ชายหัวล้านจ้องหลู่ฟางเขม็ง ความเยาะเย้ยในดวงตาเลือนหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความหวาดระแวงอย่างหนักและจิตสังหารที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม
“เพิ่งปลุกพลังได้วันแรก ก็อัญเชิญสัตว์ประหลาดระดับนี้ออกมาได้แล้ว...”
มีดสั้นในมือชายร่างบางสั่นระริก น้ำเสียงเย็นเยียบเสียดกระดูก
“เด็กคนนี้ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด!”
“ถ้าปล่อยให้มันเติบโตขึ้น แล้วแก๊งหมาป่าเลือดของเราจะยังมีทางรอดตรงไหน?”
“ต้องฆ่ามัน!”
แม้สถานการณ์บนพื้นดินจะพลิกกลับในพริบตาเพราะเงินผีสิบตัวเข้าร่วม แต่หลู่ฟางรู้ดีว่าตัวตัดสินแพ้ชนะที่แท้จริงยังอยู่บนฟ้า
ตราบใดที่หัวหน้าแก๊งหมาป่าเลือดทั้งสามซึ่งมีระดับร้อยขึ้นไปว่างมือได้ ความได้เปรียบบนพื้นดินก็จะมลายหายไปในพริบตา
หลู่ฟางเงยหน้ามองอาจารย์ใหญ่กับรองอธิการบนฟ้า ซึ่งถูกหมอกเลือด เงามืด และวงแหวนคำสาปกดดันจนแทบขยับไม่ได้
ตอนนี้เงาร่างของยักษ์แห่งแสงพังทลายยับเยิน ขวานเพลิงยักษ์ในมือรองอธิการก็หม่นแสงลง ทั้งสองคนชุ่มโชกไปด้วยเลือด ลมหายใจรวยริน เห็นได้ชัดว่ากำลังจะหมดแรงเต็มที
รอต่อไปไม่ได้แล้ว
หลู่ฟางสูดลมหายใจลึก กดลมปราณลงสู่ตันเถียน ก่อนตะโกนก้องไปยังสนามรบกลางอากาศ
“อาจารย์ใหญ่! รองอธิการ!”
“ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร ช่วยควบคุมใครสักคนไว้ให้ผม! แค่หนึ่งวินาทีก็พอ!”
“ผมฆ่ามันได้!!”
เสียงตะโกนกังวานทรงพลัง ฝ่าทะลุเสียงระเบิดจากสกิลทั่วฟ้า ส่งไปถึงเบื้องบนอย่างชัดเจน