"ได้เลย! ไป ไป ไป! ใต้กออ้อพวกนี้ ต้องมีรังตุ่นไม้ไผ่อีกแน่!"
หลี่ฉางชิงแทบอยากให้สองคนนั้นตามมาทำด้วยกัน ดีกว่าปล่อยให้เร่ร่อนไร้แก่นสาร
เจ้าลิงกับหัวไช่ไม่รู้วิธีจับตุ่นไม้ไผ่เท่าไรนัก แค่รู้ว่าไอ้ตัวนี้จับยาก
หลี่ฉางชิงสอนสดวิธีหารู วิธีดูว่ามีตุ่นไม้ไผ่หรือไม่ ฟังจบเจ้าลิงกับหัวไช่ก็มั่นใจเต็มร้อย ออกไปหารังตุ่นไม้ไผ่กัน
หลี่ฉางชิงยิ้มกริ่มมองแผ่นหลังของคนทั้งคู่ที่ก้มๆ เงยๆ แหวกหญ้าคา หวังว่านับจากนี้จะเปลี่ยนชะตากรรมของทั้งสองคนได้
แบกกระบุงขึ้นหลัง หลี่ฉางชิงก็เริ่มก้มหน้าก้มตาหารูบ้าง
"ซี๊ด~"
"โอ๊ย~"
"เชี่ย~"
ในดงอ้อ มีเสียงร้องอุทานเบาๆ ดังแว่วมาเป็นระยะ แขนและน่องที่โผล่ออกมาถูกใบอ้อบาดเป็นรอยเลือดหลายเส้น
ตอนโดนบาดก็แสบแปล๊บหนึ่ง แผลก็โดนเหงื่อซึมใส่ ทั้งคันทั้งแสบร้อน ทรมานเสียจริง
"แม่งเอ๊ย! ใบอ้อนี่มันบาดคนชะมัด!" หัวไช่เอ่ย มือหนึ่งถือกิ่งไม้แห้งไม่รู้เก็บมาจากไหน แหวกแสกใบอ้อตรงหน้าไปพลาง
หลี่ฉางชิงเงยหน้ามอง เห็นขากับแขนเขามีรอยเลือดเป็นริ้วๆ สี่ห้าเส้น
"เย็นนี้กลับไป ทางบ้านคงนึกว่าฉันทิ้งข้าวในนาไม่สน วิ่งไปช่วยบ้านอื่นตีข้าวแล้วแน่" เจ้าลิงอยู่ไม่ไกล ลูบๆ คลำๆ รอยเลือดบนตัวพลางยิ้มเจื่อน
"ถึงตอนนั้นได้เงินแล้ว เชิญพวกแกไปดูวิดีโอ!" หลี่ฉางชิงเองก็รู้ว่านี่เป็นงานหิน วาดฝันล่อให้มีกำลังใจก่อน
"ได้! รอแกหาเงินค่าเทอมให้ยายหนูได้ครบแล้ว นอกจากดูวิดีโอ ฉันเอาบุหรี่ด้วย! วันละซองอู๋หนิว!"
"ไม่อวด! ฉันเอาหงเหมย! ไม่ใช่! ฉันเอาหงถ่าซาน!"
อู๋หนิวก็ราคาแค่เหมาเดียวต่อซอง หงเหมยกับหงถ่าซานแพงกว่าตั้งเท่าหนึ่ง!
"ยังเลือกอีก? ไปหาตุ่นไม้ไผ่เร็ว! ไม่งั้นไม่มีตังค์ ใบยาเส้นยังไม่ได้สูบ! บุหรี่แพงๆ อย่างนี้ พวกแกกล้าเอ่ยปากจริงๆ!"
หลี่ฉางชิงกลอกตา สองคนนี้ยังทะลึ่งอีก เงินยังไม่ได้สักแดง!
อู๋หนิวในยุคกลางถึงปลายยุค 90 นั้น ทุกคนเศรษฐกิจดีขึ้นถึงรู้สึกว่าถูก ทุกวันนี้วันหนึ่งหาได้แค่หยวนสองหยวน ใครจะซื้อบุหรี่ห้าเหมาหนึ่งหยวนสูบ?
มีแต่สูบซองละเหมาเดียวทั้งนั้น
"เจอแล้ว!"
เพิ่งพูดจบ ก็ได้ยินเจ้าลิงร้องเสียงต่ำ!
