“แม่พูดอะไรของแม่เนี่ย?” เซี่ยหว่านอวี้โมโหสุด ๆ เธอโกรธยิ่งกว่าเซี่ยซ่งเหนียนเสียอีก!
“แม่พูดเหลวไหลเหรอ? แม่เห็นมานานแล้วว่าพวกเขาสองคนไม่ชอบมาพากล!” แม่เซี่ยมีเหตุผลรองรับทุกข้อ
“พี่ชายมีวันหยุดเมื่อไรก็ไปหากู้ซือ!
ไม่มีวันหยุดก็ยังหาเวลาลอบไปหาเขา!
ปีนั้นตอนเขาไปออกรบ ในบรรดาจดหมายลาตายที่ส่งกลับมา ก็มีฉบับหนึ่งเขียนถึงกู้ซือด้วย!
พี่ชายมีธุระก็ไปหากู้ซือ!
ไม่มีธุระก็ยังไปหา!
มีเรื่องไม่มีเรื่องก็โทรหากู้ซือ!
มีเหล้าดีบุหรี่ดี ก็เอาไปให้กู้ซือ!
เขายังไม่กตัญญูกับพ่อแกขนาดนี้เลย!
ถ้าไม่ใช่เพราะชอบ แล้วจะเป็นอะไรได้อีก?”
เรื่องพวกนี้เซี่ยหว่านอวี้รู้ดีอยู่แล้ว ปกติทั้งสองคนสนิทกัน เธอจึงไม่เคยคิดว่ามีอะไรแปลก
แต่พอแม่พูดออกมารวดเดียวแบบนี้ ก็ดูเหมือนจะใกล้ชิดกันเกินไปจริง ๆ หรือเปล่า?
สีหน้าเซี่ยหว่านอวี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย
หรือว่าที่พี่ชายไม่เคยช่วยจับคู่ให้เธอ เป็นเพราะเขาเองก็ชอบกู้ซือเหมือนกัน?
เซี่ยซ่งเหนียน: เวรเอ๊ย!
ถึงเขาจะหวังให้พวกเธอเชื่อไปก่อนชั่วคราวก็ตาม
จะได้ไม่ต้องให้แม่คอยบีบเขา น้องสาวก็จะได้ไม่ไปตามตื๊อกู้ซืออีก ยังไงกู้ซือก็ไม่มีทางมาแต่งเข้าบ้านอยู่แล้ว
แต่จะเชื่อกันง่าย ๆ ขนาดนี้เลยเหรอ?
อย่างน้อยก็สงสัยบ้างสิ ให้เกียรติกันหน่อยได้ไหม?