หลี่ฉางชิงไม่กล้ารับลวด ทำไมเขาต้องพาเจียงฉู่เหยาไปด้วยกันสองคนด้วยนะ? อยู่กับเธอตามลำพัง ถ้าเผลอไปทำให้เธอไม่พอใจขึ้นมา เขาคงแย่แน่!
เขาหันไปมองเจ้าลิง แต่อีกฝ่ายรีบเดินไปหาหัวไช่ แล้วยื่นลวดให้
หัวไช่ถือลวดไว้ สีหน้าตื่นเต้นราวกับได้รับพระราชโองการ การไม่ต้องอยู่ใกล้เจียงฉู่เหยาช่างเป็นเรื่องดีงามอะไรอย่างนี้!
เจ้าลิงโบกมือลวดในมือ «ฉางชิง สู้ ๆ นะ! ฮี่ ๆ!»
พูดจบก็พาหัวไช่รีบวิ่งหนีไปไกล พวกเขาอยากออกจากสถานการณ์ชวนปวดหัวนี่ให้เร็วที่สุด!
รักชีวิตให้มาก อยู่ห่างจากเจียงฉู่เหยา!
«รับไปสิ!» เจียงฉู่เหยาแกว่งลวดในมือเล็ก ๆ ไปมาตรงหน้าหลี่ฉางชิง พลางบ่นอุบ
หลี่ฉางชิงจึงยอมรับชะตากรรม รับลวดมาในที่สุด
เจียงฉู่เหยากลับมายิ้มหน้าบานอีกครั้ง เธอกำหมัดเล็ก ๆ ทั้งสองข้างอย่างมีความหวัง จ้องหลี่ฉางชิงตาไม่กะพริบ «ต่อไปต้องทำยังไงเหรอ?»
หลี่ฉางชิงมองเจียงฉู่เหยา แล้วก็มองลวด ก่อนชี้ไปยังส่วนที่งอเป็นตะขอ «ตอนนี้ต้องหาเหยื่อก่อน ก็คือไส้เดือน»
จากนั้นเขาก็ก้มมองไปรอบ ๆ แล้วนั่งยอง ๆ ลง เริ่มดึงเถาไม้เลื้อยที่ขึ้นอยู่ริมตลิ่ง
«ทำอะไรอยู่เหรอ?»
เจียงฉู่เหยานั่งยอง ๆ ตาม มือยกผมที่ปรกหน้าผากทัดหู น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นไม่น้อย
หลี่ฉางชิงดึงเถาไม้เลื้อยไปพลางอธิบาย «ริมแม่น้ำที่มีเถาไม้เลื้อยขึ้นหนาแน่น ดินจะร่วนซุยและชื้นกำลังดี ไส้เดือนชอบซ่อนอยู่แถวนั้น ไม่ต้องไปขุดหาให้เสียเวลา»
พูดจบ เขาก็ดึงเถาไม้เลื้อยกำหนึ่งออกมา รากของมันพาไส้เดือนขึ้นมาติดด้วยหลายตัว