เมื่อเฉินเย่และตู้เชอเยว่มาถึงก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว
ระหว่างทางตู้เชอเยว่ส่งข้อความหเกาเกาเพื่อยืนยันสถานการณ์ของเขา แต่ไม่ได้รับคำตอบใดๆ
ดูท่าเกาเกาจะเจอเรื่องยุ่งๆ เข้าแล้ว
เฉินเย่ถือปืนในมือข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งผลักประตูบาร์เปิดออก
“ตำรวจ! ทุกคนยกมือขึ้นอย่าขยับ”
ผลักประตูเข้าไปแล้วตะโกนเสียงดัง แล้วชี้ปืนไปที่หัวพนักงานเสิร์ฟหนุ่มคนหนึ่งทันที
ทุกคนในที่นั้นตกใจจนนิ่งงัน มีหลายคนรีบหมอบลงยกมือกอดหัว
ตู้เชอเยว่หยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดรูปเกาเกาแล้ววางไว้ตรงหน้าพนักงานเสิร์ฟ
“เคยเห็นคนนี้ไหม?”
“เคยเห็นๆ หนุ่มหล่อคนนี้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเข้ามา แล้วก็เดินเข้าไปข้างใน จำได้ว่าไปห้อง 277”
พนักงานเสิร์ฟพูดด้วยเสียงสั่น พร้อมชี้ไปทางห้องส่วนตัวด้านหลัง
ตู้เชอเยว่และเฉินเย่แลกสายตากัน
“นายรออยู่ที่นี่”
เฉินเย่ให้ตู้เชอเยว่ควบคุมคนเหล่านี้ก่อน ส่วนตัวเองลงไปตามหาเกาเกาและจางซิงเฉวียน
ตู้เชอเยว่พยักหน้า
หลังจากเฉินเย่เข้าไป มีผู้ชายหลายคนพยายามจะหนี ตู้เชอเยว่ชักปืนขึ้นมายิงใส่พื้นที่ว่างทันที
เสียงปืนดังสนั่นทำให้พวกเขานิ่งเงียบไปทันที คนที่อยู่ใกล้ปืนที่สุดถึงกับฉี่ราด
ห้อง 277
เฉินเย่เดินไปจนสุดทางเดินถึงจะเห็น
เขาเอียงตัวเคาะประตู ไม่มีเสียงตอบกลับ เขาก็เคาะอีกครั้ง
“ใครวะ? ผมไม่ได้สั่งอะไร!”
จางซิงเฉวียนหายใจหอบถี่ เปิดประตูออกมาด้วยสภาพตัวเปล่า
เฉินเย่ใช้ปืนจ่อหัวจางซิงเฉวียนทันที เขาสูงกว่าจางซิงเฉวียนหัวหนึ่ง มองลงมาอย่างดูแคลน
“ตำรวจครับ ผมผิดไปแล้ว ผมจะไม่มาอีกแล้ว”
จางซิงเฉวียนหมอบลงกอดหัวพูดด้วยสัญชาตญาณ
เฉินเย่ไม่สนใจเขา แต่ผลักประตูเข้าไปดูสภาพของเกาเกา
ในห้องมืดสลัวมีเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ถูกทุบตีจนใกล้ตาย
เด็กหนุ่มนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ของเหลวประหลาดปนเลือดไหลออกจากร่างกาย
เฉินเย่ทนมองต่อไปไม่ไหว
ดึงผ้าห่มข้างๆ มาคลุมตัวเด็กชายไว้
บาร์แห่งนี้เป็นแหล่งมั่วสุมทางเพศของพวกชายรักชายจริงๆ เฉินเย่ยิ่งกังวลกับชะตากรรมของเกาเกามากขึ้น
เขาโทรศัพท์ไปที่โรงพักขอกำลังเสริม แล้วใช้กุญแจมือล็อกจางซิงเฉวียนไว้กับท่อเหล็กในห้อง
หยิบรูปเกาเกาออกมา แล้วดึงผมจางซิงเฉวียนบังคับให้เขามองรูป
“เคยเห็นเขาไหม?”
จางซิงเฉวียนน้ำมูกน้ำตาไหลเต็มหน้า
“ไม่เคยเห็น... ผมผิดไปแล้วตำรวจครับ เมียผมยังรออยู่ที่บ้าน ปล่อยผมกลับไปเถอะ...”
