เมื่อก่อนตอนกลับบ้านแล้วจะต้องกลับไปอีกที ถงฮว่ามักเป็นคนจัดกระเป๋าให้ถงชุนจิ่งเสมอ
ไม่ว่าจะเป็นของกิน เสื้อผ้า หรือของที่เขาชอบ
ถงฮว่าจัดเตรียมให้เขาอย่างดีทุกอย่าง ไม่ต้องให้ถงชุนจิ่งกังวลแม้แต่น้อย
แต่ตอนนี้ อีกไม่กี่วันเขาก็ต้องลงชนบทแล้ว
แม่ยังไม่เริ่มเตรียมข้าวของสำหรับกลับชนบทให้เขาเลยสักนิด แม้แต่ปากก็ยังไม่พูดถึง
คนอื่น ๆ ก็เหมือนกัน ราวกับไม่มีใครสนใจเลยว่าเขาจะไปชนบทหรือเปล่า
ไม่มีความรู้สึกอาลัยอาวรณ์
ไม่มีคำกำชับอะไรเป็นพิเศษ
ไม่มีความเป็นห่วง
ทว่าในความทรงจำของเขา ตอนที่กลับบ้านครั้งก่อน
ถงฮว่าคอยวนเวียนอยู่รอบตัวเขา กำชับเรื่องต่าง ๆ เป็นระยะ
“ตอนกลางคืนเอารองเท้าไปผึ่งข้างเตาไฟด้วยนะ!”
“พี่ทำแผ่นรองเท้าให้เพิ่มอีกหลายคู่แล้ว...”
“ขนมปังกรอบโซดาที่พี่ชอบ ฉันใส่ไว้ในกระเป๋าให้แล้ว!”
“ฉันให้คนช่วยแลกสาหร่ายแห้งกับกุ้งแห้งมาบ้างแล้ว กลับไปจะได้มีของกิน ไม่ต้องกินแต่ผักกาดขาวกับหัวไชเท้าอยู่เรื่อย”
...
เมื่อนึกถึงน้องสาวคนเล็ก และความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอในตอนนี้ สีหน้าของถงชุนจิ่งก็หม่นหมองลงอย่างอดไม่ได้
ถงชุนเหลยเดินเข้ามา เห็นสีหน้าผิดปกติของถงชุนจิ่ง จึงคิดว่าเขาคงไม่สบายใจเพราะอยู่ในเมืองต่อไม่ได้