อำเภอไม่ใหญ่ รถซานทาน่าก็จอดลงหน้าอาคารห้าชั้นอย่างรวดเร็ว
พอทั้งสามคนลงจากรถ ก็เห็นแผ่นหลังของผู้จัดการหวังกับต่งเฉียนซุ่นที่กำลังเดินเข้าโรงแรม
หลี่ฉางชิงไม่ได้มองตามตลอดเวลา รอจนอีกฝ่ายเดินผ่านประตูหมุนของโรงแรมเข้าไปแล้ว จึงเริ่มสำรวจตัวโรงแรม
อาคารสูงห้าชั้น ผนังด้านนอกชั้นบนปูด้วยกระเบื้องสีขาวและกระจกโค้งสีเขียว ในยุคนี้รูปแบบสถาปัตยกรรมแบบนี้กำลังเป็นที่นิยม
ด้านในโรงแรม พนักงานเสิร์ฟหญิงทุกคนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กระโปรงสั้นสีดำกับถุงน่อง ดูทันสมัยสุด ๆ ต่างจากผู้คนที่เดินอยู่บนถนนด้านนอกอย่างกับเป็นคนละโลก
เจ้าลิงเอ่ยเสียงเบาอย่างทึ่ง ๆ ว่า “ฉันเพิ่งเคยมาที่โรงแรมห่านทองคำเป็นครั้งแรก ปกติได้ยินแต่คนที่บ้านพูดถึง ตกแต่งข้างในสวยจริง ๆ” ระหว่างพูด สายตาของเจ้าลิงก็เลื่อนตามพนักงานเสิร์ฟหญิงที่เดินไปมาอยู่ด้านใน
“ใครจะมาที่นี่เล่น ๆ ล่ะ? พักคืนหนึ่งตั้งร้อยกว่าหยวน ใครจะจ่ายไหว?” หัวไช่เงยหน้ามองกระจกด้านนอกโรงแรม พลางส่ายหน้าพูด
หลี่ฉางชิงกลับรู้สึกว่าไม่ได้มีอะไรน่าตื่นเต้น อีกสามสิบปีข้างหน้า โรงแรมข้างนอกที่คืนละร้อยกว่าหยวน ใคร ๆ ก็พักไหว แถมตกแต่งดีกว่าโรงแรมห่านทองคำตั้งเยอะ
“ไม่มีอะไรให้อิจฉาหรอก พอหาเงินได้ ใครจะไปพักที่ละร้อยกว่าหยวนกัน? ถึงตอนนั้นห้องสวีตระดับท็อปก็เลือกพักได้ตามใจ คิดเรื่องพวกนี้ไปก็ไม่ช่วยอะไร สู้คิดว่าจะหาเงินยังไงดีกว่า”
ได้ยินหลี่ฉางชิงพูดแบบนั้น หัวไช่ก็กลอกตา “เอาเถอะ แค่ร้อยกว่าหยวนก็ต้องทำงานรับจ้างสามสี่เดือนแบบไม่มีวันหยุด ถึงอย่างนั้นยังพักไม่ไหวเลย ยังจะพูดถึงห้องสวีตระดับท็อป ฟังดูก็รู้ว่าแพงหูฉี่”