มีข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วมหาวิทยาลัยจิงต้า
ในใจของเซิ่งวั่ง หนุ่มเจ้าสำราญไม่มีที่ว่างให้ใครทั้งนั้น
ไม่มีใครเลยจริง ๆ
——บทนำ
【น้องสาว พี่ชายกำลังยุ่งนิดหน่อย กลับบ้านเองลำบากหน่อยนะ】
ตอนที่ได้รับข้อความนี้ ชูเมี่ยนเพิ่งลงจากเครื่องบิน
เธอขยี้ตาที่ยังงัวเงียอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วเปิดอ่านข้อความอีกครั้ง นี่เป็นข้อความจากพี่ชายแท้ ๆ ของเธอจริง ๆ
เธอนั่งเครื่องบินข้ามประเทศมาสิบกว่าชั่วโมง สัมภาระทั้งเล็กทั้งใหญ่กองพะเนิน ตอนนี้พี่ชายแท้ ๆ กลับบอกให้เธอหิ้วกลับบ้านเอง
ชูเมี่ยนบอกชูอวี้ไว้ล่วงหน้าตั้งแต่เมื่อวานแล้ว รู้ว่าพี่ชายคนนี้พึ่งพาไม่ได้ แต่ไม่คิดเลยว่าจะไม่ได้เรื่องถึงขั้นนี้
ชูเมี่ยนเรียกรถผ่านแอปบนมือถือ หิ้วกระเป๋าเดินทางสองใบ สะพายเป้ใบใหญ่ แถมยังพาดกระเป๋าสะพายข้างไว้บนแขน ยืนรออยู่บริเวณจุดรับรถ
ชีวิตช่างลำบาก ราวกับคนเก็บของเก่าไม่มีผิด
ในที่สุดก็ได้ขึ้นรถ คนขับเห็นเธอเป็นสาวน้อยตัวคนเดียว จึงหวังดีเข้ามาช่วยยกกระเป๋า พอจับหูหิ้วได้ก็เบิกตากว้าง “หนู ในกระเป๋านี่ใส่อะไรไว้ ทำไมหนักขนาดนี้!”
ชูเมี่ยนหัวเราะแหะ ๆ อย่างเขินอาย แน่นอนว่าข้างในเป็นเสื้อผ้าสุดที่รัก เครื่องสำอาง และผลิตภัณฑ์บำรุงผิวของเธอ
“รบกวนแล้วนะคะ คุณลุงคนขับ”
เมื่อจัดสัมภาระทั้งหมดเข้าที่เรียบร้อย ชูเมี่ยนก็เอนตัวพิงเบาะหลังอย่างสุขใจ แล้วหลับไป
“พี่ชายสุดหล่อ กล้ามท้อง ขอจับหน่อย” ชูเมี่ยนฝันหวาน ในฝันมีหนุ่มหล่อที่มองไม่เห็นใบหน้า รูปร่างดีสุด ๆ ยืนอยู่ตรงหน้าและยอมให้เธอจับ
“จะจับอะไรล่ะ” คนขับเหยียบเบรก ก่อนตะโกนบอก “หนู ถึงที่หมายแล้ว!”
ชูเมี่ยนสะดุ้งตื่น ปาดน้ำลายที่เกือบไหลออกมา รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แล้วรีบจ่ายเงินลงจากรถ
เธอสะพายกระเป๋าพะรุงพะรัง หิ้วกระเป๋าเดินทาง บุกเข้าบ้านอย่างฮึกเหิม
ห้องรับแขกชั้นหนึ่งว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลย
พ่อกับแม่ยังทำงานไม่กลับบ้าน ทั้งบ้านจึงเหลือแค่เธอกับชูอวี้สองคน
ไอ้ชูอวี้บ้านี่ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงกำลังเล่นเกมอยู่
เธอจะต้องทำให้เขาตกใจจนตั้งตัวไม่ทันให้ได้
ชูเมี่ยนวางเป้กับกระเป๋าเดินทางลง กำลังจะเดินขึ้นบันได จู่ ๆ ก็ผุดความคิดชั่วร้ายขึ้นมา
เธอยิ้มเจ้าเล่ห์ เปลี่ยนทิศทางเดิน ไม่ได้ขึ้นชั้นบนทันที แต่ตรงไปยังสวิตช์ไฟหลักของบ้าน
แกร๊ก! เธอสับสวิตช์ลง ไฟฟ้าทั้งหลังดับพรึ่บ
บนชั้นสอง ชูอวี้ที่กำลังเล่นเกมอยู่ในห้องส่งเสียงร้องลั่น——
“ชูเมี่ยนเมี่ยน ฝีมือเธอใช่ไหม!”
