ไอคอนใหม่เพิ่มขึ้นมาบนหน้าจอมือถือ
ไอคอนเป็นพื้นโล่สีน้ำเงินเข้ม มีตัวอักษรสีขาวสามตัว: จิงอู่ทง
เขาชะงักไปหนึ่งวินาที
จิงอู่ทง?
ของพวกนี้เขาคุ้นเคยดี ไม่ใช่ว่าเคยใช้ แต่เคยเห็นในเน็ตหลายครั้ง
ตำรวจโรงพักใช้จัดการคดี เช็คประวัติ บันทึกข้อมูล ก็พึ่งเจ้านี่แหละ
แม้แต่บล็อกเกอร์ทำคลิปกฎหมายก็ยังเอามาโชว์หน้าจอให้ดู
เป็นของที่คนธรรมดาไม่มีสิทธิ์ใช้ แต่รู้กันว่าหน้าตาเป็นยังไง
ตอนนี้มันมาอยู่บนมือถือเขาแล้ว
กู้เฉิงอันกดเปิด
หน้าเข้าสู่ระบบเด้งขึ้นมา เหมือนที่เห็นในเน็ตแทบทุกอย่าง
กรอกชื่อผู้ใช้และรหัสที่ระบบให้ไว้
เขากดเข้าสู่ระบบ
อินเทอร์เฟซโหลดไม่ถึงสองวิ หน้าหลักมาตรฐานของจิงอู่ทงก็เด้งออกมา
แบนเนอร์ด้านบนคือ “แพลตฟอร์มบูรณาการตำรวจ กระทรวงความมั่นคงสาธารณะ” ด้านล่างเรียงรายด้วยทางเข้าใช้งานฟังก์ชันมากมาย—ค้นหาข้อมูลประชากร, เปรียบเทียบผู้ต้องสงสัย, ติดตามเส้นทางยานพาหนะ, จัดการคดี, บันทึกปากคำอิเล็กทรอนิกส์, ควบคุมความสงบเรียบร้อย...
กดเข้าไปที่หน้าหลักส่วนตัว:
ชื่อ: กู้เฉิงอัน
อายุ: 24
ตำแหน่ง: ผู้ตรวจการพิเศษ กระทรวงความมั่นคงสาธารณะ
ยศตำรวจ: สิบตำรวจตรี
หมายเลขประจำตัว: NB9527
เห็นตรงนี้ กู้เฉิงอันชะงักไปหนึ่งวิ เข้าใจแล้ว
นี่คือตัวตนบังหน้า
จากนั้นไล่ดูทีละอย่างลงไป
โมดูลฟังก์ชันครบถ้วนมาก เมื่อเทียบกับเวอร์ชันที่เคยเห็นในเน็ต อินเทอร์เฟซใหม่ขึ้นเยอะ การจัดหมวดหมู่ก็ละเอียดขึ้น แต่ตรรกะหลักยังเหมือนเดิม เป็นเครื่องมือจัดการคดีเบ็ดเสร็จแบบมือถือ
แน่นอน ไม่ใช่ทุกไอดีจะมีสิทธิ์ดูพวกนี้
เขาลองกดเข้า “ค้นหาข้อมูลประชากร” กรอกชื่อและเลขบัตรประชาชนตัวเอง
ผลลัพธ์ออกมาทันที
ชื่อ, เพศ, ชาติพันธุ์, ที่อยู่ตามทะเบียนบ้าน, รูปถ่าย ถูกต้องแม่นยำทุกอย่าง
แม้แต่รูปตอนทำบัตรใหม่เมื่อสามปีก่อนยังมี—วันนั้นเพิ่งอดนอนทั้งคืน ถุงใต้ตาบวมจนจุน้ำได้สองตำลึง ขนาดตอนนี้เขายังไม่อยากมอง
เอาล่ะ ของจริง
กู้เฉิงอันกดออก แล้วเลื่อนลงต่อ
ส่วนฟังก์ชันปกติก็จบแค่นี้ ต่อลงไปเป็นประกาศข่าวสาร โมดูลอบรม ไม่มีอะไรน่าสนใจ
นิ้วเขาเลื่อนไปสุดหน้าจอ แล้วชะงัก
ด้านล่างสุดมีตัวบ่งชี้หน้าที่ย่อยไม่สะดุดตา—จุดกลมเล็ก ๆ สองจุด จุดแรกสว่าง จุดที่สองเป็นสีเทา
ยังมีหน้าสองอีก
กู้เฉิงอันกดเข้าไป
หน้าจอดำไปแวบหนึ่ง
ไม่ได้ข้ามไปหน้าใหม่ แต่เด้งหน้าต่างยืนยันตัวตนแบบเต็มจอขึ้นมา
ไม่ใช่ช่องใส่รหัสผ่าน
แต่เป็นสแกนใบหน้า
แต่มันไม่เหมือนสแกนใบหน้าทั่วไป
