ภายในยอดเขาลูกหนึ่งทางซ้ายของประตูสำนักเฉียนหลง
หลังได้รับคำสั่ง ผู้อาวุโสสิบก็ออกแรงตีระฆังทองสัมฤทธิ์โบราณที่แขวนอยู่บนยอดเขา
ตึง! ตึง! ตึง......
เสียงระฆังอันกึกก้องดังกังวานเป็นระลอก ราวกับคลื่นวงแล้ววงเล่าแผ่ขยายไปทั่วท้องฟ้าเหนือสำนักเฉียนหลง!
“กังวาน!”
เมื่อเสียงระฆังครั้งที่สิบสองเงียบลง จู่ ๆ ก็มีเสียงกระบี่คำรามสะท้านฟ้าพุ่งทะยานขึ้นจากหลังเขาของสำนักเฉียนหลง!
ต่อมา แสงกระบี่เจิดจ้าสายหนึ่งก็พุ่งทะลวงท้องนภาขึ้นสู่หมู่เมฆ ราวกับคมกระบี่อันแหลมคมที่ค้ำจุนฟ้า!
แสงกระบี่สายนั้นพุ่งลงมาราวสายฟ้า ตรงหน้าประตูสำนักเฉียนหลง ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นชายชราชุดขาว ผู้มีผมขาวโพลนแต่ใบหน้าอ่อนเยาว์
ชายชราถือกระบี่ยาวไว้ในมือ จ้องปราชญ์อินทรีทอง แล้วฟาดฟันกระบี่ลงทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง!
แสงกระบี่เจิดจ้ายาวหลายจั้งสายหนึ่งดูราวกับมีอานุภาพทำลายล้างทุกสิ่ง ฉีกทะลวงห้วงอากาศแล้วฟันเข้าใส่ปราชญ์อินทรีทองอย่างรุนแรง!
สัมผัสได้ถึงอำนาจกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวที่แฝงอยู่ในแสงกระบี่ สีหน้าของปราชญ์อินทรีทองพลันแปรเปลี่ยน เขาประสานตราประทับด้วยสองมืออย่างรวดเร็ว
“เกราะพิทักษ์อินทรีสวรรค์!”
พลังวิญญาณมหาศาลทะลักออกจากร่างเขา ก่อนก่อเป็นเงามายาอินทรีทองขนาดมหึมาอยู่เบื้องหลัง จากนั้นเงามายาอินทรีทองก็สยายปีกออกแล้วหุบเข้าหากัน ปกป้องปราชญ์อินทรีทองไว้ภายในอย่างแน่นหนา
“ตูม!”
ทว่าเพียงปะทะกันครั้งเดียว ปีกทั้งสองของอินทรีทองก็ระเบิดแตกเป็นเสี่ยง ๆ เงามายาอินทรีทองขนาดมหึมานั้นเองก็แตกสลายไปด้วย!
“พรวด!” ปราชญ์อินทรีทองกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ร่างปลิวถอยไปไกลกว่าร้อยจั้ง
ชายชราชุดขาวเงยหน้ามองอินทรีทองปีกทองที่บินวนอยู่บนท้องฟ้า ดวงตาชราหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะฟาดกระบี่ออกไปอีกครั้ง!
แสงกระบี่เจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งฟันอินทรีทองปีกทองตัวหนึ่งอย่างฉับพลัน พร้อมอานุภาพราวกับฉีกทำลายฟ้าดิน!
“ป้องกันเต็มกำลัง!”
ยอดฝีมือสำนักเทียนเผิงกว่ายี่สิบคนบนหลังอินทรีทองปีกทองตัวนั้นต่างหน้าถอดสี พากันเร่งเร้าศาสตรายุทธ์ในมือ ปลดปล่อยการโจมตีอันแข็งแกร่งที่สุดเพื่อขัดขวาง
“ตูม!”
ทว่าเสียงระเบิดสะเทือนฟ้าดินดังขึ้นอีกครั้ง อินทรีทองปีกทองตัวนั้นถูกแสงกระบี่ผ่าแยกเป็นเสี่ยง ๆ ในพริบตา ส่วนยอดฝีมือกว่ายี่สิบคนบนหลังของมันก็ถูกปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวสังหารจนร่างแหลกเป็นชิ้น ๆ เศษแขนขากระจัดกระจายปลิวว่อน เลือดสาดย้อมฟ้า!
ปราชญ์อินทรีทองจ้องชายชราชุดขาว รูม่านตาหดเล็กลงแทบเท่าปลายเข็ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “เซี่ย...เซี่ยจิงหาน...ท่านคือเซี่ยจิงหาน! ท่านยังไม่ตายอีกหรือ?!”
เซี่ยจิงหาน ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักเฉียนหลง!
เมื่อสามปีก่อน เขาเดินทางไปฝึกตนในส่วนลึกของเทือกเขาเยี่ยนหยาง แล้วถูกสัตว์ปีศาจระดับฟ้าขั้นสูงทำร้ายจนสาหัส ตอนกลับมาก็เหลือลมหายใจรวยริน หลังจากนั้นก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย ทุกคนต่างคิดว่าเขาสิ้นชีพแล้ว ใครจะนึกว่าเขายังมีชีวิตอยู่!
“ฮึ ข้ายังมีชีวิตอยู่ เจ้าประหลาดใจมากสินะ?”
“ที่ข้ายังยื้อชีวิตนี้ไว้ ก็เพื่อระวังคนทะเยอทะยานคิดคดอย่างพวกเจ้า!”
“ไม่นึกเลยว่าเพียงสามปี พวกเจ้าจะรุกล้ำมาถึงหน้าประตูสำนักเฉียนหลงของข้าแล้ว!”
“กล้าพูดพล่อย ๆ ว่าจะทำลายสำนักเฉียนหลงของข้า! ไอ้เด็กอินทรีทอง เจ้าลองตรองดูเสียก่อนว่าเจ้ามีคุณสมบัตินั้นหรือไม่!”
เซี่ยจิงหานมองปราชญ์อินทรีทองอย่างเย็นชา ทั่วทั้งเขตเยี่ยนหยางคงมีเพียงเขาคนเดียวที่กล้าเรียกปราชญ์อินทรีทองว่าไอ้เด็ก!
“ท่านไม่เพียงยังมีชีวิตอยู่ แต่พลังฝึกตนยังทะลวงถึงขอบเขตยุทธ์สวรรค์ขั้นเจ็ดแล้วหรือ?!”
หากเซี่ยจิงหานเพียงรักษาบาดแผลจนหายก็ยังพอว่า สิ่งที่ทำให้ปราชญ์อินทรีทองตกตะลึงที่สุดคือ เขาสัมผัสได้ว่าพลังฝึกตนของเซี่ยจิงหานเลื่อนจากขอบเขตยุทธ์สวรรค์ขั้นห้าเมื่อสองปีก่อน มาถึงขั้นเจ็ดแล้ว!
เมื่อผู้ฝึกยุทธ์ชราภาพลง เลือดลมมักเสื่อมถอย พลังแฝงลดน้อยลง การจะก้าวหน้าแม้เพียงนิดย่อมยากเย็นแสนเข็ญ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเซี่ยจิงหานที่เคยบาดเจ็บสาหัส!
ต่อให้ปราชญ์อินทรีทองคิดจนหัวแทบแตกก็ยังนึกไม่ออกว่าเซี่ยจิงหานรักษาตัวจนหายและทะลวงขึ้นมาได้ถึงสองขั้นอย่างไร
“นั่นคือผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักเฉียนหลงของพวกเรา!”
“ท่านผู้อาวุโสสูงสุดยังมีชีวิตอยู่! แถมพลังฝึกตนยังทะลวงครั้งใหญ่ด้วย!”
