ถงฮว่าน่าจะเกิดใหม่ตอนอยู่ในงานแต่งงาน
เธอถึงได้ตัดสินใจเด็ดขาด ตัดขาดกับกู้จินเยว่
ข่งมี่เสวี่ยจำได้ว่าในชาติก่อน เธอเคยอวดเรื่องกู้ซือให้ถงฮว่าฟัง
แต่เธอก็ยังแอบหวังว่าถงฮว่าอาจจำไม่ได้
เธอพูดกับถงฮว่าตั้งมากมาย
อวดไปตั้งกี่ครั้ง
ไม่ใช่ว่าถงฮว่าจะต้องจำทุกคำที่เธอพูดได้เสียหน่อย ใช่ไหม?
หวังฟางนิ่งอึ้งไปทั้งคน แค่ตุ๊กตาผ้าตัวเดียวเอง ทำไมเสวี่ยเอ๋อร์ถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้?
«เสวี่ยเอ๋อร์ บอกแม่มาสิว่าตุ๊กตาผ้าตัวนี้มันยังไงกันแน่?»
ข่งมี่เสวี่ยไม่มีอารมณ์จะอธิบายอะไรยืดยาว «แม่ลองนึกดูอีกทีสิ ที่บ้านยังมีอยู่ไหม?
เป็นไปได้หรือเปล่าว่ามันถูกเก็บไว้ที่ไหนสักแห่ง แล้วเราจะหาเจอ?»
หวังฟางตอบอย่างจนใจ «เสวี่ยเอ๋อร์ ลูกก็รู้อยู่แล้วนี่
บ้านเราโดนขโมยขึ้นไม่ใช่เหรอ?
ข้าวของทุกอย่างในบ้านถูกขโมยไปหมด
อย่าว่าแต่ตุ๊กตาผ้าตัวเดียวเลย แม้แต่เศษด้ายสักเส้นก็ไม่เหลือ»
ข่งมี่เสวี่ยชะงักไป
ใช่แล้ว!
เธอนึกออกแล้วว่าบ้านตระกูลถงเคยถูกขโมยขึ้น
ขนาดพื้นดินในบ้านยังเหมือนถูกขูดออกไปชั้นหนึ่ง ไม่เหลืออะไรให้ตระกูลถงเลย
หวังฟางไม่ได้ยินเสียงจากอีกฝั่งของสาย จึงถามด้วยความเป็นห่วงอยู่หลายครั้ง