"เอ๊ะ? เร็วอย่างนี้? ไหนดูหน่อย!" หลี่ฉางชิงมองไปทางเจ้าลิง ยกกระบุงแล้วเดินเร็วๆ เข้าไป
"ไหนๆ? ไหนๆ?" หัวไช่ก็วิ่งตามมา มือยังไม่ลืมเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
หลี่ฉางชิงวางกระบุงลง ก้มมองใต้เท้าเจ้าลิง
บนตออ้อใต้เท้าเขา มีรูโพรงที่ถูกวัชพืชบังอยู่ ยังมีดินสีแดงชื้นๆ เผยออกมาด้านนอก
"มีของ! ปากรูถูกปิด ดินยังสด ต้องอยู่ข้างในแน่! หาใกล้ๆ ดูสิมีรูอื่นอีกไหม อุดมันซะ!"
"ได้!"
เจ้าลิงกับหัวไช่เลิกบ่น น้ำเสียงตื่นเต้นขึ้นไม่น้อย หันหลังเดินหากรูแถวกออ้อนั้น!
หลี่ฉางชิงค่อยๆ แหวกใบไม้ผุๆ กับวัชพืชตรงปากรูออกอย่างระวัง แล้วเอาหัวเข้าไปส่องดูใกล้ๆ
มีหัวดำเกรียมอันหนึ่ง ในรูห่างปากรูยี่สิบกว่าเซนฯ กำลังกระดิกจมูกดมฟื๊ดๆ ไปทั่ว!
"แม่เจ้า! ตรงปากรู!" หลี่ฉางชิงร้องลั่น!
ไม่นึกว่าเจ้าตัวนี้จะไม่มุดเข้ารูไป กลับอยู่ใกล้ๆ ปากรู ฟ้าประทานชัดๆ!
"หา!?" เจ้าลิงที่อยู่ใกล้สุดรีบวิ่งมา
"อย่าเข้ามา อย่าให้มันตื่น! พวกแกหากรูต่อ ใช้ดินอุดด้วย!" หลี่ฉางชิงรีบห้าม!
พูดจบก็ชะโงกเข้าไปดูอีกครั้ง พบว่าตุ่นไม้ไผ่ตัวนั้นกำลังหันกลับ!
"จะหนี? ถุย!"
หลี่ฉางชิงรีบถ่มน้ำลายใส่มือ ถือจอบฟันลงทันที!
จอบนี้ฟันตรงไปตามทางหนีของตุ่นไม้ไผ่เลย ตัดทางถอยมัน!
คมจอบตัดลงไปในดินเหมือนมีดตัดเต้าหู้ ปักลึกเข้าไป!
หลี่ฉางชิงจับด้ามจอบดันไปข้างหน้า งัดดินขึ้นกองใหญ่ ดินตอนถูกงัดขึ้น จากก้อนใหญ่ก้อนเดียวแตกละเอียดเป็นก้อนดินเล็กใหญ่ไม่เท่ากันนับไม่ถ้วน
ตอนเขาเตรียมจับจอบยกขึ้น เทดินทิ้ง กลับรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในดินผ่านด้ามไม้!
หลังจากนั้น ดูเหมือนมีอะไรบางอย่างจะมุดออกมาจากใต้ดิน เริ่มดันขึ้นข้างบน
หลี่ฉางชิงรีบหมอบลง ดักรอกระต่ายโง่!
เพียงไม่กี่ลมหายใจ หัวหนูก็มุดออกมา หลี่ฉางชิงตาว่องไว มือเร็ว รีบกดมือลงบนต้นคอด้านหลังมัน แล้วยกขึ้นมา
"อู๊! อู๊!"
ตุ่นไม้ไผ่รู้สึกถึงอันตรายขึ้นมาในที่สุด ขาทั้งสี่ยื้อยุดกลางอากาศ ในปากร้องไม่หยุด
หลี่ฉางชิงโยนมันลงกระบุงต่อ ตุ่นไม้ไผ่รีบแหวกฟาง มุดไปซ่อนใต้ฟาง
"โคตรเจ๋ง!"
เจ้าลิงที่แอบดูอยู่ข้างๆ ไม่ไปไหน เห็นหมดทั้งกระบวนการ อดยกนิ้วโป้งให้ไม่ได้!
"เฮ! ขั้นพื้นฐาน อย่าทำเป็น 6!"
หลี่ฉางชิงก็หัวเราะฮึๆ ภูมิใจนิดๆ
"อะไรคือขั้นพื้นฐานอย่าทำเป็น 6 ฟังไม่รู้เรื่อง" เจ้าลิงเกาหัว
นี่เป็นภาษาเน็ตในอีกยี่สิบกว่าปีข้างหน้า เขาฟังไม่รู้เรื่องก็ปกติ
"จับได้แล้ว?" หัวไช่ก็ได้ยินเสียงตุ่นไม้ไผ็มองมา มองปากรูที่ถูกขุดด้วยจอบไปพลาง ถามไปพลาง
หลี่ฉางชิงเช็ดเหงื่อ: "อืม ตัวค่อนข้างเล็ก ดูไม่ถึง 3 ชั่ง โยนลงกระบุงแล้ว หาต่อไปเถอะ! ยังห่างชั้นอีกเยอะ!"