ชูเมี่ยนได้ยินเสียงคำรามของเขา ก็เท้าเอวหัวเราะลั่น
ไอ้ชูอวี้ เธอรู้อยู่แล้วว่าอากาศร้อนแดดเปรี้ยงขนาดนี้ เขายังหมกตัวอยู่บ้าน เปิดแอร์เล่นเกม ทิ้งน้องสาวแสนน่ารักอย่างเธอไว้ไม่ไยดี
กล้าผิดนัดเธอ ก็สมควรแล้ว
ชูอวี้ถอดหูฟังออกจากหัว ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห เขากำลังเล่นเกมอย่างเมามัน จู่ ๆ ไฟก็ดับ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นฝีมือของน้องสาวแท้ ๆ แน่นอน
เขาวิ่งออกจากห้องด้วยความโมโห ลงบันไดมา แล้วก็เห็นชูเมี่ยนตัวแสบยืนอยู่ข้างโซฟาในห้องรับแขกจริง ๆ
“ชูเมี่ยนเมี่ยน!”
ชูอวี้พุ่งเข้ามาหมายจะสั่งสอนชูเมี่ยน พอเห็นดังนั้น เธอก็เบิกตากว้างแล้วออกวิ่งทันที
มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ยืนรอให้เขาต่อย
ชูอวี้ไล่ตามอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็จับชูเมี่ยนได้
เขาคว้าแขนเธอไว้ ก่อนยื่นมือไปหยิกแก้มแรง ๆ “ชูเมี่ยนเมี่ยน เธอรู้ไหมว่าพี่กำลังเล่นเกมอยู่ เธอรู้ไหมว่าเกมนี้สำคัญกับพี่แค่ไหน!”
ชูเมี่ยนร้องว่าเจ็บไปพลาง ทำหน้าล้อเลียนไปพลาง “ไม่รู้ ไม่รู้ ใครใช้ให้พี่ผิดนัดไม่มารับฉันล่ะ สมควรแล้ว สมควรแล้ว”
ชูอวี้โมโหจนแทบตาย แต่ก็ทำอะไรเธอไม่ได้ “ยัยตัวแสบ คราวหน้าถ้าดับไฟอีก พี่จะตีให้ตายเลย”
“เชอะ”
ชูเมี่ยนไม่ใส่ใจ อาศัยจังหวะที่ชูอวี้เผลอ เอาหัวโหม่งท้องเขาจนกระเด็นออกไป
ชูอวี้ปล่อยมือจากเธอทันที
“ชู—เมี่ยน!”
พี่น้องวิ่งไล่กัน คนหนึ่งไล่ คนหนึ่งหนี ต่อให้มีปีกก็บินหนีไม่พ้น
ชูเมี่ยนวิ่งสู้ชูอวี้ไม่ไหวจริง ๆ จึงตัดสินใจขึ้นไปชั้นบนแล้วค่อยสู้กับเขาต่อ เธอรวบรวมกำลังปีนบันไดขึ้นไป ทั้งยังไม่ลืมหันไปมองชูอวี้ที่กำลังไล่ตามอย่างยียวน
“ชูอวี้ วิ่งช้าขนาดนี้ พี่ไม่ไหวแล้วนะ”
วิธีอยู่ร่วมกันของพี่น้องคู่นี้ไม่เหมือนใคร ชูเมี่ยนอยากเรียกชื่อเขาก็เรียก อยากเรียกพี่ก็เรียก
เปลวไฟสีแดงลุกพรึ่บเหนือศีรษะชูอวี้ “โธ่เว้ย หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!”
ชูเมี่ยนดึงหนังตาล่างลง แลบลิ้นใส่ “มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่หยุด”
พูดจบเธอก็หัวเราะคิกคักแล้ววิ่งต่อไป
“โอ๊ย——” จู่ ๆ หน้าผากของเธอก็ชนเข้ากับอะไรบางอย่าง ไม่รู้ว่าเป็นอะไร แข็งมาก แต่ก็ไม่น่าใช่กำแพง
ไม่น่าใช่สิ เธอรู้จักบ้านตัวเองดี จะชนกำแพงได้ยังไง
ขณะที่ชูเมี่ยนกำลังคิด เธอก็เงยหน้าขึ้น แล้วพบว่าตรงหน้าเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวที่มีกระดุม จุดที่เธอชนเมื่อครู่คือแผงอก
ไม่จริงน่า เป็นคนหรอกเหรอ?!
ชูเมี่ยนสะดุ้ง รีบถอยหลังไปสองก้าว แล้วเงยหน้าสำรวจคนตรงหน้า
สิ่งแรกที่เห็นคือรูปร่างดีมาก สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำ แม้จะสวมเสื้อผ้าอยู่ก็ยังพอมองเห็นเค้ากล้ามท้องอยู่ราง ๆ รูปร่างคล้ายหนุ่มหล่อในฝันของเธออยู่ไม่น้อย
เขาสูงมาก ดูแล้วสูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงหัว ต้องเงยหน้าถึงจะมองเห็นใบหน้า
ใบหน้าสมบูรณ์แบบ แนวกรามได้รูป คมชัดมีมิติ ริมฝีปากบางแดงระเรื่อ ผมสีเงิน สวมต่างหูเงินข้างเดียว สีหน้าดูขี้เล่นอยู่หน่อย ๆ หล่อราวกับพระเอกในรั้วมหาวิทยาลัย
ในบ้านเธอมีหนุ่มหล่อขนาดนี้ได้ยังไง?!
