ในห้องผู้ป่วยไม่มีคนอื่นอยู่แล้ว
ข่งหลินหลางจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นให้ถงฮว่าฟัง
ถงฮว่าตกใจ ในตอนที่เธอเข้าไปในบ้านของหวูเหลียง ข้างในมีคนอยู่ด้วยอย่างนั้นหรือ?
แล้วทำไมเธอถึงไม่เห็นใครเลย นอกจากข่งหลินหลาง?
“เขารู้ว่าฉันชื่อไป๋หลิน ต้องเป็นคนที่คิดจะเล่นงานตระกูลซูแน่ ๆ”
“หวังไกุ้เหรินเป็นคนพามาหรือเปล่า?”
“เขาส่งข่าวของฉันออกไปแล้วใช่ไหม?”
“ลุงของฉันจะมาหาฉันจริง ๆ หรือเปล่า?”
ข่งหลินหลางกุมมือถงฮว่าแน่น อารมณ์ทั้งตื่นเต้นและกระวนกระวาย น้ำตาคลออยู่ในดวงตา ราวกับพร้อมจะไหลลงมาได้ทุกเมื่อ
ถงฮว่าก็คิดเช่นเดียวกัน แต่ถ้าเธอพูดออกไป ข่งหลินหลางคงยิ่งเสียขวัญและวิตกกังวลหนักกว่าเดิม
“อย่าเพิ่งร้อนใจเลย หลายปีมานี้พวกเขายังหาลุงไม่เจอ ไม่ใช่เรื่องที่จะหาเจอได้ง่าย ๆ หรอก”
ข่งหลินหลางรู้สึกสิ้นหวังอย่างยิ่ง คนที่กล้าคิดจะเอาทองชุดนี้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา
ถงฮว่าพูดด้วยสีหน้ามั่นใจ “ลุงไม่มีความสามารถขนาดนั้นหรอก แล้วถ้าเขาไม่คิดจะอยู่ในประเทศต่อ ก็คงไม่อยู่หรอก”
“พวกเขาหาลุงไม่เจอ หาทองไม่พบ แสดงว่าลุงยังเหนือชั้นกว่าอยู่ดี”
“ลุงเก่งขนาดนั้น ไม่มีทางหลงกลพวกเขาง่าย ๆ หรอก”
ข่งหลินหลางจ้องเธอด้วยดวงตาลุ่มลึกและหม่นเศร้า ความกระวนกระวายที่ปั่นป่วนอยู่ในใจก็ค่อย ๆ สงบลงเมื่อเห็นสีหน้าและแววตาของถงฮว่า