ปิดเครื่องแล้วแบล็กลิสต์?
ต่งซิงหวยอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกได้:
"ท่านประธาน นี่คุณจะโกงลูกค้าอินทรีเรอะ? พอลองคำนวณดู... พวกเราโกยฟรี ๆ ไปแล้ว 24,000 ล้านเลยนะ!"
"ใจกล้าชะมัด... ไม่กลัวอินทรีหาเรื่องคุณเหรอ?"
ซูหมิงส่งเสียงเหยียดอย่างเย็นชา:
"เหอะ!"
"หาเรื่องฉัน?"
"ฉันก็ไม่ได้ออกนอกประเทศนี่ อินทรีจะทำอะไรฉันได้?"
"มากสุดก็แค่เพิ่มโรงงานสินค้าเวยหลงเข้าไปในรายชื่อคว่ำบาตรอีก"
"ช่างมัน ยังไงพวกเราก็มีลูกค้าต่างประเทศน้อยนิด ขาดทุนไม่กี่ตังค์หรอก"
ต่งซิงหวยคิดตามอย่างละเอียดแล้วก็จริงอย่างว่า จึงพยักหน้า:
"นั่นมันก็จริง"
ซูหมิง: "เดือนนี้โรงงานเราทำกำไรได้ไม่น้อย ทั้งคนงานและผู้บริหารเหนื่อยกันมามากแล้ว งั้น... เดือนนี้กับเดือนหน้า เงินเดือนของผู้บริหารและคนงานจ่ายเป็นห้าเท่า"
"แล้วก็ให้ลาพักร้อนพร้อมเงินเดือนอีกสามวัน บริษัททำเงินได้แล้ว จะข่มเหงพวกคุณก็ไม่เหมาะ"
ได้ยินดังนั้น
ต่งซิงหวยยิ้มหน้าบาน รีบขอบคุณ:
"ขอบคุณท่านประธาน! ขอบคุณท่านประธาน!"
"จริงสิ โรงงานเราตอนนี้มีธุรกิจส่วนไหนยังลำบากอยู่ ไม่ทำกำไร? ไหน ๆ ตอนนี้บัญชีก็มีเงิน จะอัดฉีดการลงทุนเพิ่มก็ได้"
ต่งซิงหวยเป็นคนค่อนข้างมีความรับผิดชอบ สภาพภายในบริษัทเขารู้ดีอย่างทะลุปรุโปร่ง
ไม่ทันต้องคิด ก็เอ่ยปากตอบทันที:
"ธุรกิจอื่นยังพอดูอยู่ ก็มีแต่ซอฟต์แวร์กำจัดไวรัส 361 ที่เราเปิดตัวใหม่... สถานการณ์ธุรกิจเอาเรื่องอยู่"
ซูหมิงชะงักเล็กน้อย เลิกคิ้วขึ้น:
"ยังไง?"
"ท่านประธาน ความสามารถในการกำจัดไวรัสของซอฟต์แวร์ 361 เรา ไม่มีอะไรให้ติ มันเป็นระดับแนวหน้าของประเทศแน่นอน... ก็แค่โมเดลการโปรโมทฟรี+โฆษณานี่..."
"ชาวบ้านเหมือนจะไม่ค่อยซื้อ พวกเขาบอกว่า... ซอฟต์แวร์ 361 ของเรานี่แหละไวรัสที่ใหญ่ที่สุดในโลก พอติดตั้งปุ๊บ ป็อปอัปโฆษณาก็เด้งไม่หยุด อยากปิดก็ปิดไม่ได้... กระทบประสบการณ์การใช้งานของลูกค้าอย่างแรง..."
"นี่เพิ่งออกตลาดไม่ถึงเดือน... ก็ถูกชาวเน็ตร้องเรียนจนได้เป็นซอฟต์แวร์กำจัดไวรัสแย่ที่สุดของประเทศ..... จำนวนคนถอนการติดตั้งสูงลิ่วไม่ยอมลง รายได้จากโฆษณาก็หดหายไปมาก..."
ซูหมิงฟังแล้วขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไร
ส่วนต่งซิงหวยก็พูดต่อไป: