หลงกั๋ว
ห้องประชุมใหญ่ในเมืองหลวง
ห้องประชุมย่อยกรมพาณิชย์
เพราะเมื่อวานมากะระยะไว้แล้ว ผู้จัดการหวังลงจากแท็กซี่ก็พุ่งมาที่นี่เลย
เจ้าหน้าที่ตรงประตูสีหน้าเคร่งขรึม ยกมือห้าม
"คุณ ช่วยแสดงเอกสารเข้าประชุมด้วยครับ"
ผู้จัดการหวังไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบเอกสารขั้นตอนและหนังสือรับรองผู้ประกอบการยื่นให้
หลังจากตรวจสอบเรียบร้อย เจ้าหน้าที่พูดต่อ
"เอกสารไม่มีปัญหาครับ เข้าห้องประชุมแล้วกรุณาอย่าส่งเสียงดัง อยู่ในความสงบ รอการประชุมเริ่มต้น"
"และ... เนื้อหาการประชุมเป็นความลับของชาติ ห้ามพกโทรศัพท์มือถือ วิทยุ บีบีคอล อุปกรณ์ดักฟัง กุญแจ และอุปกรณ์โลหะอื่น ๆ"
"กรุณานำอุปกรณ์โลหะติดตัวฝากเราเก็บรักษาครับ"
"อ้อ ได้"
ผู้จัดการหวังมีแค่เสี่ยวหลิงทงเครื่องเดียว ส่งให้อีกฝ่าย
หลังจากผ่านการตรวจค้นอย่างเข้มงวด
พร้อมเจ้าหน้าที่นำทาง เขาเข้าสู่ห้องประชุม รอการประชุมเริ่ม
นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้จัดการหวังได้เข้าร่วมการประชุมใหญ่โตขนาดนี้ รู้สึกตื่นเต้นปนกังวล
กวาดตามองไปทั่ว ห้องประชุมใหญ่โตนี้แทบจะเต็มไปด้วยผู้คน...
โรงงานเคเบิลเวยหลงเป็นแค่ธุรกิจแยกย่อยของโรงงานสินค้าเวยหลง ขนาดและปริมาณธุรกิจไม่ได้ใหญ่โตเท่าไหร่ ผู้จัดการหวังเลยถูกจัดให้นั่งด้านหลัง
บนเวทีเบื้องหน้า... คือผู้นำจากกรมพาณิชย์ กองทัพเรือ กระทรวงพัฒนายุทโธปกรณ์ และกองบัญชาการ
แถวหน้านั้น เป็นที่นั่งของบรรดาผู้บริหารใหญ่ของบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างเป้ากัง อันกัง เหอกัง
พวกนี้คือยักษ์ใหญ่ในอุตสาหกรรมเหล็กกล้าของหลงกั๋ว กุมเส้นเลือดหลักของอุตสาหกรรมเหล็กกล้าของชาติ ผลผลิตรวมคิดเป็นกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของทั้งประเทศ มีความสำคัญยิ่ง...
โรงงานเคเบิลเวยหลงเทียบกับพวกนั้นก็เหมือนมดเมื่อเทียบกับช้าง... มูลค่าตลาดเทียบกับเอ็นข้อเท้าพวกนั้นยังไม่ได้เลย...
ที่นั่งอยู่ตรงกลางสองสามแถว คือตัวแทนผู้ผลิตในหมวดเทคนิคเฉพาะทางต่าง ๆ ของอุตสาหกรรมเหล็ก
มีทั้งผู้ผลิตเหล็กกล้า หลอมโลหะ อุปกรณ์หล่อแบบ ฯลฯ สารพัด
แน่นอน... ยังมีห้องปฏิบัติการเหล็กกล้าวัสดุชื่อดังในประเทศหลายแห่ง บรรดาเซียนเทคนิค ผู้เชี่ยวชาญ นักวิทยาศาสตร์