ข่งมี่เสวี่ยรีบร้อนเดินออกมาจากหลังกำแพง สีหน้าดูตื่นตระหนกเล็กน้อย สายตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างไม่รู้ตัว
จนกระทั่งสบเข้ากับสายตาของถงชุนจิ่งที่อยู่ไม่ไกล…
หัวใจของข่งมี่เสวี่ยพลันกระตุกวูบ ถงชุนจิ่ง?
เมื่อกี้เขาเดินมาที่นี่หรือเปล่า?
เขาเห็นอะไรเข้าไหม?
ก้อนหินนั่นเขาเป็นคนขว้างหรือเปล่า?
ข่งมี่เสวี่ยเดินเข้าไปหาถงชุนจิ่ง
แต่ถงชุนจิ่งกลับหันหลังเดินจากไป แววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก ไม่เหลือความอบอุ่นแม้แต่น้อย
ข่งมี่เสวี่ยขมวดคิ้วแน่น “พี่รอง!”
เธอตะโกนเรียก
ถงชุนจิ่งไม่หยุดเดิน และไม่หันกลับมา
ข่งมี่เสวี่ยเม้มปาก รู้สึกเสียใจกับความหุนหันเมื่อครู่
ข่งมี่เสวี่ยเดินไปได้ครู่หนึ่ง ถงชุนซู่จึงออกมาจากหลังกำแพง
อีกสักพัก สวี่ม่านก็ออกมาจากหลังกำแพงเช่นกัน
เดิมทีเธอแอบมาทำอาหารเพิ่มให้ตัวเอง กะว่าจะขโมยกินอะไรสักหน่อย
พอได้ยินเสียง เธอก็หลบเข้าไปในพงหญ้า แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นเรื่องใหญ่โตขนาดนี้!
ถงชุนซู่กับข่งมี่เสวี่ยสวมเขาให้กู้จินเยว่เข้าเสียแล้ว!
เขียวชอุ่มไปหมด… เขียวจนเธอแทบไม่กล้ามอง
ในสายตาของเธอ ข่งมี่เสวี่ยดูเหมือนจะตามตื๊อกู้จินเยว่ไม่เลิก
ใครจะไปคิดว่าเธอจะแอบมีชู้ลับหลังกู้จินเยว่!
แถมยังไปมีอะไรกับน้องชายแท้ ๆ ของอดีตคู่หมั้นของกู้จินเยว่ด้วย!