“ตูม! ตูม!......”
“ตูม! ตูม!......”
ในเวลาเดียวกัน หมาป่ากลที่ติดตั้งเครื่องยิงจรวดและเครื่องยิงลูกระเบิดก็ระดมยิงใส่จุดตกกระสุนอย่างบ้าคลั่ง
บนจุดสูงของแนวเขาปรากฏเมฆเพลิงหลายก้อนในพริบตา
เพราะเป็นการฝึกทางทหาร อานุภาพจึงเบากว่าที่คิดไว้มาก
แต่......ขอแค่ยิงไปถูกจุดตกกระสุน ก็หมายความว่ากระสุนและลูกปืนใหญ่เข้าเป้าข้าศึกแล้ว......
ทหารผีปอบบางนายยังคงถือพลั่วซ่อมแซมสนามเพลาะอย่างตั้งอกตั้งใจ ทันใดนั้น......เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังมาจากรอบทิศ
พวกเขาก้มศีรษะหลบตามสัญชาตญาณ มองซ้ายมองขวา ยกปืนไรเฟิลตั้งท่าสู้รบ
น่าเสียดาย พวกเขายังไม่ทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น......หูก็ได้ยินข่าว‘เสียชีวิต’จากห้องกองอำนวยการ
พวกเขาต้องวางอาวุธทันที และออกจากสนามฝึก......
ทหารแดนอาทิตย์อุทัยที่รอดชีวิตอย่างหวุดหวิดมองไปทางปากเขา แทบจะตกอกตกใจตาย
หุ่นยนต์สี่ขารูปร่างประหลาดนับไม่ถ้วน กำลังวิ่งขึ้นเนินที่ชันกว่า 60 องศาอย่างบ้าคลั่ง.....
หุ่นยนต์แต่ละตัวแบกปืนกลหนักที่พ่นเปลวไฟรูปลิ้นไว้บนหลัง ระดมยิงใส่ฐานที่มั่นของเราอย่างบ้าคลั่ง
พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หัวออกมา โผล่เมื่อไรโดนเป่าทิ้งทันที......
“ข้าศึกโจมตี.......!!”
“ข้าศึกโจมตี.......!!”
“หมอบลง! ไปรายงานผู้บังคับกองร้อยเร็ว! เร็วเข้า!”
“..........”
ความจริงแล้ว กองทัพแดนอาทิตย์อุทัยมีกำลังรบแข็งแกร่งมาก ถึงเปิดฉากก็สร้างความเสียหายหนักแก่หนึ่งในห้าผู้ทรงอิทธิพลอย่างจอห์นบูล
ฝีมือจะอ่อนแอได้ยังไง?
ประเทศที่มาจากบ้านสัตว์ประหลาดเอเชียตะวันออก ชื่อเสียงไม่ได้มาจากการโอ้อวด........
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น!”
ในห้องบัญชาการกองทัพแดนอาทิตย์อุทัย ซาโต้ โมโตกิ ผู้บังคับกองร้อยที่ได้ยินเสียงปืนใหญ่ขมวดคิ้ว สอบถามลูกน้อง
ตอนนี้ ทหารลาดตระเวนคนหนึ่งวิ่งพรวดเข้ามาจากข้างนอก รายงานว่า:
“รายงานผู้บังคับกองร้อย! ฐานที่มั่นของเราถูกโจมตีพร้อมกันสามทิศทาง!”
ซาโต้ โมโตกิอึ้งไป: ถูกโจมตีสามทิศทาง?
“ข้าศึก ข้าศึกมาจากไหน? จอห์นบูลตีกลับมาอีกแล้วรึ?”
ทหารสื่อสารส่ายหน้า สีหน้าตื่นตระหนก:
“ไม่ใช่จอห์นบูล ที่โจมตีเราเป็นหุ่นยนต์ทหารสี่ขากลุ่มหนึ่ง.....ไม่รู้เป็นของประเทศไหน”