ถงฮว่ายังช้าไปก้าวหนึ่งอยู่ดี
เธอหันกลับมา มองพวกเขาด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ
เจ้าลิงกวาดตามองถงฮว่า ผิวพรรณขาวเนียนขนาดนี้ ดูไม่เหมือนคนที่เติบโตในชนบทจริง ๆ
“คุณคือถงฮว่า เยาวชนมีการศึกษาที่มาจากในเมืองหรือ?”
ถงฮว่ามองพวกเขาอย่างระแวดระวัง “ฉันไม่รู้จักพวกคุณ”
ฉินเซี่ยงตงขยับกรอบแว่นสีดำ
“แขกมาเยือนทั้งที ไม่เชิญพวกเราเข้าไปนั่งหน่อยหรือ?”
ถงฮว่าตอบเสียงเย็นชา “ผู้ชายกับผู้หญิงอยู่กันตามลำพังไม่สะดวก
อีกอย่าง ฉันก็ไม่มีนิสัยเชิญคนแปลกหน้ามาเป็นแขกที่บ้าน”
ฉินเซี่ยงตงมีชื่อเสียงเรื่องหน้าตาดุดันน่ากลัวในอำเภอชิงผิง
ไม่ใช่เพราะเขามีเล่ห์เหลี่ยมชั่วร้ายหรือทำอะไรโดยไม่เลือกวิธีการ
แต่เป็นเพราะใบหน้าของเขาดูดุดันน่ากลัวมาตั้งแต่แรก
ถึงขั้นทำให้เด็ก ๆ ร้องไห้ได้
ผู้ใหญ่เห็นแล้วยังต้องหลีกทางให้
เป็นคนร้ายประเภทที่แม้แต่ตำรวจเห็นก็ต้องตรวจจดหมายแนะนำตัว
ต่อให้ตอนนี้เขาพยายามทำตัวสุภาพด้วยการสวมแว่นกรอบดำ
ก็ยังชวนให้รู้สึกเหมือนพวกอันธพาลสวมแว่นกันแดดสีดำ ดูน่าเกรงขามอยู่ดี
“งั้นคุยกันตรงนี้?” ฉินเซี่ยงตงไม่เห็นแววหวาดกลัวในดวงตาถงฮว่า จึงรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง