ไม่ใช่แค่ต่างประเทศเท่านั้น
ชาวเน็ตสายเดือดในหลงกั๋ว เหล่าสาวกการทหารมากมายในเว็บเทียนหยาต่างก็วิจารณ์การซ้อมรบหนนี้อย่างเผ็ดร้อน:
"ประเทศเราคิดอะไรอยู่ ช่างห่างกันขนาดนี้ จะไปร่วมซ้อมรบทำไม นี่มันจงใจไปขายหน้าบนเวทีโลกหรือไง"
"ใครจะไปรู้ ตอนนี้ชาวเน็ตต่างชาติก็มีแต่เยาะเย้ยพวกเรา..."
"พวกคุณดูหุ่นยนต์[แมงมุม]ตัวที่สองที่อินทรีปล่อยออกมาสิ แม่เจ้า ปากกระบอกปืนมันใหญ่กว่าหน้าฉันอีก ห่างกันเกินไปแล้ว!"
"สู้กับอินทรีคงไม่ได้หรอก ก็มีตั้งหกประเทศเข้าร่วม ขอแค่เราไม่รั้งท้ายก็ถือว่าชนะแล้ว!"
"เฮ้อ!... ปวดใจจริง อยากสูบบุหรี่วันละสามซองให้มันตายไป เมื่อไหร่กองทัพหลงกั๋วของเราจะแข็งแกร่งขึ้นมาเสียที!"
"สูบเลย! พวกพี่น้อง! ยังไงซะเราก็ต้องหนุนประเทศ!"
"............"
ในโลกออนไลน์ของประเทศก็เต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญ... ถึงขั้นตะโกนสโลแกนว่าไม่รั้งท้ายก็ถือว่าชนะ
.........................
วันรุ่งขึ้น
ตัวแทนหลงกั๋วเดินทางไปจับสลากเลือกที่ตั้ง ณ องค์การสหประชาชาติ
สถานที่ซ้อมรบนานาชาติครั้งนี้ใช้ฐานฝึกซ้อมรบแห่งหนึ่งในประเทศซาอุดีอาระเบีย แถบตะวันออกกลาง
พื้นที่ซ้อมรบกว้างใหญ่มาก ใหญ่ราวครึ่งเมือง
ประกอบด้วยภูมิประเทศหลากหลายแบบ เช่น ซากเมือง เนินเขา ป่าทึบ ทะเลทราย
กติกาการแข่งขัน จำนวนกำลังพลต่อประเทศกำหนดตายตัวที่ 1,500 นาย (ระดับกองพันทหารราบเบา)
รถถังเบาจำนวน 10 คัน (จำกัดน้ำหนักภายใน 15 ตัน)
รถเกราะจำนวน 20 คัน (ติดอาวุธปืนกล 12.7 มม.)
รถบรรทุกขนส่ง 40 คัน อัตราบรรทุกตามกำหนดคันละ 50 นาย ที่เหลืออีก 10 คันใช้ขนส่งกระสุน อาวุธ เสบียง ห้ามติดตั้งอาวุธ อนุญาตให้ใช้เป็นพาหนะได้เท่านั้น ห้ามใช้เข้าร่วมรบ และใช้เป็นที่กำบังทางทหาร...
จำนวนปืนใหญ่...
........
น้ำหนักบรรทุกรวมของสัมภาระประจำกายทหารแต่ละนายอยู่ที่ 105 ตัน เฉลี่ยคนละ 70 กิโลกรัม
ยุทโธปกรณ์ไร้คนนับรวมอยู่ในสัมภาระประจำกาย สามารถปรับสัดส่วนน้ำหนักได้ตามสถานการณ์ของตนเอง