“บัดซบ! บัดซบจริง ๆ! เขาเป็นลำดับสายสายฟ้าได้ยังไง!”
หวังเหอใช้เวลานานกว่าจะได้สติกลับมา และยอมรับความจริงว่าตนถูกคัดออกแล้ว
นางโกรธจนแทบกระอักเลือด!
คนตรงข้ามนั่นเป็นลำดับสายสายฟ้าจริง ๆ!
แต่ประเด็นสำคัญคือ ก่อนจะลงมือ นางวิเคราะห์อย่างชัดเจนแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นลำดับสายประชิดตัว!
ไม่ว่าจะเป็นร่องรอยการต่อสู้ที่อีกฝ่ายทิ้งไว้บนตัวภูตศพ หรือแสงจาง ๆ ที่แผ่ออกมาจากผิวกาย ล้วนเป็นลักษณะของลำดับสายประชิดตัวทั้งนั้น
เรื่องนี้ไม่มีทางผิดพลาด
แล้วเขาจะเป็นลำดับสายสายฟ้าได้อย่างไร?
หวังเหอคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก
แน่นอน หากเป็นแค่เพราะนางคาดเดาผิดไปเองก็คงแล้วไป
ต่อให้อีกฝ่ายเป็นลำดับสายสายฟ้า หวังเหอก็มั่นใจว่าตนไม่หวาดกลัวเขา
แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ ไอ้คนตรงข้ามนั่นเจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว!
นางยังพูดไม่ทันจบประโยค วิชาของเจ้านั่นก็พุ่งเข้ามาจ่อหน้าแล้ว!
ตั้งแต่ตอนที่นางเตรียมจะลงมือจนถึงตอนที่ถูกอีกฝ่ายคัดออก ยังไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ!
“สารเลวเอ๊ย! ยังรู้จักคุณธรรมในการประลองบ้างไหม!”
หวังเหอโกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
คนตรงข้ามทำให้นางเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า สุนัขที่กัดคนไม่เห่าเป็นอย่างไร!
……
“โชคร้ายจริง ออกจากบ้านก็เหยียบขี้หมาเข้าให้”
ภายในเขตเจียงซือ สวี่อี้ส่ายหน้า
เป็นเพียงเหตุการณ์เล็กน้อยเท่านั้น สวี่อี้ไม่ได้หยุดอยู่ต่อ แต่เดินหน้าต่อไปยังส่วนลึกของเขตเจียงซือ
พริบตาเดียว เขาก็สังหารภูตศพไปได้อีกหลายตัว
ทันใดนั้น ดวงตาของสวี่อี้ก็เป็นประกาย ใบหน้าเผยความยินดี