ตั้งแต่กู้ซือเห็นเด็กสาวคนนี้ครั้งแรก เขาก็สัมผัสได้ถึงความเศร้าอันหนักอึ้งจนแทบทำให้คนหายใจไม่ออก และความอาฆาตที่กดข่มไว้ไม่อยู่ในตัวเธอ
“ฉันจะไปส่งเธอกลับบ้าน” ก่อนหน้านี้กู้ซือให้คนขับรถรออยู่แล้ว
ถงฮว่าอยากปฏิเสธ แต่ตอนนี้เธอกลับบ้านไม่ได้ เงินพวกนี้จะเก็บไว้ไม่อยู่หากกลับไป
“ไม่เป็นไรค่ะ คุณอากู้ ฉันกลับเองได้”
กู้ซือเปิดประตูรถแล้วตัดสินใจแทนเธอ “ขึ้นรถเถอะ”
ตอนนี้ใกล้สามทุ่มแล้ว เธอเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว แถมยังมีเงินติดตัวมากมาย กู้ซือไม่มีทางปล่อยให้เธอกลับเอง
เมื่อครู่กู้ซือเพิ่งช่วยเธอไว้มาก หากเธอยืนกรานปฏิเสธก็คงดูไม่เหมาะนัก
พอถึงแถวบ้าน เธอค่อยลงจากรถแล้วเปลี่ยนที่ไปก็ได้
ถงฮว่าคิดแผนไว้เรียบร้อยแล้วจึงขึ้นรถ
“ให้คนขับรถไปส่งฉันก็พอค่ะ...” ถงฮว่ายังพูดไม่ทันจบ กู้ซือก็ขึ้นรถมาแล้ว
พอกู้ซือขึ้นรถ ร่างของถงฮว่าก็เกร็งขึ้นทันที เธอกลัวว่าอีกฝ่ายจะพูดถึงเรื่องที่เธอเคยช่วยชีวิตเขา
ชาติก่อนข่งมี่เสวี่ยไม่ได้เล่ารายละเอียดว่าเธอช่วยกู้ซือไว้อย่างไร ไม่อย่างนั้นถงฮว่าคงไม่ต้องหวาดผวาขนาดนี้
โชคดีที่ตลอดทางกู้ซือไม่ได้พูดอะไรเลย
เมื่อใกล้ถึงบ้านตระกูลถง ถงฮว่าก็ร้องบอกให้รถหยุด “คุณอากู้ ข้างหน้าก็ถึงบ้านฉันแล้วค่ะ ถนนตรงนี้รถกลับรถลำบาก ฉันลงตรงนี้เลยนะคะ!”
กู้ซือพยักหน้า รถจึงจอดชิดข้างทาง
ถงฮว่าลงจากรถ “ขอบคุณนะคะ คุณอากู้”
กู้ซือมองเธอลึก ๆ ก่อนสั่งให้คนขับออกรถ
ถงฮว่ายืนนิ่ง มองส่งรถของกู้ซือแล่นจากไป
ถ้าวันนี้ไม่มีกู้ซือ เธอคงจัดการเรื่องแต่งงานกับตระกูลกู้ได้ไม่ราบรื่นขนาดนี้ และยิ่งไม่มีทางได้เงินห้าพันหยวนมาโดยไม่ต้องแตกหักกัน
แม้จะเกือบแตกหักกับตระกูลกู้แล้ว แต่ถึงอย่างไรก็ยังมีผ้าคลุมหน้ารักษามารยาทเหลืออยู่ชั้นหนึ่ง