เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขา แล้วกล่าวทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “คุณที่ปรึกษาหวังมอบระบบระบายน้ำทิ้งซึ่งเป็น ‘โครงการอันบริสุทธิ์’ นี้ให้ฉัน เพราะเชื่อใจฉัน”
“นายพลตรีการเมืองเชียนผลักดันฉันขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งนี้ เพราะเห็นคุณค่าในตัวฉัน ตอนนี้โครงการกำลังดำเนินมาถึงช่วงเวลาสำคัญที่สุดแล้ว ถ้าฉันในฐานะรองหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการทิ้งงานไปดื้อ ๆ คุณจะให้คนอื่นมองฉันยังไง แล้วจะให้พวกเขามองคุณยังไง”
“พวกเขาจะพูดว่า เมียของคุณก็เป็นแค่หมอนปักดิ้น สวยแต่รูปแต่ใช้การไม่ได้ ทำได้แค่งานเบา ๆ อย่างเขียนแบบ พอถึงเวลาต้องลงมือทำจริงกลับหดหัวหนี”
“พวกเขายังจะพูดอีกว่า คุณเสี่ยวจ้านปกป้องเมียตัวเอง ไม่อยากให้เมียลำบากแม้แต่นิดเดียว มองความไว้วางใจขององค์กรกับความหวังของเหล่าทหารเป็นเรื่องเล่น ๆ”
“ฉันไม่อยากทำให้คุณขายหน้า”
คำพูดเหล่านี้ ทุกประโยคล้วนแทงใจเสี่ยวจ้านอย่างจัง
เกียรติยศของทหารสำคัญยิ่งกว่าชีวิต
เขาจะไม่ใส่ใจว่าคนอื่นพูดถึงตัวเองอย่างไรก็ได้ แต่ทนไม่ได้ที่จะมีใครมาทำให้เกียรติยศนี้มัวหมองเพราะตัวเขาเอง
เมื่อเห็นริมฝีปากที่เม้มแน่นกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเขา เจียงซูหรงก็รู้ว่าตัวเองพูดถูกจุดแล้ว
เธอจึงรีบตอกย้ำต่อ เปลี่ยนน้ำเสียงให้อ่อนลง เจือความน้อยใจไว้นิด ๆ
“อีกอย่าง ฉันอยู่คนเดียวในส่วนรับรองก็เอาแต่คิดฟุ้งซ่าน ช่วงหลายวันที่คุณนอนอยู่ในห้องดูแลผู้ป่วยวิกฤต ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน พอหลับตาก็เห็นภาพคุณตัวเปื้อนเลือดไปหมด มีแต่อยู่ที่ไซต์ก่อสร้าง ทำให้ตัวเองยุ่งจนเหนื่อยหมดแรง ฉันถึงจะไม่ต้องคิดเรื่องวุ่นวายพวกนั้น”