เดิมทีเฉิงเว่ยกั๋วตั้งใจจะออกไปช่วยจับไอ้เด็กเวรนั่นโยนออกไป
ใครจะคิดว่าจะช้าไปก้าวหนึ่ง
เด็กนี่ดัน...แหกขาแยกเสียแล้ว!
ดูท่าจะเจ็บจุกไม่น้อย
เฉิงเว่วกั๋วหันหลังเดินกลับเข้าไปเงียบ ๆ
ถงชุนซู่ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด
เขาจ้องถงฮว่าอย่างไม่อยากเชื่อ สายตาเต็มไปด้วยคำถามและความกล่าวโทษ จนคนฟังปวดใจ คนมองน้ำตาซึม
เท้าข้างหนึ่งของถงฮว่ายังค้ำอยู่บนไหล่ถงชุนซู่ แววตาเย็นชาทำเอาเขาขนลุกซู่ “มาหาฉันมีเรื่องอะไร?”
น้ำตาถงชุนซู่ไหลออกมาแล้ว กล้ามเนื้อบนใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บ “พี่ช่วยให้ผมลุกก่อน...”
เขาจะพังอยู่แล้ว!
“พูดมาก่อนสิว่าเตะประตูฉันทำไม!
ถ้าไม่มีเหตุผลที่ฟังขึ้น...” ถงฮวาคลี่ยิ้มงดงามให้เขา ราวกับดอกไม้ผลิบานในฤดูใบไม้ผลิ ทว่ากลับบานอยู่กลางเดือนสิบสองอันหนาวเหน็บ
ถงชุนซู่ไม่รู้สึกถึงความงามของเธอเลยสักนิด!
และไม่กล้าโกรธหรือทำให้เธอโมโหแม้แต่น้อย!
เขาเจ็บจนแทบตายแล้ว!
สมองขาวโพลนไปหมด!
เขารู้สึกว่าตัวเองใกล้จะตายเต็มที!
เขาร้องไห้สะอึกสะอื้น “พี่! พี่สาวแท้ ๆ ของผม! ผมเอาเงินมาให้พี่!”
ถงฮว่ามองเขาอย่างสงสัย “เอาเงินมาให้ฉันเหรอ? เงินอยู่ไหน?”
ถงชุนซู่ทรมานแทบแย่
ความเจ็บปวดราวกับร่างฉีกขาดทำให้เขาแทบไม่กล้าขยับ
ทุกการเคลื่อนไหวทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงไปมาระหว่างความเป็นกับความตาย