วันเวลาต่อจากนั้น โจวเหยี่ยนใช้ชีวิตฝึกฝนอย่างเป็นกิจวัตร ด่านทวารหูใกล้พังทลายเต็มที ขาดเพียงโอกาสเหมาะ ๆ อีกสักครั้งก็จะทะลวงผ่านได้
นอกจากฝึกฝนแล้ว เขายังเข้าอินเทอร์เน็ตไปหาบทเรียนศิลปะการต่อสู้แบบดั้งเดิมมาดูอีกมากมาย แต่ข้อมูลในโลกออนไลน์มีทั้งดีและไม่ดี หลายแห่งปกปิดเคล็ดลับ ไม่ยอมถ่ายทอดเทคนิคให้ครบถ้วน ในสายตาของโจวเหยี่ยน พวกผู้เฒ่าที่อ้างตัวว่าเป็นปรมาจารย์วิชาต่อสู้ดั้งเดิมส่วนใหญ่ล้วนยืนไม่มั่นคง เดินยังแทบไม่ไหว ดูอย่างไรก็ไม่น่าใช่คนที่มีฝีมือจริงจัง
เขาไล่ดูอยู่พักหนึ่ง ไม่นานก็หมดความสนใจ
เลือกไปเลือกมา กลับเห็นว่ามวยทหารที่ทางการแนะนำใช้งานได้จริงที่สุด
เขาใช้มวยทหารเป็นพื้นฐาน อ้างอิงวิธีออกแรงจากภาพท่าหมีและนก แล้วผสมผสานออกมาเป็นทักษะการต่อสู้ในแบบของตัวเอง
ผ่านไปครึ่งเดือน เขาก็เริ่มจับเคล็ดลับบางอย่างได้
……
คืนนั้น โจวเหยี่ยนนั่งขัดสมาธิฝึกฝนอยู่ในห้องนอน
เขาท่องเคล็ดวิชาในใจ
「หากจิตจดจ่อเป็นหนึ่ง อย่าฟังด้วยหู จงฟังด้วยใจ หากไม่ฟังด้วยใจ จงฟังด้วยปราณ」
กระแสอุ่นในร่างแยกเป็นสองสาย ค่อย ๆ ไต่ขึ้นไปตามหลังใบหู
ทันทีที่พุ่งเข้าไปในช่องหู เขาก็รู้สึกคันยุบยิบอยู่ภายใน
กระแสร้อนไหลวนอยู่ในหู
โจวเหยี่ยนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง
ถัดออกไป เขาได้ยินเสียงกรนของชายชราบนชั้นบน และเสียงน้ำไหลผ่านท่อที่อยู่ลึกเข้าไป
ไกลออกไปอีก เขาได้ยินเสียงลมกลางคืนครวญครางเมื่อพัดผ่านกลุ่มอาคารและโคมไฟริมถนนตรงปากซอย