หวังฟางทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงตวาดว่า “พอได้แล้ว!”
ถงต้าหหลายคงไม่ถึงกับคลุ้มคลั่ง หากฟังคำพูดของพวกเขาสักสองสามคำแล้วหยุดมือ
ความขุ่นเคืองในดวงตาของหวังฟางยิ่งทวีขึ้น
ทั้งคู่ทำผิดเหมือนกัน แล้วทำไมถงต้าหหลายถึงลงโทษแค่เหล่าซื่อ?
ก็เพราะในสายตาของถงต้าหหลาย ถงเหล่าซื่อเป็นลูกที่เธอ หวังฟาง คลอดออกมา
ส่วนข่งมี่เสวี่ยเป็นลูกที่ข่งหลินหลางกับเขามีด้วยกัน
เพราะแม่ของเด็กทั้งสองไม่ใช่คนเดียวกัน
พอเด็กทั้งคู่ก่อเรื่องขึ้นมา จึงต้องมีคนหนึ่งถูกตีจนตาย
และคนที่จะถูกตีจนตายก็ต้องเป็นลูกชายของเธอ หวังฟาง!!
สีหน้าของหวังฟางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว “คุณ... หยุด... หยุดเดี๋ยวนี้!”
ถงต้าหหลายไม่ยอมหยุด หวังฟางคว้ากระติกน้ำร้อนที่อยู่ข้าง ๆ แล้วฟาดลงไปอย่างแรง!
เสียงดังสนั่นช่วยหยุดความคลุ้มคลั่งของถงต้าหหลายได้ในที่สุด
เขาลดเข็มขัดในมือลง ไฟโทสะที่ลุกโชนอยู่ในใจก็ค่อย ๆ มอดดับ
เมื่อมองอีกครั้ง ถงชุนจิ่งกำลังโถมตัวทับถงชุนซู่ เพื่อรับเข็มขัดแทนอีกฝ่ายไปเกือบทั้งหมด
ถงชุนซู่หวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ ในใจมีเพียงความคิดเดียว!
พ่อเขาบ้าไปแล้ว!
ถงต้าหหลายกลับไปนั่งบนเตียงเตา สีหน้าดุดันเหี้ยมเกรียมยังไม่จางหายไปทั้งหมด