ดูท่าทางเขาแล้วไม่เหมือนโกหก
เฉินเย่ไม่สนใจคำขอร้องของจางซิงเฉวียน ไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา
เกาเกาอยู่ในห้องอื่น
เขาถือปืนออกไป เตะประตูห้องข้างๆ เปิดออกทันที
สภาพภายในเหมือนกับห้องก่อนหน้าไม่ต่างกัน
ชายอ้วนหัวโตคนหนึ่งกำลังขยับตัว
ภาพนั้นชวนให้คลื่นไส้
ชายอ้วนหมกมุ่นขนาดประตูพังยังไม่หันกลับมามอง
เฉินเย่เดินเข้าไปชกชายคนนั้นล้มลงกับพื้น
ไม่คิดว่าชายอ้วนจะถูกกระตุ้นขนาดนั้นจนมีปฏิกิริยาน่าขยะแขยงยิ่งกว่าเดิม
เด็กชายบนเตียงนอนน้ำตานองหน้า ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล...
เฉินเย่ไล่ตรวจทุกห้องไม่เว้น แต่ก็ยังหาเกาเกาไม่เจอ
ในใจเขาเริ่มร้อนรน
เกาเกายังเป็นตำรวจฝึกหัด ตำรวจฝึกหัดไม่มีสิทธิ์พกปืน
ดังนั้นถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา เขาไม่กล้าคิดเลย
“อ๊า!!! อย่ามาเลย!”
เสียงกรีดร้องสุดหัวใจดังมาจากห้องข้างๆ
เป็นเสียงของเกาเกา
เฉินเย่โกรธจนหน้าแดง เตะประตูห้องนั้นเปิดอีกครั้ง
ต่างจากห้องอื่น ห้องนี้เต็มไปด้วยแสงไฟสว่างจ้า
ในห้องน้ำมีเสียงน้ำไหล ข้างเตียงมีชายชุดดำเรียงแถวกำลังเตรียมถอดเสื้อผ้า บังทัศนียภาพบนเตียงไว้
คนเหล่านี้ได้ยินเสียงประตูหันกลับมามองเฉินเย่
เฉินเย่ยิงปืนขึ้นฟ้าทันที “ทุกคนหมอบลงยกมือขึ้นอย่าขยับ”
ชายเหล่านี้ตกใจกลัว รีบหมอบลงทันที
ชายที่ยืนอยู่ข้างเกาเกาก็รีบหมอบลงกอดหัว
เฉินเย่ถึงได้เห็นเกาเกาในตอนนี้
ชายคนหนึ่งถือผ้าดำกำลังจะยัดปากเกาเกา เขาถูกมัดมือทั้งสองข้างกับหัวเตียง ขาทั้งสองข้างก็ถูกมัดเช่นกัน
แขนและใบหน้าที่โผล่ออกมาเต็มไปด้วยบาดแผล
เฉินเย่เดินเข้าไปแก้มัดเชือกให้เกาเกา แล้วดึงของในปากเขาออกมา
เกาเกาอารมณ์ไม่มั่นคง กอดเฉินเย่ไว้ ตาแดงก่ำแต่กลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลออกมา
ชายในห้องน้ำได้ยินเสียงข้างนอก รีบอาบน้ำเสร็จแล้วห่อผ้าขนหนูออกมา
ชายอ้วนหน้าตาบวมช้ำไปทั้งหน้า ร่างกายก็มีรอยแผลใหญ่เล็กเต็มไปหมด
ไม่ผิดแน่ น่าจะเป็นฝีมือเกาเกา
ตำรวจสนับสนุนมาถึงเร็ว จับทุกคนในที่นั้นกลับไปทำบันทึกคำให้การ
เกาเกาก็ถูกส่งโรงพยาบาล
ตลอดทางเกาเกาไม่พูดสักคำ เฉินเย่กลัวว่าเขาจะมีปมในใจ
ใครจะรู้ว่าพอวางเขาบนเตียงคนไข้ เกาเกาก็เอ่ยปากขึ้น “หัวหน้า ค่าสมาชิกที่ผมจ่ายไป ขอเบิกได้ไหม?”