“ดีเหลือเกิน ดีจริง ๆ!”
ผู้คนจากสำนักเฉียนหลงมองเซี่ยจิงหาน ต่างโห่ร้องด้วยความยินดีและปลาบปลื้มสุดขีด
แววตาของหลินจิ้นกลับสงบนิ่งยิ่ง
เซี่ยจิงหานยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ และ......เป็นเขาที่ช่วยชีวิตไว้!
เพียงแต่เรื่องที่เซี่ยจิงหานได้รับการช่วยเหลือจากเขานั้น คนอื่นไม่รู้ หลังจากช่วยเซี่ยจิงหานแล้ว เขาก็ให้เซี่ยจิงหานไปปิดด่านบำเพ็ญที่หลังเขา กำชับว่าหากไม่มีธุระก็อย่าออกมา
บัดนี้ปราชญ์อินทรีทองรุกล้ำมาถึงหน้าประตูแล้ว เซี่ยจิงหานจึงต้องออกจากเขา!
สำนักเฉียนหลงมิอาจถูกหยาม หากคิดหยามก็ต้องชดใช้!
“ผู้อาวุโสสูงสุดยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ หรือ?” เมื่อซูเมิ่งเหยาเห็นเซี่ยจิงหานปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ความโกรธแค้นพลันเอ่อล้นในใจ!
นางเป็นอัจฉริยะที่ผู้คนในสำนักเฉียนหลงเทิดทูน ทว่าหลินจิ้นกับคนอื่น ๆ กลับปิดบังเรื่องที่เซี่ยจิงหานยังมีชีวิตอยู่จากนาง นั่นแสดงว่าพวกเขาไม่เคยจริงใจต่อนางเลย!
การตัดสินใจเข้าร่วมสำนักเทียนเผิงของนางถูกต้องแล้ว! นางควรเข้าร่วมสำนักเทียนเผิงตั้งนานแล้ว!
“นายน้อย ท่านต้องการจัดการคนเหล่านี้อย่างไร?”
เซี่ยจิงหานเดินมาหาหลินจิ้น แล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มอย่างนอบน้อมยิ่ง ในฐานะผู้อาวุโสสูงสุด เขากลับเคารพนายน้อยของสำนักถึงเพียงนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องปกติในสำนักอื่น ทว่าเซี่ยจิงหานกลับให้ความเคารพหลินจิ้นอย่างยิ่งจริง ๆ!
“ทำตามที่พูดกันไว้ก่อนหน้านี้ ให้ซูเมิ่งเหยาคืนทรัพยากรที่พวกเรามอบให้นางมาตลอดหลายปีเป็นร้อยเท่า!”
หลินจิ้นมองปราชญ์อินทรีทองอย่างเย็นชา เขาเองก็อยากสังหารปราชญ์อินทรีทองกับพวก แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา
การสังหารยอดฝีมือธรรมดากลุ่มหนึ่งยังพอว่า แต่ปราชญ์อินทรีทองมีตำแหน่งสูงส่งยิ่งในสำนักเทียนเผิง หากสังหารเขาด้วย จะต้องจุดชนวนสงครามตัดสินเป็นตายระหว่างสองสำนักอย่างแน่นอน
แม้พลังฝึกตนของเซี่ยจิงหานจะบรรลุถึงขอบเขตยุทธ์สวรรค์ขั้นเจ็ดแล้ว แต่ประมุขสำนักเทียนเผิงก็มีพลังฝึกตนไม่ด้อยไปกว่าเขา หากเปิดศึกระหว่างสำนักขึ้นจริง สำนักเฉียนหลงย่อมต้องสูญเสียอย่างหนัก!
