หวังฟางคิดว่าตัวเองฟังผิดไป
“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
ถงชุนจิ่งพูดออกมาแล้ว จึงไม่คิดปิดบังอีก
“ผู้หญิงที่ผมเคยชอบก็คือข่งมี่เสวี่ย”
หวังฟางเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “ลูกว่า...ผู้หญิงที่ลูกชอบเป็นใครนะ?”
ถงชุนจิ่งย้ำอีกครั้ง “ข่งมี่เสวี่ย ตอนนั้นผมสารภาพรักกับเธอ
เธอปฏิเสธ บอกว่าเห็นผมเป็นพี่ชาย
แต่ผม...ไม่ได้อยากเป็นแค่พี่ชาย
ตอนนั้นผมคิดไม่ตก เลยลงชนบทไปเป็นเยาวชนมีการศึกษา”
เรื่องแบบนี้เขาคงไม่เล่าให้แม่ฟังอย่างละเอียดแน่
พวกเขาถึงได้คิดว่าเขาลงชนบทไปเพราะถงฮว่าเป็นน้องสาว ส่วนเขาเป็นพี่ชาย
คราวนี้หวังฟางหลอกตัวเองต่อไปไม่ไหวแล้ว จู่ ๆ ก็รู้สึกมืดวาบไปตรงหน้า ความโกรธถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นทะเล
“ลูกชอบเสวี่ยเอ๋อร์เหรอ?”
“ลูกสารภาพรักกับเสวี่ยเอ๋อร์เหรอ?” หวังฟางควบคุมมือตัวเองไม่อยู่ ฟาดฝ่ามือลงบนหน้าถงชุนจิ่งติดกันสองฉาด!
ถงชุนจิ่งถูกตบจนมึนงง
เขาก็แค่เคยชอบข่งมี่เสวี่ยเท่านั้น
ทำไมแม่ถึงต้องโกรธขนาดนี้?
“แกมันเดรัจฉาน!” หวังฟางตบเขาอีกฉาด!
ถงชุนจิ่งทนไม่ไหวแล้ว “แม่! ผมแค่เคยชอบเธอ ไม่ได้บังคับเธอสักหน่อย!”
ในลำคอของหวังฟางมีแต่รสคาวเค็ม หัวก็อื้ออึงไปหมด “เพี๊ยะ!”
ตบอีกฉาด!
ถงชุนจิ่งราวกับย้อนกลับไปอยู่ชนบท ในวันที่ถูกถงฮว่าตบหน้า
ตอนอยู่ชนบทโดนถงฮว่าตบยังไม่พอ กลับมาแล้วยังต้องโดนแม่ตบอีกเหรอ!
“เดรัจฉาน! แกยังคิดจะทำอะไรกับเธออีก?” หวังฟางโกรธจนพูดอะไรต่อไม่ออก
สีหน้าของถงชุนจิ่งเย็นชาลง เขาก็แค่เคยชอบข่งมี่เสวี่ย ทำไมถึงกลายเป็นเดรัจฉานไปได้?
แววตาของหวังฟางเต็มไปด้วยไฟโกรธ แทบอยากตีลูกอกตัญญูคนนี้ให้ตาย!
“เธอเป็นน้องสาวของแก! แกคิดแบบนี้กับน้องสาวตัวเองได้ยังไง?”
ถงชุนจิ่งถึงได้เข้าใจ เขารีบอธิบาย “เธอไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ ของผมสักหน่อย...”