ตอนเที่ยง คู่รักหนุ่มสาวออดอ้อนคลอเคลียกันอยู่ตั้งนาน
คราวนี้กู้ซือไม่ยอมให้เธอไปส่งที่ทำงานแล้ว
“อยู่บ้านพักผ่อนให้มาก ๆ นะ”
คืนนี้ค่อยออกกำลังกายกันให้เต็มที่
ถงฮว่าไม่ทันรู้ความหมายแฝงในคำพูดของกู้ซือ จึงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
หรือว่าการกระทำของพวกเขาเมื่อวานจะทำให้คนในคณะกรรมการเขตหัวเราะเยาะกันนะ?
กู้ซือกอดเธออีกครั้ง จูบเธอหลายหนกว่าจะยอมจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์
ช่วงบ่าย ถงฮว่าไม่มีธุระอะไร จึงไปโรงพยาบาล
หวังฟางไม่อยู่ที่โรงพยาบาล
ข่งมี่เสวี่ยก็ไม่ได้มา
ถงชุนจิ่ง ผู้บาดเจ็บที่แทบจะพิการอยู่แล้ว กลับอยู่ที่นั่น
ตอนถงฮว่ามาถึง ถงต้าหลายกำลังโมโหอยู่พอดี
ถงฮว่าไปยืนตรงหน้าประตูห้องผู้ป่วย
เสียงของถงต้าหลายพลันหยุดชะงัก
ราวกับถูกใครสักคนบีบคอจนพูดไม่ออกกะทันหัน
ถงต้าหลายนึกว่าเมื่อวานถงฮว่าไม่มาแล้ว วันนี้ก็คงไม่มาอีก
ใครจะคิดว่า... วันนี้จะได้เห็นเธออีก!
พอเห็นเธอ ถงต้าหลายก็โกรธขึ้นมาทันที “เธอ... เธอยังกล้ามาหาฉันอีกเหรอ?
ไอ้เด็กเลว! เธอโทรไปที่กองการผลิตใช่ไหม ถึงให้แม่เธอเอาของนั่นมาให้ฉัน?”
ถงฮว่าแคะหู “อย่ามาตะคอกใส่ฉัน ฉันกลัวหมา!”
ถงชุนจิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย “ถงฮว่า อย่าพูดกับพ่อแบบนั้น”
ถงฮว่าตอบ “เขาเป็นพ่อพี่ ไม่ใช่พ่อฉัน!”
พูดจบก็หันไปมองถงต้าหลาย “ใช่ไหมล่ะคะ คุณอา?”
ถงชุนจิ่งงุนงง ทำไมเรียกพ่อว่าอาล่ะ?
อย่างมากก็น่าจะเรียกว่าอาเขยไม่ใช่เหรอ?
ถงฮว่าเลิกคิ้ว พูดอย่างไม่อ้อมค้อม “พี่กล้าพูดไหมล่ะว่าตอนนี้เขายังเป็นผู้ชายอยู่?”