หลินจิ้นได้รับมรดกสืบทอดของจักรพรรดินีทั้งสอง ได้แก่ จักรพรรดิมารซีเยว่และจักรพรรดินีชิงฉาง ในใจเขาจึงไม่เห็นสำนักเทียนเผิงอยู่ในสายตาอีกต่อไป แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมที่สุดจะเปิดศึกกับสำนักเทียนเผิง
“ได้” เซี่ยจิงหานพยักหน้า ก่อนหันไปจ้องซูเมิ่งเหยาอย่างดุดัน “นังหนู ได้ยินแล้วหรือไม่ คืนทรัพยากรที่สำนักเฉียนหลงของข้ามอบให้เจ้ามาตลอดหลายปีเป็นร้อยเท่า!”
แววตาดุดันของเซี่ยจิงหานทำให้ซูเมิ่งเหยาถอยหลังไปหลายก้าวอย่างอดไม่ได้ นางมองปราชญ์อินทรีทองเพื่อขอความช่วยเหลือ
ปราชญ์อินทรีทองรู้ดีว่าเมื่อเซี่ยจิงหานออกจากเขามาแล้ว วันนี้พวกเขาจำต้องยอมอ่อนข้อ จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “ผู้อาวุโสเซี่ย ร้อยเท่าจะมากเกินไปหรือไม่? สิบเท่าได้หรือไม่?”
เซี่ยจิงหานตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว “สิบเท่า? เจ้าคิดจะปัดสวะให้พ้นตัวหรือไร! หากไม่ยอมจ่ายร้อยเท่า ก็จ่ายสองร้อยเท่าเสีย! วันนี้ถ้าพวกเจ้าไม่จ่าย ก็จงทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ให้หมด!”
“อย่าเลย ร้อยเท่า ร้อยเท่าก็ได้!” ปราชญ์อินทรีทองรีบหันไปบอกซูเมิ่งเหยา “คุณหนูซู รับปากพวกเขาเถิด จ่ายคืนร้อยเท่า!”
ซูเมิ่งเหยาน้ำตาคลอด้วยความน้อยใจ “ร้อยเท่าหรือ? แต่ข้าจะไปมีทรัพยากรมากมายขนาดนั้นได้อย่างไร!”
ผู้อาวุโสใหญ่หยิบลูกคิดออกมาคำนวณอย่างละเอียด ก่อนกล่าวว่า “ซูเมิ่งเหยา ตลอดหลายปีมานี้ทรัพยากรที่สำนักเฉียนหลงมอบให้เจ้ามีมูลค่ารวมถึงห้าแสนศิลาวิญญาณระดับต่ำ หากคืนร้อยเท่าก็เป็นศิลาวิญญาณระดับต่ำห้าสิบล้านก้อน”
“ศิลาวิญญาณของเจ้าไม่พอก็ไม่เป็นไร ให้คนของสำนักเทียนเผิงช่วยจ่ายแทนก็ได้ พวกเจ้าเป็นสำนักเดียวกันมิใช่หรือ พวกเขาจะไม่ยอมช่วยเจ้าหรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้คนจากสำนักเทียนเผิงต่างหน้าถอดสี ในใจพากันสบถอย่างบ้าคลั่ง: ห้าแสน? ซูเมิ่งเหยา เจ้าเป็นหมูหรือไร กินทรัพยากรมากมายขนาดนี้เชียว?!
ปราชญ์อินทรีทองถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง “คุณหนูซู ลองดูเสียก่อนว่าเจ้ามีอยู่เท่าไร!”
ซูเมิ่งเหยาหยิบแหวนมิติของตนออกมาอย่างอาลัยอาวรณ์
ปรากฏว่าทรัพยากรทั้งหมดของนางมีมูลค่าเพียงแปดหมื่นศิลาวิญญาณระดับต่ำ ยังขาดอีกสี่ล้านเก้าแสนสองหมื่นศิลาวิญญาณระดับต่ำ!
