ใบหน้าของข่งหลินหลางรู้สึกเย็นชื้น เธอยกมือแตะดู แล้วจึงรู้ว่าน้ำตาไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
เธอรู้ว่าหวังฟางชอบลูกสาวของเธอมาก ถึงได้วางใจฝากลูกไว้ที่บ้านตระกูลถงตอนออกไปทำงาน
แต่เธอไม่คิดเลยว่าหวังฟางจะรักลูกสาวของเธอมากถึงขนาดนี้
เธอต้องไปทำงานที่โรงงาน พออยู่บ้านก็ไม่มีใครช่วยดูแลลูก
หวังฟางจึงเสนอให้ลูกมาอยู่ที่บ้านของเธอ จะได้เป็นเพื่อนกับลูกสาวของหวังฟาง
ตอนนั้นเธอลังเลอยู่บ้าง
หลังจากลองฝากลูกไว้ที่บ้านตระกูลถงอยู่พักหนึ่ง
เธอก็แอบถามลูกสาวเงียบ ๆ
ว่าอยู่บ้านตระกูลถงเป็นอย่างไรบ้าง
ลูกสาวชอบบ้านตระกูลถงมาก และเต็มใจอยู่ที่นั่น
ข่งหลินหลางจึงวางใจฝากลูกสาวไว้ที่บ้านตระกูลถง
ทุกคนในบ้านตระกูลถงดีกับลูกสาวของเธอมาก เธอถึงกับแอบภูมิใจอยู่บ้าง
ลูกสาวของเธอเป็นที่รักของใครต่อใคร คนเป็นแม่อย่างเธอก็พลอยภาคภูมิใจไปด้วย
เธอไม่เคยคิดเลยว่าหวังฟางจะลำเอียงเข้าข้างลูกสาวของเธอขนาดนี้
และไม่เคยเห็นสิ่งที่ถงฮว่าพูดกับตาตัวเอง
เธอเคยเห็นหวังฟางเข้าข้างลูกสาวของเธอ แล้วตำหนิถงฮว่าบ้าง
แต่ในสายตาเธอ นั่นเป็นเพียงมารยาทและความมีน้ำใจของหวังฟางเท่านั้น