ถงชุนจิ่งชะงักไป “ของถงฮว่าอะไรเหรอ?”
หวังฟางค้นกระเป๋าของเขาทันที “มีอะไรบ้างที่ถงฮว่าเอากลับมาให้?”
ถงชุนจิ่งไม่รู้จะตอบอย่างไรไปชั่วขณะ
ถงฮว่าไม่ได้ให้เขาเอาอะไรกลับมาเลยสักอย่าง
หวังฟางมองปราดเดียวก็รู้ “เธอไม่ได้ให้เอาอะไรกลับมาเลยใช่ไหม?”
ถงชุนจิ่งรีบตอบ “ให้สิ! หนังกระต่ายผืนนี่ไง เธอให้ผมเอากลับมา!”
น่าเสียดายที่ถงชุนจิ่งไหวตัวช้าไปก้าวหนึ่ง
หวังฟางดูออกแล้ว “แกโกหก!”
ถงชุนจิ่งรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี แต่ก็ยังยืนกรานว่า “หนังกระต่ายผืนนี่น้องสาวเป็นคนให้ผมเอากลับมาจริง ๆ”
หวังฟางหัวเราะเย็นชา “ฉันจะโทรไปถามเสี่ยวซู่เดี๋ยวนี้แหละ!”
ถงชุนจิ่งร้อนใจ รีบคว้าแขนแม่ไว้ “แม่!”
หวังฟางโมโหแทบแย่ ลูกชายกลับโกหกเธอ!
ยังโกหกเธอเพราะนังเด็กสารเลวถงฮว่าคนนั้นอีก!
“ทำไมแกต้องโกหก? หรือเธอสั่งให้แกโกหก?”
ถงชุนจิ่งโกหกเพราะไม่อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างแม่กับลูกสาวของพวกเธอย่ำแย่ลงไปอีก
แต่กลับกลายเป็นตรงกันข้าม ถงชุนจิ่งเองก็จนปัญญา “แม่ ตอนน้องสาวลงชนบท ที่บ้านไม่ได้เตรียมอะไรให้เลย
เธอจะมีปัญญาเอาของอะไรกลับมาได้ยังไง?”