ตอนเที่ยง ผู้การเซี่ยไม่อยู่บ้าน
เซี่ยหว่านอวี้อยากเล่นงานถงฮว่า จึงส่งสายตาให้แม่
“แม่ฉันชอบเกี๊ยวไส้ผักดองกับกากมันหมูที่เธอเคยทำมากเลย!
ตอนนี้ไปทำให้สักหน่อยสิ ฉันจะได้ชิมดูด้วย”
เซี่ยซ่งเหนียนพูดอย่างไม่เกรงใจว่า “วันนี้ถงฮว่าเป็นแขก พวกคุณไม่อายบ้างเหรอที่ใช้แขกเข้าครัว?”
เซี่ยหว่านอวี้ว่า “พี่พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ”
เมื่อถูกสายตาข่มขู่ของเซี่ยซ่งเหนียน เซี่ยหว่านอวี้ก็เปลี่ยนคำพูด
“ถงฮว่าเป็นคนที่พี่พากลับมา เธอไม่นับเป็นคนนอกหรอก เรียกได้ว่าเป็นคนในตระกูลเซี่ยไปครึ่งหนึ่งแล้ว”
แม่เซี่ยฟังแล้วดีใจ “ใช่ เสี่ยวถงไม่ใช่คนนอก เป็นคนกันเอง”
เซี่ยหว่านอวี้พูดว่า “พี่ แม่ชอบกินอาหารจานนี้มาก พี่คงไม่ใจแคบถึงขนาดไม่ยอมให้เธอทำหรอกใช่ไหม?”
“นี่แต่งเมียกลับบ้าน หรือเชิญบรรพบุรุษมาอยู่กันแน่?”
แม่เซี่ยไม่ได้ถึงกับต้องกินเดี๋ยวนั้น แต่ให้ว่าที่ลูกสะใภ้ทำอาหารให้สักมื้อ คำขอนี้ก็ไม่ได้เกินไปใช่ไหม?
เธอเตรียมของขวัญพบหน้ามาแล้วตั้งสามชุด!
ของตัวเองชุดหนึ่ง! ของผู้การเซี่ยชุดหนึ่ง! แล้วยังมีของลูกสาวอีกชุด!
ถงฮว่าพูดว่า “ไว้มีโอกาสคราวหน้าฉันค่อยทำให้นะคะ วันนี้เหนื่อยนิดหน่อย ไม่อยากขยับตัว”