ถงฮว่าหลบมือที่ข่งมี่เสวี่ยยื่นมารับเงิน
ข่งมี่เสวี่ยทั้งตกใจทั้งโกรธ จึงถามเธอว่า “หมายความว่ายังไง? เธอหลอกฉันเหรอ?”
ถงฮว่าชูเงินขึ้น “รอให้เธอหาเงินส่วนที่เหลือครบแล้ว ค่อยมารับจากฉัน”
ข่งมี่เสวี่ยเยาะเย้ย “เธอไม่คิดจะให้ฉันยืมตั้งแต่แรกอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ!”
ถงฮว่าเตือนเธอ “สุดท้ายเงิน 800 หยวนก็ยังต้องให้ฉันเป็นคนส่งไปอยู่ดี”
เงินก้อนนี้สุดท้ายก็ยังอยู่ในมือเธอ และเธอเป็นคนจัดการเรื่องแลกเปลี่ยน
ข่งมี่เสวี่ยหรี่ตา “ฉันเป็นลูกสาวแม่แท้ ๆ แล้วทำไมเรื่องนี้ถึงไม่ให้ฉันเป็นคนจัดการ? ต้องให้คนนอกอย่างเธอเข้ามายุ่งด้วย?”
ป้าเฉิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ดีแค่ไหนแล้วที่คนที่ถูกเลือกไม่ใช่เธอ ไม่อย่างนั้นเธอคงยอมแพ้ไปแล้วใช่ไหม?”
ข่งมี่เสวี่ยโกรธจัด “ป้าเฉิง ฉันเห็นแก่หน้าหัวหน้าทีมเฉิงถึงไม่เอาเรื่องป้า อย่ามาได้ใจให้มากนักนะ
ถึงแม่ฉันจะเกิดเรื่อง แต่พวกคุณก็อย่าคิดจะรังแกฉัน!”
ข่งมี่เสวี่ยทิ้งคำขู่ไว้แล้ววิ่งหนีไป
ป้าเฉิงไม่เคยมีความรู้สึกดี ๆ ให้ข่งมี่เสวี่ยเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งคำพูดเมื่อครู่ก็ไม่ได้ตั้งใจยั่วโมโหเธอด้วย
ดูจากปฏิกิริยาของข่งมี่เสวี่ยแล้ว เธอไม่ได้มีท่าทีเหมือนคนที่คิดจะหาเงินมาช่วยคนเลยจริง ๆ