รุ่งขึ้น
บนลานจอดยานขนาดมหึมาของยอดเขาหลงซิน
ยานเหาะขนาดยักษ์ยาวหลายร้อยเมตรทั้งลำสร้างจากเหล็กเสวียนสีทอง ประหนึ่งสัตว์เหล็กยักษ์ที่กำลังหลับใหล จอดนิ่งอยู่ ณ ที่แห่งนี้
นี่คือยานเหาะที่ล้ำหน้าที่สุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ มีความเร็วเทียบเท่าผู้แข็งแกร่งระดับ 600!
ผู้เข้าแข่งขันทุกคนที่มีสิทธิ์ลงสนาม รวมถึงหัวหน้าทีมที่ติดตามมา ต่างมารวมตัวกันอยู่ที่นี่แล้ว
“ทุกคน ขึ้นยาน!”
สิ้นเสียงตะโกนก้อง ผู้คนก็ทยอยขึ้นยานเหาะ
ยานเหาะค่อย ๆ ทะยานขึ้นฟ้า ลำยานทะลุผ่านทะเลเมฆ ก่อนกลายเป็นลำแสงพุ่งทะยานไปยังแนวหน้าอย่างบ้าคลั่ง
บนดาดฟ้า ลมแรงพัดกระหน่ำ แต่ถูกม่านพลังโปร่งแสงกั้นเอาไว้แน่นหนา
เฉาผู่กับฟางอินชิวพิงราว มองผืนภูเขาและแผ่นดินด้านล่างที่ไหลถอยหลังอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย
“เร็วจริง ๆ”
“ได้ยินมาว่ายานเหาะลำนี้สร้างโดยดอกเตอร์หวังเฮิง ใช้โครงกระดูกของอสูรห้วงเหวบางชนิดเป็นวัตถุดิบ”
“สมกับเป็นนักวิทยาศาสตร์อันดับหนึ่งของเฮ่อเซี่ยจริง ๆ!”
“ไม่รู้ว่าเมื่อไรพวกเราถึงจะมีความเร็วระดับนี้บ้าง!”
ทว่า...
หลู่ฟางกลับเงียบผิดปกติ
เขายืนอยู่ตรงขอบสุดของดาดฟ้า มือทั้งสองล้วงกระเป๋า
เส้นผมสีดำปลิวไหวเบา ๆ ตามแรงลม
ดวงตาทั้งสองจ้องเขม็งไปยังทิศทางที่ยานมุ่งหน้าไป แววตาเหม่อลอยเล็กน้อย
“รุ่นน้อง?”
เฉาผู่เดินเข้ามาใกล้ด้วยความสงสัย
“ทำไมจู่ ๆ ถึงไม่พูดไม่จาล่ะ?”
ฟางอินชิวหันหน้ามา เอ่ยหยอกล้อ