ก้มหัวมองไป ช่องโพรงเมื่อครู่ยังมีตุ่นไม้ไผ่อีกตัว!
“มีสองตัวนี่นา! ให้ตายสิ! นี่มันโพรงใหม่ที่เตรียมจะผสมพันธุ์จริง ๆ ด้วย!”
หลี่ฉางชิงตื่นเต้นขึ้นไปอีก แค่สองตัวนี้ก็มีราคาไม่น้อย สวรรค์ช่างดูแลตนจริง ๆ
หลายคนถึงขั้นหาโพรงตุ่นไม้ไผ่เจอ แต่ขุดเป็นชั่วโมง ๆ ก็ขุดไม่เจอตุ่นไม้ไผ่ก็มีให้เห็นอยู่บ่อย ๆ อาจเป็นเพราะมันไม่อยู่ หรือโพรงลึกมาก!
หลี่ฉางชิงรีบก้มหัวลงไปจับตุ่นไม้ไผ่อีกตัว ตัวนี้ไม่ใหญ่เท่าตัวเมื่อครู่ ถือเป็นขนาดปกติ กะน้ำหนักดูก็แค่สองสามชั่ง!
“เจ้าเด็กดี กินหญ้าอ่อนนี่หน่า!” หลี่ฉางชิงบ่นพึมพำพลางจัดการตุ่นไม้ไผ่ที่ดิ้นรนกลางอากาศใส่ลงในกระบุง
แล้วจึงมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง ใช้จอบไปเขี่ยโพรง เพื่อดูว่ายังมีอีกหรือไม่
ทว่าเปิดออกมาดู ก็พบว่าโพรงนี้ถึงก้นแล้ว โพรงหนีนี้คงเพิ่งขุดได้ไม่นาน ถึงได้สั้นนัก สองตัวนี้คงเพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่จริง ๆ
โยนตัวเล็กเข้าไปในกระบุง ตุ่นไม้ไผ่สองตัวไต่เตลิดไปทั่วด้านใน ใช้จมูกดมกลิ่นอากาศโดยรอบไม่หยุด เผยให้เห็นฟันหน้าน้ำตาลเหลืองสะดุดตามาก
มองดูตุ่นไม้ไผ่สองตัว หลี่ฉางชิงก็เหมือนมองดูธนบัตรปึกหนึ่ง ในใจเงียบ ๆ ประเมินไปด้วย
ตัวเล็กนี้ก็มีราคาตั้งยี่สิบสามสิบหยวน ตัวใหญ่ห้าสิบหกสิบ รวมกันเกือบเท่ารายได้ของบ้านในระยะสองสามเดือน!
สองตัวนี้รวมกันเกือบครึ่งค่าเทอมของน้องสาวแล้ว ของแบบนี้มีราคาจริง ๆ
แน่นอนว่า ก็จับได้ยากจริง ๆ ด้วย!
ตนใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ได้มาสองตัว! ถ้าโชคดีแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ก็ดีสิ!
เขากำลังก้มหัวมองตุ่นไม้ไผ่ตัวใหญ่สองตัวในกระบุง กำลังยิ้มแกมภูมิใจ ก็ไม่รู้ว่ามีคนเข้ามาหา
“ทำอะไรน่ะ!”
เสียงพูดที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำเอาหลี่ฉางชิงสะดุ้งโหยง!
“เฮ้ย! แม่งเอ๊ย!” หลี่ฉางชิงเงยมองคนพูด มือขวาลูบอก “เออ! เจ้าลิง น้องหัว มาถึงนี่ได้ไงวะ?”
ชายหนุ่มอายุสิบแปดสิบเก้าปีสองคน ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่
คนหนึ่งเจ้าเนื้อนิด ๆ สูงไล่เลี่ยกับหลี่ฉางชิง ใส่เสื้อกล้ามสีเขียวทหาร หัวเหงื่อเต็มไปหมด มองหลี่ฉางชิงพลางถามว่า:
“ฉางชิง นายมาอยู่นี่ได้ไง? เราสองคนไปหาที่บ้านนาย เรียกอยู่ตั้งนานในห้องโถงกลางบ้านไม่มีคนตอบ”
อีกคนเตี้ยกว่าสองคนนั้นเกือบครึ่งศีรษะ ผอมบาง สูงไม่ถึงเมตรเจ็ด ผิวดำกร้าน แต่บนใบหน้ามีแววดุดันอย่างหนึ่ง
“พูดมากน่า ฉางชิง ไป ร้านฉายเทปของเฒ่าหลิวเข้าแผ่นใหม่ ไปดูป่ะ?”
