สวี่ม่านสะอื้นจนถึงท้ายที่สุดก็พูดว่า “ขอโทษนะ! ก่อนหน้านี้ฉันพูดให้ร้ายเธอลับหลังไปตั้งเยอะ แถมยังด่าเธอด้วย...”
ตั้งแต่แรก เธอก็ไม่ลงรอยกับถงชุนจิ่งและถงฮว่าแล้ว
เธอไม่เคยทำดีกับถงฮว่า คิดเอาเองว่ากำลังระบายความโกรธแทนถงชุนจิ่ง
แต่ถงฮว่าได้จดหมายฉบับนั้นมาแล้ว ก็ไม่เคยคิดจะเอามันมาทำให้อับอาย...
กลับเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับจดหมายฉบับนั้นต่างหาก ที่เอามาข่มขู่เธอ!
สวี่ม่านทั้งละอายใจและรู้สึกผิด เธอมันแย่จริง ๆ!
เธอต้องถูกไอ้สารเลวไร้หัวใจอย่างถงชุนจิ่งแพร่เชื้อใส่แน่ ๆ!
ถงฮว่าแสนดีขนาดนี้ แล้วทำไมเธอถึงต้องคอยหาเรื่องด้วยนะ?
“ฉันเองก็ด่าเธอเหมือนกัน ไม่ได้เสียเปรียบอะไรหรอก” ถงฮว่าหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาให้เธอ
สวี่ม่านอดหัวเราะออกมาไม่ได้ เธอมองถงฮว่าทั้งน้ำตาและรอยยิ้ม
ถงฮว่าคอยเช็ดน้ำตาให้เธอครั้งแล้วครั้งเล่า
เมื่อสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนของถงฮว่า สวี่ม่านก็โผเข้ากอดเธอแล้วร้องไห้อีกครั้ง
ตั้งแต่ลงชนบทมา ถงฮว่าเป็นคนที่ดีกับเธอและอ่อนโยนกับเธอที่สุดแล้ว!
ทั้งที่เธอทำเรื่องเลวร้ายกับถงฮว่าถึงขนาดนั้น!
ถงฮว่าก็ยังไม่ถือสา!
ถงฮว่าถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนโอบกอดและปลอบเธออยู่นาน
จดหมายนั่นเธอได้มาจากกล่องคุกกี้ของถงชุนจิ่ง
เธอโกหกสวี่ม่าน