เหนือหน้าจอมีข้อความเล็ก ๆ ขึ้นว่า: “โปรดหันหน้าเข้าหากล้อง และทำท่าทางต่อไปนี้ตามลำดับ: กะพริบตา—หันซ้าย—หันขวา—อ้าปาก—พยักหน้า”
ด้านล่างยังมีข้อความเล็กกว่านั้นอีก: “การยืนยันนี้ใช้การตรวจจับสามมิติเชิงลึกแบบมีชีวิต ห้ามใช้ภาพถ่าย วิดีโอ หรือหน้ากาก”
คำเตือน: หากฝ่าฝืน จะถูกสอบสวน
ทุกครั้งที่ทำท่าเสร็จ ไอคอนบอกสถานะก็เปลี่ยนเป็นสีเขียว ครบห้าท่า หน้าจอขึ้นแถบความคืบหน้า โหลดช้ามาก ต่างจากฟังก์ชันก่อนที่เปิดปุ๊บติดปั๊บ
ราวเจ็ดแปดวิ แถบเต็ม
อินเทอร์เฟซเปลี่ยนไปหมด
สีพื้นหลังเปลี่ยนจากโทนมาตรฐานน้ำเงินขาวของจิงอู่ทง เป็นเทาเข้มเกือบดำ ด้านบนไม่มีคำว่า “แพลตฟอร์มบูรณาการตำรวจ กระทรวงความมั่นคงสาธารณะ” แล้ว กลายเป็นอักษรสีขาวแนวเรียบง่ายแทน—
[กระทรวงความมั่นคงแห่งชาติ·ศูนย์ข้อมูลภาคสนาม]
มือถือที่กำอยู่แน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
แม้เมื่อวานจะ “เริ่มงาน” แล้ว แต่ตอนนั้นทุกอย่างเหนือจริงเกินไป สมองยังรู้สึกไม่สมจริงอยู่เลย
ตอนนี้ได้เห็นตัวอักษรพวกนี้ก็สบายใจแล้ว
นี่คือของแท้แน่นอน
ส่วนบนของอินเทอร์เฟซแสดงบัตรประวัติส่วนตัวของเขาก่อนเลย:
[ชื่อ: กู้เฉิงอัน]
[เพศ: ชาย]
[อายุ: 24 ปี]
[รหัสประจำตัว: GF-2026-00724]
[ประเภทบุคคล: เจ้าหน้าที่ภาคสนาม (ทดลองงาน)]
[วันที่เริ่มงาน: xx มิถุนายน 2026]
[สังกัด: สังกัดสำนักงานใหญ่·แผนกสาม]
[ระดับสิทธิ์ปัจจุบัน: ระดับ E (ชั่วคราว)]
กู้เฉิงอันเห็นคำว่า “ทดลองงาน” มุมปากก็กระตุกนิด ๆ
ที่แท้ก้าวกระโดดขึ้นฟ้าแบบนี้ก็ยังอยู่ในช่วงทดลองงานนี่เอง
เขาไล่อ่านต่อลงไป
ใต้บัตรประวัติคือส่วนอธิบายสิทธิ์ หัวข้อเขียนว่า:
[คำอธิบายสิทธิ์ระดับ E]
[หนึ่ง การค้นหาข้อมูล]
สามารถค้นหาข้อมูลประจำตัวพลเมืองในประเทศขั้นพื้นฐาน (ปกปิดข้อมูลส่วนบุคคลแล้ว) รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง:
ชื่อ, ทะเบียนบ้าน, สถานภาพสมรส, ประวัติเข้า-ออกประเทศ
หมายเหตุ: การค้นหาเชิงลึก (ธุรกรรมธนาคาร, บันทึกการสื่อสาร, ระบุตำแหน่งตามเวลาจริง ฯลฯ) ต้องยื่นคำขอ ผ่านการอนุมัติจากผู้บังคับบัญชาเพื่อให้สิทธิ์ชั่วคราว
……
[สอง ระบบสื่อสาร]
มีช่องสื่อสารเข้ารหัสในตัว สามารถติดต่อกับเจ้าหน้าที่ประสานงานระดับผู้บังคับบัญชาได้แบบส่วนตัว
[สาม โมดูลฉุกเฉิน]
ในกรณีฉุกเฉินสามารถส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือด่วนได้ สัญญาณจะถูกส่งไปยังเซฟเฮาส์และหน่วยสนับสนุนที่ใกล้ที่สุดพร้อมกัน
