หลังจากซูเหย่จากไป
กู้ซือต้องไปทำงาน ส่วนซูฮว่าต้องไปเรียนหนังสือ
จึงเหลือเพียงถูหย่าลี่กับภรรยาของต้าเหลยที่คอยดูแลแฝดสาม
แฝดสามเป็นเด็กอารมณ์ดีมาตั้งแต่เกิด ดูแลไม่ยุ่งยาก ทั้งสองจึงไม่ต้องวุ่นวายจนมือเป็นระวิง
แฝดสามเริ่มจำคนได้แล้ว
พวกเขามักยกก้นคลานไปตามห้องต่าง ๆ ในบ้านเพื่อหาคน ปากก็พึมพำเรียกคุณปู่คุณย่า
บางครั้งเจ้าตัวโตยังหลุดเรียกคำว่า “น้า” ออกมาด้วย
ทุกครั้งที่เป็นแบบนี้ ถูหย่าลี่จะอุ้มเด็กขึ้นมาหอมแก้ม
จู่ ๆ ในบ้านก็มีคนที่เคยเห็นหน้ากันทุกวันหายไปหลายคน เด็กยังเล็กจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ยังนึกอยากออกไปตามหาพวกเขาโดยไม่รู้ตัว
ตอนงานศพของไป๋หลิน กู้จินเยว่กับเซี่ยหว่านอวี้ไม่ได้มาร่วมงาน
เพราะทั้งคู่มีบาดแผลทั้งเล็กทั้งใหญ่เต็มตัว หากไปในสภาพนี้คงดูไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง
วันเคลื่อนศพ กู้จินเยว่ตั้งใจแวะมามองอยู่ไกล ๆ
ในความทรงจำของเขา ข่งหลินหลางเป็นแม่ยายของเขา แต่ไม่ได้ตายในช่วงเวลานี้ และไม่ได้กระโดดตึกตายด้วย
แถมฟู่ชิงฉือก็ตายแล้ว...
กู้จินเยว่ยิ่งสับสนหนักขึ้น เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมทั้งสองคนถึงตายพร้อมกัน
หลังจากบาดแผลหายดี อย่างน้อยก็ไม่มีร่องรอยบนใบหน้าแล้ว ทั้งคู่ก็มาเยี่ยม
พวกเขาเลือกมาวันหยุดสุดสัปดาห์ ซึ่งเป็นช่วงที่กู้ซือกับซูฮว่าอยู่บ้าน
กู้จินเยว่กับเซี่ยหว่านอวี้ต่างแต่งตัวแต่งหน้ามาอย่างตั้งใจ
ทั้งคู่ไม่พูดจา แต่เมื่อยืนด้วยกันก็ดูเหมาะสมราวกับกิ่งทองใบหยก
“พี่กู้ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” เซี่ยหว่านอวี้จ้องกู้ซือเขม็ง แววตาเย็นชา