สีหน้าของผู้คนจากสำนักเทียนเผิงพลันดำคล้ำราวก้นหม้อ บัดซบ ผู้หญิงคนนี้ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ภารกิจของปราชญ์อินทรีทองในครั้งนี้คือรับซูเมิ่งเหยากลับไป หากรับนางกลับไปไม่ได้ ประมุขสำนักเทียนเผิงย่อมไม่พอใจเขา เขาจนปัญญาจึงได้แต่เรียกคนที่เหลือของสำนักเทียนเผิงให้นำทรัพย์สินของตนออกมา
แต่ถึงพวกเขาจะควักทรัพย์สินทั้งหมดออกมาจนเกลี้ยง ไม่ว่าจะเป็นแหวนมิติ ศาสตรายุทธ์ หรือเกราะในที่สวมอยู่บนตัว มูลค่ารวมก็เพิ่งได้สามล้านห้าแสนสองหมื่นศิลาวิญญาณระดับต่ำ ยังขาดอีกหนึ่งล้านสี่แสนศิลาวิญญาณระดับต่ำ!
“อินทรีปีศาจปีกทองแต่ละตัวมีมูลค่าหนึ่งแสนศิลาวิญญาณระดับต่ำพอดี สำนักเฉียนหลงของเรากำลังขาดสัตว์ปีศาจไว้เดินทางอยู่พอดี อินทรีปีศาจปีกทองทั้งสี่ตัวนี้ก็ยกให้สำนักเฉียนหลงแล้วกัน” หลินจิ้นมองอินทรีทองปีกทองที่เหลืออยู่บนท้องฟ้าทั้งสี่ตัว แววตาพลันสว่างวาบ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ปราชญ์อินทรีทองกับพวกต่างสีหน้าเปลี่ยนไป “อินทรีปีศาจปีกทอง? นายน้อยหลิน...พวกท่านจะรังแกกันเกินไปแล้ว!”
อินทรีทองปีกทองเหล่านี้มีชื่อว่า “อินทรีปีศาจปีกทอง” เป็นสัตว์ปีศาจระดับปฐพีชนิดที่มีความเร็วสูงที่สุด ด้วยรูปลักษณ์สง่างามและน่าเกรงขาม ทั้งยังมีความเร็วสูงและเป็นสัตว์ปีศาจสายอินทรี สำนักเทียนเผิงจึงฝึกให้พวกมันเป็นพาหนะเฉพาะของสำนัก!
พวกมันกลายเป็นสัญลักษณ์โดดเด่นที่สุดของสำนักเทียนเผิงไปนานแล้ว ทุกครั้งที่คนของสำนักเทียนเผิงขี่พวกมันออกไปก็ล้วนสง่างามเกรียงไกร แผ่อำนาจไปทั่วทุกสารทิศ!
หากยกพวกมันให้สำนักเฉียนหลง ทุกครั้งที่ผู้ฝึกยุทธ์ของสำนักเฉียนหลงขี่อินทรีปีศาจปีกทองออกไป สำหรับสำนักเทียนเผิงแล้ว ย่อมเป็นความอัปยศอดสูครั้งใหญ่ที่ไม่อาจทนได้ที่สุด!
“รังแกกันเกินไปหรือ? หึ ๆ คำพูดนี้ออกจากปากเจ้าแล้วช่างน่าขันสิ้นดี ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้รังแกสำนักเฉียนหลงของพวกเราหรือ? ตอนนี้ถูกคนรังแกบ้าง รู้สึกเช่นไรเล่า? อย่าพูดมาก ส่งอินทรีปีศาจปีกทองมา!” หลินจิ้นแววตาเย็นเยียบ ก้าวไปข่มขู่พวกเขา!
ยอดฝีมือทั้งหลายของสำนักเฉียนหลงต่างเร่งเร้าศาสตรายุทธ์ในมือ พากันบีบเข้าหาปราชญ์อินทรีทอง!
เซี่ยจิงหานกวาดตามองอย่างเย็นชา กดดันปราชญ์อินทรีทองเช่นกัน!
“อยู่เฉย ๆ แล้วส่งมอบให้แก่นายน้อยเสีย!”