หลี่ฉางชิงไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอเจียงฉู่เหยาที่นี่!
มองผ่านกระจกของโรงแรมก็เห็นว่าเธอตัดผมสั้นแค่ติ่งหู สวมกระโปรงลายดอก ใบหน้านั้นยังคงสะดุดตาเจิดจ้าเหมือนเดิม ถ้าพูดตามคำของพ่อเขา ก็สวยราวกับนางฟ้า
ข้างกายเจียงฉู่เหยามีชายวัยกลางคนสวมชุดจงซานอยู่คนหนึ่ง
ชายวัยกลางคนกำลังพูดคุยกับคนอีกสี่คนที่ออกมาด้วยกัน สีหน้ามีรอยยิ้มเป็นระยะ
ในบรรดาคนทั้งสี่ มีชายหนุ่มคนหนึ่งถือสมุดจด บันทึกบทสนทนาของพวกเขาไม่หยุด
ส่วนอีกสามคนอายุไล่เลี่ยกัน ดูแล้วน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับชายวัยกลางคน
หลี่ฉางชิงกะพริบตาปริบ ๆ แล้วเบนสายตาออกไป
ผู้อำนวยการกรมป่าไม้แซ่เจียง เจียงฉู่เหยาก็แซ่เจียง…
เจียงฉู่เหยาเป็นลูกสาวของผู้อำนวยการกรมป่าไม้จริง ๆ เหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะเป็นคุณหนูผู้ดีสิ ทำไมตอนเรียนมัธยมต้นถึงได้เหมือนแม่เสือขนาดนั้น?
เจ้าลิงส่งเสียงจุ๊ ๆ «ตอนเรียนมัธยมต้นก็สวยขนาดนั้นแล้ว ตอนนี้ยิ่งสวยกว่าเดิมอีก! ไม่รู้ว่านิสัยเปลี่ยนไปหรือยัง»
หัวไช่พยักหน้าแล้วส่ายหน้า «ก็อย่างนั้นแหละ เมียลี่เจินของฉันสวยที่สุด!»
เจ้าลิงมองเขาด้วยสีหน้ารังเกียจ «ดูหนังโป๊ให้น้อยหน่อยเถอะ! อีกอย่าง ทั้งรูปร่างทั้งหน้าตาของเจียงฉู่เหยา เมียลี่เจินของแกจะไปสู้ตรงไหนได้!»
หัวไช่ยักไหล่ «อย่างน้อยเมียลี่เจินก็ไม่ตีฉัน!»
เจ้าลิงได้ยินแล้วถึงกับพูดไม่ออก «ก็จริง!» ดูจากสีหน้าแล้ว สงสัยเขาจะนึกถึงความหวาดกลัวที่เคยถูกเจียงฉู่เหยาข่มตอนเรียนมัธยมต้นขึ้นมาได้
หลี่ฉางชิงฟังทั้งคู่คุยกันเงียบ ๆ
เมื่อเทียบกับคำหยอกล้อของสองคนนั้น ตอนเรียนมัธยมต้นเขาเคยแอบชอบเจียงฉู่เหยามาก่อน… แน่นอนว่าตอนนี้พอเห็นหน้าเธออีกครั้ง จะไม่หวั่นไหวเลยก็คงเป็นไปไม่ได้