“อ๊ะ! กินเบ็ดแล้ว กินเบ็ดแล้ว!”
เจียงฉู่เหยาร้องอุทาน พลางออกอาการตื่นเต้นจนมือไม้สะเปะสะปะ
ถึงยังไงเธอก็เป็นสาววัยรุ่นคนหนึ่ง พอเจอเรื่องดีใจหรือเรื่องน่าตื่นเต้น จะอดใจไหวได้ยังไง
หลี่ฉางชิงเองก็ตื่นเต้นมากเหมือนกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตกปลาไหลนาได้ตัวใหญ่ขนาดนี้!
ปกติเขาเห็นแต่เจ้าลิงตกได้ตัวใหญ่แบบนี้ ส่วนตัวเองตกได้แต่ตัวขนาดครึ่งชั่งหรือไม่กี่ตำลึง
มือที่จับลวดเหล็กของเขาสั่นนิด ๆ!
อย่างแรกเพราะตื่นเต้น อย่างที่สองเพราะปลาไหลนากำลังออกแรงมุดกลับลงน้ำ ปลาไหลนาขนาดนี้แรงไม่ใช่น้อยเลย
หลี่ฉางชิงกลัวจริง ๆ ว่าจะเผลอทำปลาตัวใหญ่หลุดเบ็ด เขาบังคับตัวเองให้ใจเย็น ค่อย ๆ ออกแรงด้วยมือขวา ดึงปลาไหลนาเข้าหาผิวน้ำอย่างนุ่มนวล
พอส่วนหัวกับลำตัวลงมาราว 10 เซนติเมตรพ้นน้ำ เขาก็ยื่นมือซ้ายไปคว้าคอปลาไหลนาไว้ แล้วใช้ลวดเหล็กในมือขวาช่วย ก่อนหมุนตัวอย่างรวดเร็ว!
ปลาไหลนาถูกยกพ้นน้ำทั้งตัว ยาวเกือบหนึ่งเมตร ส่วนที่หนาที่สุดก็เกือบเท่าท่อนแขน!
ลำตัวช่วงล่างบิดดิ้นอยู่กลางอากาศ!
นี่มันปลาไหลนาตัวใหญ่ยักษ์ แค่สัมผัสด้วยมือ หลี่ฉางชิงก็ประเมินได้แล้วว่ามันน่าจะหนักเกินหนึ่งชั่ง!
ถ้าขายแยก น่าจะได้ชั่งละ 6-7 หยวนเลยทีเดียว! ส่วนตัวทั่วไปที่หนักสามสี่ตำลึง ขายได้แค่ชั่งละสองสามหยวน!
เจียงฉู่เหยาเองก็ไม่อยู่เฉย เธอยกเข่งไม้ไผ่ขึ้นแล้วยื่นมาตรงหน้าหลี่ฉางชิงทันที “เร็ว ๆ ใส่ลงไปเลย!”
พอเห็นเข่งไม้ไผ่อยู่ข้างหลังตัวเอง หลี่ฉางชิงก็รู้สึกว่าช่วยทุ่นแรงได้ไม่น้อย เขามองเจียงฉู่เหยาอีกแวบหนึ่ง ก่อนปลดเบ็ดแล้วจับหัวปลาไหลนายัดลงเข่ง!