ในที่สุดถูหย่าลี่ก็มีเวลาหันไปสำรวจสภาพของหวังฟาง
โอ๊ยตายแล้ว!
หน้าแก่ ๆ ของหวังฟางโดนซ้อมจนเป็นแบบนี้ได้ยังไง?
ดูเป็นมงคลเสียจนถูหย่าลี่อารมณ์ดี เผลอหันหน้าหนีไปหัวเราะออกมา
หวังฟาง: “……”
อ๊ากกกก… โมโหจะตายอยู่แล้ว!
“ถูหย่าลี่ อย่าลืมสิว่าน้องชายฉันให้เธอมาทำอะไร!”
ถูหย่าลี่กระแอมเบา ๆ “พี่เขย เราก็คนกันเอง ช่วยเห็นแก่หน้าฉัน ปล่อยหัวหมูของเธอไปเถอะ!”
หวังฟางแค้นใจ!
Σ(☉▽☉"a บ้านแกน่ะสิหัวหมูกันทั้งบ้าน!
ถงต้าหลายรู้ว่าถูหย่าลี่กับหวังฟางไม่ถูกกัน แต่ยังไงก็ต้องไว้หน้าหวังไกุ้เหริน
เขาคลายมือที่จับหัวหวังฟางไว้
หวังฟางเดือดดาลจนไฟโทสะปะทุขึ้นมาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงก็คิดจะเข้าไปข่วนถงต้าหลายอีก
ถงต้าหลายคว้ามือเธอไว้ “เธอจะเอาให้จบไม่ลงเลยหรือไง?”
ถงต้าหลายเหวี่ยงหวังฟางไปด้านข้างอย่างแรง
เขาพูดอย่างโมโหว่า “ก่อเรื่องไม่เลิกแบบนี้ แล้วเธอได้อะไรขึ้นมา?”
แววตาของหวังฟางบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม “ฉันไม่เลิก! วันนี้ฉันจะไม่ยอมเลิกเด็ดขาด!”
ความอัดอั้นและโทสะในใจถงต้าหลายอัดแน่นจนแทบระเบิด “คนบ้า!”
เลือดลมของหวังฟางพลุ่งพล่านขึ้นสมองเป็นระลอก “แกว่าฉันบ้า แกนั่นแหละโง่!
โดนหญิงแก่คนหนึ่งปั่นหัวจนอยู่หมัด แกกับมันมีเรื่องลับ ๆ ที่บอกใครไม่ได้กันใช่ไหม…”