"ฮู้ว...!"
ยังดี ยังดี
หัวใจที่ค้างคาของท่านผู้เฒ่าก็ตกลงไปที่ท้องในที่สุด
ขอแค่คนไม่เป็นอะไร...นั่นก็ถือว่าโชคดีแล้ว
กว่าจะเจออัจฉริยะอย่างซูหมิงในหมู่บริษัทเอกชน...ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา
ความสูญเสียของประเทศก็ใหญ่หลวงแล้ว!
เขาเหลือบตามองหัวหน้าหม่าแห่งหน่วยความมั่นคงอย่างขุ่น ๆ: นายนี่พูดห้วน ๆ ตกใจหมด!
"ถูกตำรวจจราจรพาตัวไป? เรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่?"
ข้อมูลของซูหมิง ท่านผู้เฒ่าดูละเอียดแล้วก่อนมา
เจ้าของบริษัทเอกชนอายุน้อยคนหนึ่ง ไปพัวพันกับคดีอาญาร้ายแรงได้ยังไง...?
ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ!
หัวหน้าหม่าตอบตามความจริง:
"เหมือนบอกว่าเป็นสีรถรุ่นใหม่ที่พวกเขาผลิต ทำให้เกิดการกระทำผิดกฎจราจรไม่น้อย"
"ตั้งแต่เช้า ก็ถูกกองตำรวจจราจรเรียกไปสอบสวน ตอนนี้น่าจะถูกควบคุมตัวแล้ว..."
สีรถ???
ท่านผู้เฒ่าถลึงตา พวกเขายังผลิตสีรถด้วย?
นึกว่าเรื่องใหญ่ซะอีก โดนจับเพราะสีรถนิดหน่อยเนี่ยนะ...?
นี่มันวีรชนชั้นหนึ่งของประเทศนะ!
ด้านหลัง รัฐมนตรีตู้ได้ยินแล้วก็นึกอะไรขึ้นได้
ก้าวไปข้างหน้า กระซิบข้างหูท่านผู้เฒ่า เบา ๆ ว่า:
"ท่านครับ!"
"ไม่ว่าซูหมิงจะทำผิดอะไร คนนี้เราต้องปกป้องไว้นะครับ"
"การจัดหาเส้นใยคาร์บอน หมาป่ากล เสือกล ยังต้องพึ่งซูหมิงอยู่"
"อย่าลืมสิครับ...เราเพิ่งเซ็นสัญญากับทางซาอุดีอาระเบียไป 160,000 ล้าน...ถ้าส่งมอบของไม่ทัน...เงินนี่ก็พังเลยนะ!"
รัฐมนตรีตู้ในฐานะรัฐมนตรีกระทรวงพัฒนายุทโธปกรณ์
เคยมาโรงงานสินค้าเวยหลงแล้ว
ที่นี่เขาเข้าใจดีมาก...เขารู้ว่าเทคโนโลยีสำคัญทั้งหมดของโรงงาน ล้วนมีซูหมิงเป็นผู้รับผิดชอบวิจัยและพัฒนา
ถ้าซูหมิงเกิดเรื่อง โรงงานสินค้าเวยหลงขาดเสาหลักทางเทคนิค จะดำเนินงานได้ตามปกติหรือเปล่าก็ยังไม่รู้
ถึงตอนนั้น ไม่ใช่แค่เส้นใยคาร์บอนส่งไม่ทัน...แม้แต่สัญญาอาวุธยุทโธปกรณ์ 160,000 ล้านก็พลอยพังไปด้วย...
ท่านผู้เฒ่าพยักหน้า ตระหนักดีถึงความสำคัญของซูหมิง
ไม่ว่ายังไง...สัญญาหมาป่ากลอาวุธยุทโธปกรณ์ 160,000 ล้านต้องส่งมอบตามกำหนด
นี่มันกำไรถึง 150,000 ล้านนะ!
เท่ากับงบทางทหารของหลงกั๋วนานถึงปีครึ่ง...เงินจำนวนนี้ สำคัญกับหลงกั๋วตอนนี้มากจริง ๆ!
ต่อให้ซูหมิงทำฟ้ารั่ว ก็ต้องปกป้องไว้