"เจ๋ง! ความเร็วแกนี่ เร็วกว่าจับไก่ในเล้าที่บ้านอีก!"
"แน่นอน จอบเดียวก็จับได้ ความเร็วนี้ไม่ต้องพูดถึงแล้ว"
เจ้าลิงกับหัวไช่กล่าวชมไปพลาง หันกลับไปหาตุ่มไม้ไผ่ต่อ
เดิมทีหลี่ฉางชิงก็อยากยกกระบุงกับจอบเดินจากไป แต่กลับรู้สึกแปลกๆ
ตุ่นไม้ไผ่ขี้ตื่นขนาดนั้น สามคนเดินไปมาตลอดใกล้ๆ เจ้าตุ่นตัวนั้นมาอยู่ใกล้ปากรูได้อย่างไร?
คิดแล้ว ก็ยกจอบขึ้นอีก ขุดตามปากรูลงไปเรื่อยๆ
ดินถูกกองไว้ข้างๆ หมด จอบลงไปหลายสิบที หลี่ฉางชิงเหงื่อท่วมหัว ฝ่ามือก็เริ่มร้อน
ดินนี่แข็งเกิน ปกติก็ไม่ได้ทำงาน ฝ่ามือนี่จะพองเป็นเม็ดแล้ว
ขุดลงไปลึกกว่าครึ่งเมตร ก็ยังดีที่เป็นลาดเขา ไม่ใช่ขุดลงดินราบ ไม่งั้นเหนื่อยกว่านี้
แต่ตอนนี้ก็ยังไม่เห็นร่องรอยตุ่นไม้ไผ่ มีแต่ปากรูแยกเป็นทางแยก
"แม่ง! เหนื่อยชิบ!" หลี่ฉางชิงเลือกหยุด ขุดต่อคงเป็นลมแดดตาย "เจ้าลิง!"
เจ้าลิงอยู่ไกลสิบกว่าเมตร ได้ยินเสียงก็เดินมา "เป็นไร! ข้าเพิ่งเห็นรังหนูเลย!"
หลี่ฉางชิงทิ้งตัวลงพาดบนจอบ หรี่ตาครึ่งหนึ่ง อ้าปากหอบ "นั่นแน่ะ แกไปแบกถังมาสองใบที่บ้านข้าหน่อย แม่งเอ๊ย ขุดไปเจอทางแยก ลึกเกินไปด้วย ต้องใช้น้ำท่วมถึงจะได้"
สองรู ถ้าเลือกผิด ขุดต่อไปก็เสียเวลา ต้องท่วมน้ำถึงจะมาเร็ว
"ได้! เดี๋ยวกลับมา" เจ้าลิงพูดจบก็เดินไปทางบ้านหลี่ฉางชิง ยังไงก็แค่ไม่กี่ร้อยเมตร ไปกลับเดี๋ยวเดียว
ห้องโถงกลางบ้านด้านนอกก็ไม่ได้ล็อก ตรงที่กองอุปกรณ์การเกษตรก็มีถังไม้
ตอนนั้นหัวไช่ก็ตะโกนมาไม่ไกล "เจอปากรูหนึ่งแล้ว! ฉันทำเครื่องหมายไว้!"
"ดี!" หลี่ฉางชิงโก่งคอตอบ "พอแล้ว! ไปหาต่อแล้ว! จัดการตุ่นในรูข้า กับสองรูที่พวกแกเจอ ออกมาให้หมด แล้วไปในเมือง! วันนี้เอาตังค์เลย!"
หัวไช่ปักกิ่งไม้ไว้ข้างปากรู แล้วกลับมาหย่อนก้นนั่งลงบนพื้นข้างหลี่ฉางชิง "อูย เชี่ย! อากาศนี่ร้อนจริงๆ!"
เขาค่อนข้างอ้วน อยู่แล้วก็เหงื่อออกง่าย ยังเดินไปเดินมาอีก เหงื่อบนหน้าผากไหลเหมือนอาบน้ำ เสื้อกล้ามสีเขียวทหารบนตัวก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ สีเข้มขึ้นไม่น้อย
"พักก่อน! รอเจ้าลิง" หลี่ฉางชิงก็ไม่ไหวเหมือนกัน ไม่ได้ทำงานนาน สภาพร่างกายแย่มาก
สองคนก็ไม่พูดอะไร เริ่มพัก
หลายนาทีต่อมา ก็เห็นแต่ไกลว่าเจ้าลิงเดินออกจากห้องโถงกลางบ้านด้านนอก มือหนึ่งหิ้วถังไม้หนึ่งใบ วิ่งเหยาะๆ มา
ถึงตรงหน้าแล้ว เจ้าลิงก็หมดแรงเช่นกัน
"แดดเปรี้ยงอย่างนี้ วิ่งไม่กี่ก้าวคนก็แทบตายเหมือนกัน" เจ้าลิงวางถังไม้ลง ดึงเสื้อตรงหน้าอกไปมา ให้ตัวเองได้พัดลม
หลี่ฉางชิงลุกขึ้นยกถังไม้หนึ่งใบ "แกพักก่อน ข้ากับหัวไช่ไปตักน้ำ!" พูดจบก็หันตัวเดินไปทางแม่น้ำ หัวไช่ก็ยกถังไม้ตามไป
สองคนเดินลงไปถึงชายน้ำ ใช้ถังไม้ตักน้ำมาได้ครึ่งถัง แล้วก็สาดใส่ตัวกันเองอย่างรู้ใจ
น้ำแม่น้ำเย็นๆ ราดลงจากหัว ชะล้างความร้อนระอุไปทันที!
ชั่วขณะนั้น ทั้งคู่รู้สึกเหมือนฟื้นคืนชีพ!
"สะใจ!" หลี่ฉางชิงสะบัดหัว ใช้ถังไม้ตักน้ำอีกถัง แล้วถึงเดินขึ้นตลิ่งไป
หัวไช่ตักน้ำอีกครึ่งถัง ราดใส่ตัวอีกถังนึง แล้วถึงได้ตักน้ำใหม่ตามไป ปากก็ว่า "แม่ง! เงินนี่หายากจริงๆ! แค่แป๊บเดียว ก็แทบตายแล้ว! ร้อนชิบ!"
"ทนหน่อยเถอะ! ตุ่นไม้ไผ่ไม่ใช่แผนระยะยาว หาเงินให้ยายหนูครบก่อน แล้วข้าจะลองคิดหาทางหาเงินอื่น!"
หลี่ฉางชิงก็ทนอากาศนี้ไม่ไหว ถ้าพลาดเป็นลมแดด ถึงตายได้!
สองคนกลับมาถึงดงอ้อ เจ้าลิงเห็นน้ำ ยังไม่ทันให้หัวไช่วางถังไม้ลง ก็มุดหัวลงไปทั้งหัว ไม่กี่วินาทีถึงได้โผล่ขึ้น!
"เฮ้อ! เชี่ย! สบายเลยคราวนี้!"
หลี่ฉางชิงเพียงแค่ยิ้ม จากนั้นเทน้ำในถังไม้ลงในรู น้ำถูกเทลงในรูตุ่นที่แยกเป็นสองทาง ไม่นานก็หายลับไป
"ลึกขนาดนี้?" หัวไช่เห็นดังนั้น ก็เทน้ำจากถังตัวเองลงไปด้วย
ตอนแรกน้ำก็ค้างอยู่ตรงปากรู แต่แล้วก็ถูกสองรูกลืนหายไป ยังคงไม่เห็นก้น
"ลุยต่อ!"
หลี่ฉางชิงหันไปตักน้ำอีก หัวไช่ตามไปอีก น้ำอีกสองถังลงไป สองรูนี้ถึงถูกเติมจนเต็มในที่สุด
"คอยดู!" หลี่ฉางชิงหอบฟืดฟาด เอามือท้าวเอวยืนตรงปากรู
"ในรูไม่เหลือแล้วมั้ง! เมื่อกี้ก็จับไปตัวแล้ว!" หัวไช่วางถังไม้ลง พึมพำ
"รอดูหน่อย อาจจะอยู่" หลี่ฉางชิงจ้องเขม็งที่ปากรู เมื่อกี้ตุ่นไม้ไผ่ตัวนั้นผิดปกติมาก เพราะงั้นมันต้องมีความหวัง!
พุดจบ น้ำในรูปาก็เกิดมีฟองอากาศหลายลูก!
จากนั้นก็มีหัวหนูโผล่ออกมา ตุ่นไม้ไผ่ตัวใหญ่ตัวหนึ่งเปียกโชก ปีนออกจากรูอย่างทุลักทุเล ขนบนตัวลู่แนบติดกัน ดูไม่ได้เลย
"เชี่ย! ใหญ่อีกแล้ว!" หัวไช่ที่อยู่ใกล้ร้องลั่น!
