ถงฮว่าหัวเราะออกมา แววตาลึกล้ำบนใบหน้าทำให้คนอื่นยากจะเข้าใจ
“ข่งมี่เสวี่ยแย่งคู่หมั้นของฉันไป แม่ไม่คิดจะจัดการหน่อยเหรอ?”
หวังฟางใจหายวาบ เธอรู้อยู่แล้วว่านังตัวดีนี่คงยังแค้นมี่เสวี่ยไม่หาย
“มี่เสวี่ยคบกับกู้จินเยว่หลังจากเธอกับเขายกเลิกการหมั้นกันแล้วนะ!
จะเรียกว่าแย่งคู่หมั้นของเธอได้ยังไง?
เธอไม่รู้จักอายบ้างหรือไง? ชื่อเสียงของตัวเองก็เสียหายแล้ว!
ยังอยากให้มี่เสวี่ยเสียชื่อเหมือนเธออีกหรือไง?”
ถงฮว่าพูดเยาะเย้ยว่า “บางครั้งฉันก็อดสงสัยไม่ได้จริง ๆ
ว่าฉันกับข่งมี่เสวี่ยถูกอุ้มสลับตัวกันหรือเปล่า
คนที่เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของแม่คือเธอต่างหาก”
หวังฟางตกใจจนเหงื่อเย็นผุดเต็มหัว “แกพูดเหลวไหลอะไร?”
ถงฮว่าเอ่ยอย่างเย้ยหยันว่า “ฉันไม่ได้พูดเหลวไหล ตั้งแต่เด็กจนโต แม่ดีกับมี่เสวี่ยมากกว่าฉันมาตลอด”
หวังฟางกัดฟันตอบ “ก็เพราะร่างกายเธอไม่แข็งแรง!”
ถงฮว่าพูดว่า “แต่หน้าตาฉันไม่เห็นเหมือนแม่เลยสักนิด”
เธอเองก็ดูไม่เหมือนถงต้าหลายด้วย
ไม่เหมือนใครในตระกูลถงเลยสักคน
แต่เธอก็ไม่ได้หน้าตาเหมือนข่งหลินหลางด้วยเหมือนกัน
อกของหวังฟางกระเพื่อมขึ้นลงติดกันหลายครั้ง ไม่รู้ว่าเพราะตื่นเต้นหรือโมโหกันแน่