คนผอมชื่อโฮ่วไห่หมิง เป็นคนหมู่บ้านข้าง ๆ บ้านหลี่ฉางชิง ทุกคนเรียกเขาว่าเจ้าลิง
คนอ้วนชื่อชุยเหวินฮว๋า เป็นคนหมู่บ้านนี้ เขามักอ้างตัวเองว่าหลิวเต๋อหัวหล่ออันดับหนึ่ง เขาหล่ออันดับสอง ดังนั้นในหมู่เพื่อนจึงเรียกเขาว่าน้องหัว
สองคนนี้เป็นเพื่อนตายที่เติบโตมาด้วยกันกับหลี่ฉางชิงตั้งแต่เด็ก แม้จะขี้เล่น แต่ไม่เคยทำเรื่องรีดไถ ลักเล็กขโมยน้อย
มากสุดก็แค่ร้านฉายเทป โต๊ะสนุกเกอร์ ลานสเก็ต เอ้อระเหยลอยชายไปวัน ๆ แล้วก็ไปจับปลาจิ้มกุ้งตามชนบท นิสัยไม่เลวร้าย
ชาติก่อน หลี่ฉางชิงแยกบ้านแล้ว ก็เป็นเจ้าลิงกับน้องหัวที่รวบรวมเงินจากทางนั้นทางนี้ให้เขามาสามสิบหยวน เขาถึงมีเงินไปทำงานที่กวางตุ้งกวางสี
ก็ไม่รู้ว่าสองคนนั้นเอาเงินมาจากไหน ยุคนี้สามสิบหยวนเป็นรายได้เกือบเดือนของครอบครัวชาวบ้าน!
ต่อมาได้ยินว่า เจ้าลิงเพราะหน้าตามีแววดุดันอย่างนั้น เล่นสนุกเกอร์อยู่ ก็มีพวกอันธพาลกลุ่มหนึ่งมองไม่ชอบใจหาเรื่อง สองฝ่ายเลือดขึ้นหน้าก็เลยตะลุมบอนกัน เจ้าลิงโดนแทงไปหลายแผลท่ามกลางความวุ่นวาย อายุน้อย ๆ ก็ตายจาก
น้องหัวตอนนั้นเข้าช่วยเลยบาดเจ็บไปด้วย เพราะเรื่องนี้ ก็ถูกขังไปหลายปี
ชาตินี้กลับมาแล้ว เขาไม่มีทางปล่อยให้โศกนาฏกรรมเกิดซ้ำเด็ดขาด!
“ไม่ไป ไม่ไป ไม่ว่าง” หลี่ฉางชิงส่ายหน้า “กำลังงมหาเงินอยู่!” พูดพลางก็เอียงกระบุงนิดหนึ่ง ให้เห็นตุ่นไม้ไผ่สองตัว
“เฮ้ย! ตุ่นไม้ไผ่! ไอ้นี่แกกำลังขุดตุ่นไม้ไผ่เหรอ?” เจ้าลิงยื่นหัวเข้าไปมองทันที
พูดแล้วก็ชี้ตุ่นไม้ไผ่ พลางตื่นเต้นเอ่ยว่า: “นี่! ฉางชิง! จับตุ่นไม้ไผ่ได้ถึงสองตัว! ตัวนั้นยังใหญ่อีก! นี่มันรวยแล้วนี่หว่า!”
“แม่แกเถอะ! ฉางชิง นี่แกจับเองเหรอ?” น้องหัวก็ตกตะลึงเช่นกัน
หลี่ฉางชิงเห็นปฏิกิริยาของสองคน ก็อดยืดอกเชิดหน้าขึ้นไม่ได้ แต่ปากกลับพูดว่า: “ใช่! เพิ่งจับได้! ก็ดวงดีน่ะ! เจอสองตัวที่เพิ่งย้ายบ้านมา โพรงขุดไม่ลึก สองสามจอบลงไปก็ถูกขุดออกมาแล้ว”
“เยี่ยมเลย! ตุ่นไม้ไผ่สองตัวนี่ขายได้เงินไม่น้อยเลยนะ! หลายต้าหนีเหวียนเลย!”
“นี่มันรวยแล้วนี่! เดี๋ยวนี้ตุ่นไม้ไผ่ขายชั่งละแปดเก้าหยวน! ตัวใหญ่ตัวนั้นคงราคาดีกว่าอีก!”
“ใช่เลย! กลัวจะหนักห้าหกชั่งแล้ว! งั้นก็ต้องขายได้ห้าสิบหกสิบเลย!”
“โอย! เกือบเท่าเงินเดือนครึ่งเดือนของแม่ข้าแล้ว!” ประโยคสุดท้ายน้องหัวเป็นคนพูด แม่เขาเป็นคนงานโรงงานเส้นไหม
หลี่ฉางชิงได้ฟังคำของสองคนก็โบกมือว่า: “ก็ดวงดีทั้งนั้น! ตุ่นไม้ไผ่นี้จับยากแค่ไหน พวกแกก็รู้กันดีไม่ใช่เหรอ!”