เจ้าลิงนั่งอยู่ข้างๆ เอียงคอมอง ก็เห็นตุ่นไม้ไผ่ตัวนั้น!
"แม่เจ้า! พอกับตัวใหญ่ที่ฉางชิงจับได้ก่อนหน้านี้แล้ว!"
หลี่ฉางชิงก็ดีใจอย่างหนึ่ง ตัวที่คลานออกมานี่ใหญ่มาก!
เขาก็ไม่รีรอ รอให้ตุ่นไม้ไผ่ออกจากรังหมด จับหางมันตรงๆ โยนลงกระบุง
"ยังมีอีก!"
"ฉางชิง ยังมีอีกตัว!"
หัวไช่กับเจ้าลิงที่จ้องปากรูอยู่ ตอนหลี่ฉางชิงหันหลังไปวางตุ่นไม้ไผ่ ก็ร้องลั่น!
"อะไร?" หลี่ฉางชิงยังสำรวจตุ่นไม้ไผ่ตัวใหญ่ที่อยู่ในกระบุงอยู่ พอได้ยินเสียงร้องของคนทั้งคู่ ก็รีบหันกลับมา
พบตุ่นไม้ไผ่ตัวหนึ่งที่ขนาดเล็กกว่าเล็กน้อย กำลังคลานออกมาจากรูน้ำ ยังคงทุลักทุเล
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้ารู้แล้ว" หลี่ฉางชิงตื่นเต้นมาก ผลลัพธ์นี้ตรงกับที่เขาเดาไว้ "เมื่อกี้ตุ่นไม้ไผ่ที่ปากรู ก็คือตัวที่แย่งคู่แพ้ ถูกไล่ออกมา! ข้างในแต่เดิมก็มีตัวผู้หนึ่งตัวเมียหนึ่ง! ถึงได้จับตัวแรกที่ปากรูได้!"
"มิน่า! ข้าบอกแล้วว่าตุ่นไม้ไผ่มันอยู่ที่ปากรูได้ไง ที่แท้ก็แย่งตัวเมียแพ้นี่เอง!" หัวไช่ตบปากแจ๊บๆ รู้สึกว่าวันนี้โชคดีจริงๆ
เจ้าลิงหัวเราะ "ไอ้ตัวซวยนี่ ไม่รู้ว่าคู่ของตัวเองถูกแย่ง หรือไปขุดกำแพงคนอื่นแล้วพลาด! แต่ตอนนี้สามตัวได้อยู่ด้วยกันแล้ว!"
ตอนที่เขาพูด หลี่ฉางชิงก็วางตุ่นไม้ไผ่ตัวนี้ลงกระบุงแล้ว
"มีห้าตัวแล้ว! ตัวใหญ่สองตัว! ตัวธรรมดาสามตัว ผลงานดีเชียว! ลุยต่อลุยต่อ! ฟ้ายังไม่มืด!"
สามคนเริ่มลงมือเทน้ำใส่รังตุ่นไม้ไผ่ที่หัวไช่กับเจ้าลิงเพิ่งเจออีกครั้ง ปรากฏว่าในรังมีแค่ตัวเดียว
หลี่ฉางชิงใส่ตุ่นไม้ไผ่ตัวสุดท้ายลงกระบุง ใบหน้าเปื้อนยิ้มแห่งการเก็บเกี่ยวอยู่ตลอด "ได้แล้วๆ! วันนี้ฟ้าเมตตาจริง!"
"เฮ้อ! เหนื่อยตาย! ยังดีที่แม่น้ำอยู่ข้างๆ ถ้าตักน้ำไกลกว่านี้อีก งานนี้ได้ตายคนแน่!" หัวไช่ทิ้งตัวนอนแผ่บนพื้นเต็มที่ หอบใหญ่
"วันนี้รวยจริง! 7 ตัวเลย! ยังมีตัวใหญ่อีกสองตัว! ต้องหลายร้อยแน่! คนอื่นวันหนึ่งจับได้แค่ตัวสองตัว!" หน้าเจ้าลิงมีเหงื่อแวววาว "ไม่ได้ว่าจะไปขายในเมืองเหรอ? พระอาทิตย์ตกตอนทุ่มกว่า ตอนนี้ก็คงประมาณตีห้า ยังทัน!"
"อืม!" หลี่ฉางชิงพยักหน้า "ไป กลับไปชั่งน้ำหนัก แล้วรีบเข้าเมือง!"