง่นี่จะบอกเรื่องนั้นกับถงเอ้อร์ไปแล้ว?