หลี่ฉางชิงเดิมก็มาลองดวง เขาคิดไว้แต่ว่า วันนี้จับได้สักตัวก็ดีแล้ว! เพราะยังไงเจอโพรงตุ่นไม้ไผ่ธรรมดา ขุดเป็นชั่วโมง ๆ ก็เป็นเรื่องปกติ
ดวงดีก็ขุดได้สักตัว ดวงร้าย สุดท้ายขุดล้วงไปก็เปล่าแรง
“ฉางชิง ตุ่นไม้ไผ่นี้แกจะจัดการยังไง? กินเองไหม?” เจ้าลิงอดถามขึ้นมาไม่ได้
“กินอะไร! ต้องขายเป็นเงินสิ! ขายเอาเงินซื้อหมูมากินลิ้นสักหน่อยพอ! กินเองนี่สิ้นเปลืองชะมัด!” น้องหัวลูบท้องแย้งขึ้นประโยคหนึ่ง
หลี่ฉางชิงก็พยักหน้า “ขายน่ะสิ! ต้องขายแน่! ข้าโคตรขาดเงินเลย”
เจ้าลิงยืนอยู่ข้างกลับขมวดคิ้วถามว่า: “ฉางชิง แกมีเรื่องอะไรหรือเปล่า? เมื่อไม่กี่วันก่อนยังพาพวกข้าไปเที่ยวสำมะเรเทครัวในเมืองอยู่เลย? ทำไมจู่ ๆ ถึงขาดเงินแล้ว?”
“อืม ก็นับว่าใช่”
หลี่ฉางชิงเล่าเรื่องที่ตนขโมยเงินค่าเทอมมหาวิทยาลัยของน้องสาวไปให้ฟัง สองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
เจ้าลิงค่อนข้างอึ้ง: “นี่แสดงว่าครึ่งเดือนที่ผ่านมา แกพาพวกข้าไปเที่ยวเปรี้ยงปร้างที่ไหน ๆ ก็ขโมยค่าเทอมน้องสาวแกมางั้นเหรอ? ข้าว่าทำไมจู่ ๆ แกถึงรวย”
น้องหัวก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา: “เงินล่ะ? หมดเกลี้ยงเหรอ?”
หลี่ฉางชิงเก้อเขิน: “อะแฮ่ม... ใช้หมดแล้ว...”
“แล้วพรุ่งนี้แกแยกบ้านจะทำยังไง? นอนที่ไหน?” เจ้าลิงถามต่อ
หลี่ฉางชิงชี้ไปที่กระบุงที่วางไว้ข้าง ๆ ตนเอง “เพราะงั้นไง! พวกข้าเลยไปดูเทปกับพวกแกไม่ได้! นี่ไม่งมหาเงินจับกังสิ? ไม่งั้นข้าต้องไปนอนกลางลานแจ้งดื่มลมเหนือกันล่ะ! แล้วที่สำคัญคือน้องสาวข้า จะไม่ไปมหาวิทยาลัยไม่ได้นะ!”
“ก็จริงแฮะ” เจ้าลิงพยักหน้า “น้องสาวแกเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยคนเดียวของหมู่บ้านพวกแก เดือนก่อนแจ้งมาถึง ในหมู่บ้านยังมาจุดประทัดให้บ้านพวกแกหลายพวงเลย”
น้องหัวไม่ได้สนทนาต่อ แต่กลับยื่นหน้าลงไปในกระบุง: “งั้นแกก็เลยจะจับตุ่นไม้ไผ่เอาเงินงั้นสิ? เจ้านี่มันจับยากนะ!”
ถึงตอนนี้จะจับได้สองตัว แต่โดยส่วนใหญ่ อาศัยขุดโพรงอย่างเดียว วันหนึ่งจับได้สักตัวก็ดีถมไปแล้ว
หลี่ฉางชิงยักไหล่ “ไม่มีทางเลือกนี่ ทางนี้เป็นวิธีที่ไม่ต้องลงทุนแล้วได้เงินค่อนข้างเร็วแล้ว! แกดูสิ เพิ่งได้มาสองตัวแล้ว หาใหม่เถอะ คิดว่าวันนี้จะจับอีกสักสองสามตัว!”
“เอาวะ! ข้าอยู่ช่วยแกแล้วกัน ค่าเทอมน้องสาวแกข้าก็ช่วยใช้ไปไม่น้อยเหมือนกัน” เจ้าลิงจำใจ พี่น้องมีภัยต้องช่วย!
น้องหัวทอดถอนใจเบา ๆ: “เฮ้อ งั้นข้าก็ไปดูเจ้าคนเดียวไม่ได้ ไว้ค่อยไปดูเทปคราวหน้า ข้ามาช่วยด้วยแล้วกัน แค่เสียดายอาหยินของข้า! เสียดายตอนลูกท้อสุกของข้า...”