เซี่ยซ่งเหนียนมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย “คุณอากู้? กู้ซือเหรอ?”
ถงฮว่าพยักหน้ารัว ๆ ยามมองเซี่ยซ่งเหนียน แววตาของเธอยังคงเปล่งประกายเจิดจ้า
เซี่ยซ่งเหนียนครุ่นคิดเพียงครู่เดียวก็เดาได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
“คุณคือถงฮว่าใช่ไหม?”
ดวงตาของถงฮว่าพลันสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง สุกใสราวดวงดาว เธอพยักหน้าซ้ำ ๆ
“เธอ... คุณอากู้ออกไปวิ่ง ยังไม่กลับมาเลย เธอมาตั้งแต่เช้าเกินไปแล้ว” เซี่ยซ่งเหนียนเหลือบมองเวลา... เอ๊ะ แปดโมงแล้ว!
ก็ไม่ได้เช้าขนาดนั้นนี่นา!
“เข้ามาคุยกันข้างในก่อนเถอะ!”
เซี่ยซ่งเหนียนเชิญอีกฝ่ายเข้ามา
ถงฮว่าหาบของมาด้วย
เซี่ยซ่งเหนียนเหลือบมองของในกระบุงของเธอ มีไม่น้อยเลยทีเดียว
นี่คือของที่กู้ซือฝากเธอซื้อมาเหรอ?
พอเข้าบ้าน ถงฮว่ากวาดตามองผังห้องคร่าว ๆ พอเห็นว่าห้องครัวอยู่ตรงไหนก็ละสายตา
จากนั้นนำของในกระบุงที่ต้องเก็บไว้ในครัวไปจัดวางให้เรียบร้อย
เมื่อวานเซี่ยซ่งเหนียนเดินทางตรงจากพื้นที่ปฏิบัติภารกิจไปค่ายทหาร ก่อนจะมาที่นี่ต่อ กว่าจะมาถึงก็ปาเข้าไปดึกดื่นค่อนคืนแล้ว
เขานอนหลับตาบนเตียงได้ไม่ถึงสามชั่วโมงด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้ก็ไม่คิดจะนอนต่อแล้ว
เขาเคยได้ยินเรื่องถงฮว่าจากกู้ซือ—