“คะ...คุณ... ฉะ...ฉัน...” ชูเมี่ยนพูดติดขัด ชี้ไปที่หนุ่มตรงหน้า แล้วชี้มาที่ตัวเอง
เด็กหนุ่มยกยิ้มตรงมุมปาก คิ้วโก่งขึ้นเล็กน้อย “ฉันทำไมเหรอ?”
พอเขาเอ่ยปาก น้ำเสียงทุ้มกังวานไพเราะก็เข้ากับใบหน้าหล่อเหลานั้นอย่างสมบูรณ์แบบ
ชูเมี่ยนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
ทั้งหน้าตา ทั้งเสียง ดีงามเกินไปแล้ว!
ชูอวี้ตามมาถึงช้า ๆ พอขึ้นมาชั้นบนก็เห็นชูเมี่ยน จึงรีบพุ่งเข้ามา “ชูเมี่ยนเมี่ยน ในที่สุดพี่ก็จับเธอได้แล้ว!”
ชูเมี่ยนชะงักด้วยความตกใจ รีบหลบไปอยู่ด้านหลังหนุ่มหล่อ
ชูอวี้ถกแขนเสื้อขึ้น ทำท่าขึงขังเหมือนจะเข้ามา “อาหวั่ง หลบไป วันนี้ฉันต้องสั่งสอนยัยตัวแสบคนนี้ให้ดี!”
เซิ่งวั่งเหลือบมองชูเมี่ยนที่ซ่อนอยู่ด้านหลังจากหางตา ก่อนยกยิ้มเล็กน้อย ไม่พูดอะไรและไม่ได้หลบไปไหน
ความสูง 188 เซนติเมตรขับให้บุคลิกของเขาโดดเด่น รูปร่างสูงโปร่ง ดวงตาเรียวยาวฉายแววเย้ายวนอย่างเอื่อยเฉื่อยและตามใจตัวเอง
ชูเมี่ยนโผล่หัวออกมา “ไอ้ชูอวี้ ใครใช้ให้พี่เล่นเกมอยู่บ้าน ไม่มารับฉันล่ะ รู้ไหมว่าฉัน เจ้าหญิงคนนี้ ต้องขนสัมภาระตั้งเยอะแยะคนเดียว เหนื่อยแค่ไหน”
ชูอวี้พูดไม่ออก “ก็เพื่อนพี่มาหา พี่เลยเล่นเกมเป็นเพื่อนเขาไง ไม่อย่างนั้นพี่ชายแสนดีอย่างพี่คงไปรับเธอตั้งนานแล้ว”
ชูเมี่ยนไม่เชื่อหรอก ดูท่าพี่ชายอยากเล่นเกมเองมากกว่า
ดวงตาเจ้าชู้ของเซิ่งวั่งโค้งขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางขยับ “คนนี้คือใครเหรอ?”
ชูอวี้ถึงนึกขึ้นได้ว่าทั้งคู่เพิ่งเจอกันครั้งแรก ยัยตัวแสบกลับไปหลบอยู่ด้านหลังเขาเสียแล้ว
หลบเก่งจริง ๆ ทำไมไม่พุ่งเข้าไปกอดเขาเลยล่ะ
ชูอวี้กระแอมเบา ๆ แล้วแนะนำให้เขารู้จัก “น้องสาวฉัน ชูเมี่ยน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซิ่งวั่งก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนลากเสียงท้ายประโยคยาวขึ้น “ที่แท้ก็เป็น—น้องสาวนี่เอง”
——
คู่มืออ่านเล็กน้อย: พระนางต่างเป็นคนแรกของกันและกัน พระเอกเจ้าสำราญกลับใจ ทำไมพระเอกถึงเป็นหนุ่มเจ้าสำราญแต่ยังบริสุทธิ์ เพราะพระเอกของฉันต้องบริสุทธิ์ จูบแรก กอดแรก และครั้งแรกต้องเป็นของนางเอกทั้งหมด ถึงจะเรียกว่าบริสุทธิ์
นางเอกไม่ใช่สายหญิงแกร่ง เป็นสาวน้อยสดใสเหมือนพระอาทิตย์และเจ้าเล่ห์นิด ๆ เป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง ส่วนพระเอกทุ่มเทรักเดียวใจเดียวและซื่อสัตย์อย่างแน่นอน เขาไม่ใช่เจ้าชาย แต่เป็นอัศวินของเจ้าหญิง
สุดท้ายนี้ ขอให้ทุกคนอ่านอย่างมีความสุข～