หมายเหตุ: หากใช้ในกรณีฉุกเฉินที่ไม่จริง จะถือว่าผิดระเบียบ
อ่านถึงตรงนี้ กู้เฉิงอันออกจากหน้าคำอธิบายสิทธิ์ วางมือถือลงบนโต๊ะ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้
สามโมดูล ชัดเจนเป็นระเบียบ ไม่มีประโยคไหนเกินมาเลย
แต่ละฟังก์ชันจะมี “หมายเหตุ” ตามหลัง ทุก “หมายเหตุ” มีข้อจำกัดแฝงอยู่
ระดับ E เป็นสิทธิ์ภาคสนามต่ำสุด ทำอะไรได้หลายอย่าง แต่ทุกอย่างถูกตีกรอบไว้แน่น
ค้นหาข้อมูล? ข้อมูลพื้นฐานค้นหาได้ตามใจ แต่ถูกบันทึกไว้หมด ถ้าใช้อำนาจเกินขอบเขต ผลตามมาก็แรงอยู่
การค้นหาเชิงลึกต้องทำเรื่องขอด้วยซ้ำ
สรุปง่าย ๆ คือ—ยื่นมีดให้เล่มหนึ่ง แต่ฝักมีดเชื่อมตาย เหลือแค่คมเล็บก้อยโผล่มานิดเดียว
อยากใช้มากกว่านี้? เอาผลงานมาแลก
กู้เฉิงอันไม่ได้รู้สึกว่ามันไม่สมเหตุสมผล ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกว่าระบบนี้ออกแบบมาอย่างมีเหตุผล
คนที่เพิ่งเข้ามา ยังไม่ผ่านการพิสูจน์ ยังไม่สร้างความไว้วางใจ จะให้เปิดสิทธิ์เยอะ ๆ ทันที? นั่นไม่ใช่ความไว้วางใจ แต่เป็นการหาที่ตาย
อำนาจน่ะ ยิ่งให้มาก ยิ่งสร้างหายนะได้มาก
เขายืดตัวนั่งตรง คว้ามือถือขึ้นมาใหม่
ฟังก์ชันจิงอู่ทงปกติหน้าแรก บวกกับหน้าจิงอู่ทงหน้าเฉพาะกระทรวงความมั่นคง—สองเปลือกนอก มือถือเครื่องเดียว
กู้เฉิงอันเข้าไปในอินเทอร์เฟซกระทรวงความมั่นคงอีกครั้ง คราวนี้เขาสังเกตว่ามุมบนขวามีไอคอนกระดิ่งเล็ก ๆ ข้าง ๆ มีจุดแดง
เขากดเข้าไป
ข้อความยังไม่ได้อ่านหนึ่งข้อความ
ผู้ส่งแสดงว่า: [เจ้าหน้าที่ประสานงาน·รหัส: สายลมวสันต์]
เนื้อหามีแค่ประโยคเดียว—
“ฉันคือเจ้าหน้าที่ประสานงานคนใหม่ของคุณ สายลมวสันต์ ถ้ามีอะไรก็ส่งอีเมลหาฉันได้ตลอด!”
กู้เฉิงอันมองข้อความนี้ คล้ายกำลังคิดอะไรอยู่
ผู้ติดต่อตรงของเขาคนเก่าตายไปแล้ว คงเป็นเพราะสาเหตุนี้ ด้านบนเลยส่งผู้ติดต่อคนใหม่มา!
เขาปิดมือถือ แล้วลุกเดินไปที่หน้าต่าง
ด้านนอกแดดส่องจ้า แสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านช่องระหว่างตึกมือประสานสาดเป็นเส้น ๆ ตกลงบนผนังตึกฝั่งตรงข้าม ด้านล่างมีคนทะเลาะกัน มีคนขนของ มีคนขี่มอไซค์บีบแตรเลี้ยวเข้าซอยลึก
ทุกอย่างไม่ต่างจากเมื่อวาน
แต่กู้เฉิงอันรู้ว่า จากนี้ไปบางสิ่งจะไม่เหมือนเดิมแล้ว
ปัญหาที่น่าปวดหัวตอนนี้คือฉันจะไปหาสายลับที่ไหน
ตัวเองก็ไม่มีคำใบ้โผล่มาตรงหัวแบบพวกพระเอกในนิยาย...เฮ้ย ไม่แน่อาจมีก็ได้!
ถ้าคิดไม่ผิดละก็ หินทิเบตมีช่องทางให้จัดการนะ