ในเข่งไม้ไผ่ ปลาไหลนามีเลือดซึมตรงมุมปากเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเจ็บหรือกลัวกันแน่ มันบิดตัวดิ้นพล่านอยู่ในเข่งไม่หยุด
“เพื่อนฉางชิง นายเก่งจริง ๆ! เพิ่งแป๊บเดียวก็ตกได้ตัวใหญ่ขนาดนี้แล้ว!”
เจียงฉู่เหยาพูดออกมาจากใจจริง ไม่ได้พูดเอาใจเลยสักนิด
ในชนบท การตกปลาไหลนาเป็นเรื่องปกติที่ทุกคนคุ้นเคยกันดี แต่สำหรับเจียงฉู่เหยาแล้ว กลับเป็นเรื่องแปลกใหม่และน่าสนใจมาก
“ตัวนี้ยังไม่ใหญ่หรอก ยังไม่ถึงครึ่งชั่งเลย ถ้าโชคดีตกได้ครึ่งชั่งหรือหนึ่งชั่งขึ้นไป ถึงจะเรียกว่าตัวใหญ่ เจ้าลิงเชี่ยวชาญเรื่องนี้มาก เขาหาปลาไหลตัวใหญ่เก่งสุด ๆ!” หลี่ฉางชิงเริ่มผ่อนคลายลงไม่น้อย เขาพบว่าเจียงฉู่เหยาเวลาอยู่ด้วยก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด
“งั้นก็ตกต่อสิ! ฉันว่านายต้องตกตัวใหญ่ได้แน่!” เจียงฉู่เหยาอดเร่งเขาไม่ได้
ตัวนี้ยาวตั้งสามสิบกว่าเซนติเมตรแล้ว ยังไม่ถึงครึ่งชั่งอีกเหรอ?
แล้วตัวที่หนักหนึ่งชั่งจะใหญ่ขนาดไหนกันนะ? เธอยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่!
“งั้นฉันลองดู!”
ใครจะไม่ชอบให้ผู้หญิงพูดกับตัวเองว่า “นายก็ทำได้” กันล่ะ?
ถึงผู้หญิงคนนั้นจะเป็นเจียงฉู่เหยาก็เถอะ
หลี่ฉางชิงจัดไส้เดือนที่ถูกปลาไหลตัวก่อนกัดบนเบ็ดลวดให้เข้าที่ พอตรวจดูว่าไม่มีปัญหาแล้วก็เดินต่อไป
เจียงฉู่เหยาถือเข่งไม้ไผ่เดินตามหลังเขา
ไกลออกไป
เจ้าลิงกับหัวไช่ถอนหญ้ามากองเป็นเบาะบนคันนาที่เปียกแฉะ แล้วนั่งลงบนกองหญ้าอย่างนั้น แม้น้ำจากหญ้าจะทำให้กางเกงเปียกก็ไม่สนใจ
เจ้าลิงสูบบุหรี่ไปสามมวนแล้ว แต่ยังคาบไว้อีกมวน