หมู่บ้านวิลล่าริมเขา
หลู่ฟางเพิ่งปิดไฟหัวเตียง เตรียมบังคับตัวเองให้หลับ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูห้อง
หลู่ฟางลืมตาขึ้น
“เข้ามา”
ประตูถูกผลักเปิด พ่อบ้านเฒ่าอาจี้ยืนอยู่ด้านนอก สีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย
“คุณชาย หัวหน้าจี้มาแล้วครับ”
หลู่ฟางขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ลุงจี้เหรอ?”
ดึกขนาดนี้แล้วหรือ?
ความไม่สบายใจในใจหลู่ฟางที่เพิ่งกดเอาไว้พลันผุดขึ้นมาอีกครั้ง
เขาลุกขึ้นสวมเสื้อคลุม แล้วเร่งฝีเท้าลงไปชั้นล่าง
จี้ซิ่วเหนิงยืนอยู่ในห้องรับแขก
บนตัวยังสวมเครื่องแบบของหน่วยพิทักษ์รักษาเมือง เห็นได้ชัดว่ารีบรุดมาที่นี่
แต่เขาไม่เหมือนตอนกลางวัน
ตอนนี้จี้ซิ่วเหนิงหน้าซีด ขอบตาแดงก่ำ ดูราวกับแก่ลงไปสิบปีในชั่วพริบตา
หัวใจของหลู่ฟางดิ่งวูบ
“ลุงจี้ เกิดอะไรขึ้นครับ?”
จี้ซิ่วเหนิงอ้าปาก
แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก กลับเหมือนมีอะไรบางอย่างอุดกั้นไว้
เขามองเด็กหนุ่มตรงหน้า
เมื่อกลางวัน เขาเพิ่งชมหลู่ฟางไปว่าเก่งกว่าอาจารย์เสียอีก
เขายังพูดด้วยว่า ถ้าพ่อแม่ของหลู่ฟางรู้เรื่องผลงานวันนี้ คงฝันดีจนตื่นมาพร้อมรอยยิ้ม
แต่ตอนนี้
เขากลับต้องเป็นคนบอกข่าวร้ายแสนโหดร้ายกับหลู่ฟางด้วยตัวเอง
จี้ซิ่วเหนิงกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า
“เสี่ยวฟาง”
“เธอต้องเข้มแข็งไว้นะ”
หลู่ฟางชะงักไปครู่หนึ่ง คล้ายกับรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังจะพูดอะไร จึงถามออกมาตรง ๆ
“พ่อแม่ผมเป็นอะไรครับ?”
จี้ซิ่วเหนิงหลับตาลงชั่วขณะ
“มีข่าวส่งกลับมาจากแนวหน้า”
“ผู้กุมเสาหลักทั้งสาม……”