ข่งหลินหลางไม่ทันตั้งตัว จู่ ๆ ก็ได้รู้เรื่องที่ถงฮว่าบอก ซึ่งพลิกความเข้าใจของเธอไปโดยสิ้นเชิง
ข่งหลินหลางเองก็ไม่รู้ว่ากลับไปได้อย่างไร ในหัวเต็มไปด้วยความคิดมากมาย ยุ่งเหยิงราวกับเส้นด้ายพันกัน จนจับต้นชนปลายไม่ถูกอยู่พักใหญ่
หลังถงฮว่ากลับไป หวังฟางก็ยืนรอเธออยู่ในลานบ้านแล้ว
พอเห็นถงฮว่ากลับมา ความโกรธในใจหวังฟางก็พลุ่งพล่านขึ้นมาเป็นระลอก
โชคก้อนโตขนาดนี้ สุดท้ายกลับตกเป็นของนังเด็กชั้นต่ำเสียได้
“แกไปตายอยู่ที่ไหนมาอีก?”
“ออกไปเดินเล่นค่ะ”
“เดินเล่นบ้านแกสิ!” หวังฟางด่ากราดออกมาอย่างไม่ยั้งปาก
ถงฮว่าขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะพูด
แต่แม่กวนกลับตบเข้าที่ท้ายทอยของหวังฟางดังเพียะ “ไม่มีการอบรม ไม่มีมารยาทจริง ๆ!
เธอไม่ใช่ชาวบ้านปากตลาด ไม่ใช่ผู้หญิงปากจัดไร้การศึกษา
สามีเธอเป็นรองผู้อำนวยการโรงงาน เธอเป็นภรรยารองผู้อำนวยการโรงงาน เธอเป็นหน้าเป็นตาของต้าหลายเวลาออกไปข้างนอก
ถึงในกระดูกจะหยาบคายไร้มารยาท ก็ต้องแก้ให้ได้!
เธอทำให้น้องชายเสียหน้า ฉันไม่สน แต่ห้ามทำให้ต้าหลายเสียหน้า!”
แม่กวนอบรมหวังฟางไปพลาง ‘สั่งสอน’ เสียงดังไปพลาง
เพื่อนบ้านที่อยู่รอบ ๆ ได้ยินแล้วต่างพากันพยักหน้า
มีผู้เฒ่าอยู่ในบ้านก็เหมือนมีสมบัติล้ำค่า ต้องมีคนแก่คอยดูแลบ้านถึงจะเป็นเรื่องเป็นราว
ถงต้าหลายที่เพิ่งมาถึงหน้าประตูได้ยินคำพูดของป้าลูกพี่ลูกน้อง ก็ยิ้มออกมาอย่างจริงใจยิ่งกว่าเดิม