ประโยคเดียวทำให้เฉินเย่ขำไม่ออก
“เบิกได้ เบิกได้แน่นอน”
เกาเกานั่งอยู่บนเตียงคนไข้ไม่นาน เฉินเย่ก็สั่งชาบะหมี่น้ำแดงมาให้เขาชามหนึ่งแล้วถึงจะจากไป
เขาแค่บาดแผลภายนอกเท่านั้น
ที่ส่งโรงพยาบาลเพราะกลัวปัญหาทางจิตใจ
ตอนนั้นเกาเกาเห็นเด็กชายในห้องก็ชกชายคนนั้นล้มลงทันที แล้วแก้มัดให้เด็กชายรีบหนีไป
ไม่รู้ว่าเขาหนีไปได้หรือเปล่า
ชายคนนั้นถูกเกาเกาชกหนึ่งหมัด ตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วพุ่งเข้ามาจะเอาคืนกับเกาเกา สุดท้ายไม่กี่ทีก็ถูกเกาเกาชกจนร้องห่มร้องไห้
เกาเกานับว่าเป็นศิษย์เก่าที่เรียนดีของโรงเรียนตำรวจ วิชาประลองยุทธ์ระยะประชิดเคยได้ที่สาม
ไม่คิดว่าไอ้หมานั่นจะเล่นไม่ซื่อ เรียกคนมาช่วย
บอดี้การ์ดตัวใหญ่เป็นโหลถือไม้ในมือ เกาเกาลากกับพวกเขานานนับสิบนาที สุดท้ายแรงหมดตัวก็ถูกมัด
ไอ้หมานั่นยังให้บอดี้การ์ดพวกนั้นระบายอารมณ์กับเขาอีก
เกาเกาคิดว่าตัวเองจบเห่แล้ว วางแผนไว้ว่าถ้ารอดออกไปได้ยังไงก็ต้องยิงหัวไอ้หมานั่นให้ระเบิด
เสียดาย
เด็กฝึกงานไม่มีปืน
เกาเกาดูดเส้นบะหมี่แล้วถอนหายใจ
จะบอกว่าไม่มีปมในใจก็คงโกหก แต่หัวหน้าเท่สุดๆ ไปเลย!!!
ต่อไปเขาจะเอาอย่างหัวหน้าให้ได้
เกาเกากินบะหมี่น้ำแดงหมดชามเร็วมากแล้วเรียกพยาบาลจะขอออกจากโรงพยาบาล เขาอยากเห็นกับตาว่าไอ้หมานั่นจะรับผลกรรมยังไง
……
ในโรงพัก
บันทึกคำให้การของทุกคนเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เรื่องต่อไปไม่ใช่หน้าที่ของเฉินเย่ ปล่อยให้ตำรวจแผนกที่รับผิดชอบจัดการไป
เฉินเย่นั่งอยู่ในห้องทำงาน รอให้ตู้เชอเยว่เอารายชื่อผู้ลงทะเบียนของบาร์นั้นมา
ตู้เชอเยว่ถือรายชื่อเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าลึกลับ “หัวหน้า นายไม่มีทางรู้แน่นอนว่าฉันเจออะไร”
“ดูสิ ในรายชื่อนี่เป็นใคร!!!”
ตู้เชอเยว่กางรายชื่อออก
สามตัวอักษร “หลี่ชิงซู” อยู่ในกองชื่อมากมาย เฉินเย่มองเห็นได้ในพริบตา
“หัวหน้า! นายว่า หลี่ชิงซูคนนี้ เป็นศาสตราจารย์หลี่ที่เรารู้จักไหม?”
เฉินเย่ในใจก็มีอารมณ์ซับซ้อนเหมือนกัน
“ข้างหลังมีเลขบัตรประชาชนไม่ใช่เหรอ? ไปตรวจสอบดูสิ”
ผลการตรวจสอบก็คือหลี่ชิงซูอาจารย์หลี่จริงๆ รู้ว่าเขาเป็นคนแบบนี้ ตู้เชอเยว่ก็อดรู้สึกเห็นใจภรรยาของเขาไม่ได้
“พี่เฉินเย่ ทุกคนในรายชื่อต้องถูกควบคุมตัวข้อหาพัวพันอาชญากรรมทางเพศไหม?”
เฉินเย่พยักหน้า
ตำรวจจะจับกุมคนตามรายชื่อเร็วๆ นี้ นอกจากลูกค้าแล้ว พนักงานก็ไม่มีใครหนีรอดได้
“อีกอย่าง อย่าลืมให้ญาติของพวกเขามาเซ็นชื่อด้วย...”
ตู้เชอเยว่ยื่นข้าวกล่องหนึ่งกล่องให้เฉินเย่
“รู้แล้วรู้แล้วหัวหน้า เรื่องแบบนี้จะลืมได้ยังไง รีบกินข้าวเถอะ!!!”