“ก็ไปหาตามเงื่อนไขที่ฉันบอกนั่นแหละ” แววตาของกู้ซืออ่อนโยนลง
เซี่ยซ่งเหนียนพูดไม่ออก “ถ้าแยกเงื่อนไขที่นายพูดมาออกเป็นข้อ ๆ บางทีอาจยังโชคดีเจอใครสักคนได้
แต่ถ้าเอามารวมกัน นายก็รอให้เธอขึ้นคานไปตลอดชีวิตได้เลย!”
กู้ซือขมวดคิ้ว เงื่อนไขที่เขาบอกไปล้วนเป็นข้อพื้นฐานที่สุดที่ไตร่ตรองมาอย่างดีแล้ว!
“นายไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้ ขอแค่น้องสาวฉันรู้ว่าถงฮว่าไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับนาย เธอก็จะไม่ไปหาเรื่องอีก” เซี่ยซ่งเหนียนนึกว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับน้องสาวของเขา
แต่กู้ซือใส่ใจเรื่องของถงฮว่ามากเกินไปหรือเปล่า?
หลี่กานซื่อมาที่บ้านเพื่อบอกกู้ซือว่าเซี่ยหว่านอวี้ไปชนบทเพื่อหาเรื่องถงฮว่า
กู้ซือไม่พูดพร่ำทำเพลง ห้ามเขากลับไปประจำหน่วย แล้วไล่เขาไปชนบททันที!
พอไปถึงชนบท รู้ว่าถงฮว่าไม่เป็นอะไร เขาก็หันหลังกลับไปเลย
แม้แต่เซี่ยหว่านอวี้ไปทำอะไรที่จุดพักเยาวชนมีการศึกษา เขาก็ยังไม่ถาม
ไม่รู้เหมือนกันว่าก่อนเขาจะไป กู้ซือพูดอะไรกับถงฮว่า ถึงทำให้กู้ซือร้อนใจจนทนไม่ไหวแล้วรีบวิ่งไป!
เซี่ยซ่งเหนียนคิดอะไรอยู่มากมาย แต่สีหน้ากลับไม่แสดงออก “อีกอย่าง ต่อไปนายก็คงพาเธอกลับเข้าเมืองอยู่แล้วใช่ไหม?